Fútbol E Allo Ó Son Vegano

É listo coma un allo.

Hai certos eventos de carácter anual que procuro celebrar. Non me refiro ás manidas festas institucionalizadas no almanaque, como fin de ano, a noite de San Xoán ou a queima de Ravachol. Falo de encontros senlleiros como a Festa da Poesía do Condado, en Salvaterra de Miño, a Festa do Cineclube de Santiago de Compostela ou o aniversario do Liceo Mutante.Do mesmo modo, tamén no deporte hai certos partidos de fútbol que son sagrados. Durante a tempada xogo en dous equipos de fútbol gaélico: no Fillos de Breogán, masculino, e no Fusquenlha, mixto. Pero teño certa nostalxia do fútbol inglés, especialmente de mandarlle patadóns ao balón cortando a xogada rival. Intento saldar esta adicción tres veces ao ano, polo menos.Dende hai xa uns cantos anos, a mañá do 24 de decembro, día de Noiteboa, vou cos amigos ao Campo Lameiro, ao campo da Chanciña. Alí botamos un 7 contra 7 que sempre senta ben, o xa clásico Furolo di Natale. Os equipos fanse no momento, buscando un equilibrio cordial, e cadaquén leva unha camiseta branca e outra escura para distinguirnos. A ferruxe acumulada logo de 53 semanas fai que haxa algunha lesión entre os menos habituados ao deporte, pero é unha diversión fabulosa.Dende non hai moito procuro tamén ir cada 25 de agosto ao campo de Catro Ventos, na Gudiña. É o tradicional partido de solteiros contra casados o día do patrón, o san Bértol. Un encontro que ten lugar sobre as 18.30 e que convoca numerosas persoas. Un campo da vella escola, que só se usa unha vez ao ano e que se roza dous días antes, e no cal se intúen os toxos bravos. As liñas de cal bótanse á man, e só as imprescindibles para facilitarlle as tarefas ao colexiado, uniformado cun chaleco reflectante e e acompañado dun chifre de man, con batería, para non gastar folgos asubiando. Os solteiros van de branco e os casados distínguense cunha camiseta colorida. Se o balón sae do campo, quen o bota fóra vai por el. É habitual a hidratación con latas de cervexa, e o respectable público agudiza o enxeño cos improperios máis creativos. O resultado é o de menos, claro está, e como en calquera evento que se preste hai unha cea posterior onde comentar as mellores xogadas.E por último, dende o ano pasado teño o privilexio de participar na AngloGalician Cup, defendendo as fuscas cores dos Porcos Bravos. Debutei en outubro de 2025 en Campañó, no campo de Agüeiros. A experiencia foi fabulosa, e axudei a acadar unha nova vitoria que axiña me precipitei a incluír no meu currículo deportivo. As fanáticas das estatísticas poderán facer os seus cálculos, pero coido que a media de dous goles por partido que levo non é cousa menor, ou -parafraseando a Mariano Rajoy- é cousa maior.Cando comecei ao fútbol, lembro tres partidos importantes. En cadetes, co Marcón Atlético, xogámonos o ascenso contra o Vilalonga no campo do Carrasco, e perdemos; foi mágoa. Co San Xurxo de Sacos, polas festas dos santos Xusto e Pastor, xogamos contra os veteranos do Huracán, con ampla asistencia veciñal, e foi fermoso. Co Pasarón acadamos un trofeo de verán en Barro; o equipo organizador contaba con gañar, e anunciara un galo para o equipo vencedor e unha copa para o perdedor, pero vencemos e déronnos a peza metálica para quedaren coa fermosa ave e logo dar conta dela. Case mellor así.En breve chega o outono, e haberá que defender de novo a cor negra. Quixo a fortuna que nese mesmo outono xogue o Celta contra o Bournemouth, equipo que debuta en competición europea. Se o equipo celeste leva como patrocinador unha empresa cervexeira coruñesa, os Porcos Bravos faremos os nosos quecementos con produtos de quilómetro cero, unhas boas Nasa inspiradoras.Comezou a conta atrás. Achégase a vixésima, e este deportista ten ansia de golazos.