header-photo

Vagalumes Nas Calacueiras. O Autor Declárase Vítima Da Tolemia E Faiche Responsable Das Opinións Vertidas Neste Panfleto #dejémonosdemierdas

 


A verdade de todo é que fai falla xente de tódalas relixións, porque non se poderá evitar nunca que haxa quen bote a mañá para escribir un correo electrónico, como non han de mancar os que chegan tarde sempre e os que tratan ás vacas coma ás mulleres. Hai que ter algo que poucos teñen para dedicarlle un anaco de vida, por exemplo, a aclarar o fondo xurídico da pluralidade obxectiva do delito producida polo mesmo suxeito -a pluralidade, si, non o delito-, pois require paixón, aínda que o propio suxeito -o xurista agora, non o delincuente-, poida dubidar que esa sexa a expresión axeitada para definir a súa motivación. E, con todo, o deber tamén esixe paixón.

“Estoulle arrastrando polo rabo á burra e a besta zorrégame patadas”. Por aí deume por pensar naquel contable afrancesado, afamado por opositor resolto que disque rexeitou galóns de Estado por unha praza no Ourense natal, e logo sacou tódalas oposicións que quixo e ía para xefe do gabinete que lle dera a gana. Alexandre Bóveda xogou na mocidade en tres clubs de fútbol, o Remedios, o Royal e o Galicia, leu e escribiu abondo, cantou sempre e, de pasada, deixouse a pel para que os cartos galegos ficaran na casa e o país fose adiante. Por cousas así que un quixera que non tivese dado a cara. Non aprecio a utilidade dos mártires, parécenme froito dun orgullo pírrico, e deixan orfandade detrás. Pero non penso que morran sempre os mellores ou os máis ousados: morres ás veces cando te enches de Causa e perdes a perspectiva. Entón cólganche dunha árbore.

“Fran, que?”. Téñennos escachados, que vos vou dicir. Tanto fume de carozo levamos papado que custa crer ate na Gemeinschaft. Eu vouno dicir unha vez máis, e prometo non calar, porque perdín o norte e escorrego de seguido arredor dun centro de gravidade que non chega: queremos pasta, Main, queremos que o chorromoco dea beneficios dunha puta vez. Tanta competición internacional, viaxes, cervexas e mozas, brunas e blondas, pero endexamais un mísero patrocinio. Tantos anos aturando o cheiro a curry, tanto mártir pola Causa, e aínda ningunha efixie granítica das que fan lembrar o pasado aos vellos. E non has de ter motíns… Xa o dicía o Ibn Jaldún: se lle tiras a un rapaz da orella para facelo ir dun lado a outro, logo terá orellas grandes e será un home traizoeiro. Tense dito moitas veces sen pensalo seriamente, pero non é unha leria. Onte había lombo que romper polo bico da raíña, hoxe todos queremos un peto de bitcoins. 



“Julian Grendel, hombres como tú no crecen en los árboles”. Escoitar aos outros, que non obrar en consecuencia, é de sabios; ser presidente de España, ou de Galizalbión, é cousa de grandes homes. Non o estou a dicir con ironía, España é tal merda de proxecto mil veces frustrado que hai que ter collóns e tragadeiras para levalo todo na cabeza por oitenta mil pavos ao ano. Non vai ser vaidade… Sentido do deber? Proxección do medo ao pai? Gloria…? Aínda existe quen pensa na posteridade? A nova posteridade? Hai aínda quen se ve a lombos dun cabalo branco guiando ao pobo cara un fin común? Todo apunta ao interese particular, á mesquindade, pero vese que, ás veces, azar, vocación e circunstancia converxen, ou están polo menos a ben, e porén que hai xente equilibrada e bos escritores que non che din o que tes que pensar.

Francisco Leloup (non o sei), podería ter sido fillo dun comerciante francés, ou belga, ou suízo, ao dicir dalgúns, que se encaprichou dunha de Bergondo, preto da Coruña, e ficou na terra. Pero non saben (non quererán saber) de onde ven o apelido gabacho. Eu penso, por amolar un pouco máis, que o Leloup ese, o pai, chegou non fuxindo das levas napoleónicas, senón de débedas, pode que tamén dun pasado escravista, seguramente de débedas con escravistas ou, peor, con marselleses, e todo iso comezaba a se mirar mal, o de ser pobre e estranxeiro, digo, de xeito que a aquel auvernés ou valón ou neto dun afamado teólogo de Zürich, que se chamaba (non o sei) Jean Baptiste ou Phillippe Armand ou François Marie, foille mal e rematou por abandonar á coruñesa en estado e botarse outra vez á mar á procura dunha nova vida. Veu o fillo, Francisco, que do pai herdou non sabemos se o nome, a pobreza toda, pero da estranxeiría só ficou coa metade, polo que foi quen, a golpe de suor, de facerse cunha respectabilidade e casar cunha de Arteixo, onde viviron nunha leira que hoxe produce seis mil pares de calcetíns ao día. Trouxeron ao mundo unha filla, Rosa, que herdou pola súa banda título de modista, ou de actriz, ou de prostituta, que viña ser o mesmo, pero ao fin non foi nada diso. Houbo de se salvar do destino que lle marcaba o nome, Rosa Leloup, gracias á intervención dun membro da Benemérita (n. 1844), home viúvo e temperado que casou con ela en segundas nupcias e levouna para Forcarei, onde deron comezo á parte da historia coñecida por todos, coa que tornamos a Pontevedra.

Hai unha parede húmida e escura en Tractorville, á que só se achegan os gatos e os politoxicómanos, na que hai un grafito en letra miúda, rabuñado na cal coa chave dun Mercedes: "Haré todo lo que pueda y un poco más de lo que pueda, si es que eso es posible; y haré todo lo posible e incluso lo imposible si también lo imposible es posible". Grandes homes e a retórica do enmascaramento, máis vigorosa que nunca. Imaxinei a Enrique Rajoy, que figurou unha vez nos rexistros como Lelú, a falar con Bóveda nun recuncho da Navarra (n. 1925), con sendas cuncas de viño, aproveitando un intre no que o meu bisavó se enredaba na barra, dicíndolle quedo: “Alexandre, non lles tires do rabo, non te expoñas tanto. Alfonso é home de recursos e non ten cinco fillos como tes ti. E polo demais, ¿para que estamos a fabricar o Enorme Aparato Mediático, meu?”. 

 







No diga pachanga, señor Boris


Dear Prime Minister:

Como usted sabe, Francia es la cuna de todo salvo del fish and chips... y de la AGC.
Francia inventó la fotografía y el cine, la calculadora, el barco de vapor, la ruleta, el ciclismo, la guillotina... Francia ganó la I Guerra Mundial. Francia ganó la II Guerra Mundial. 

En fin... 

Cuando la peste china lo permita podrá ver usted por las Islas ciertos antropoides fardados de negro, comen grelos y dicen muchas mentiras, sueñan con su balaclava y se refocilan, porque al fin y al cabo scrofas son/parecen pero...

no llegan para jugar una pachanga, señor Boris, no
no es pachanga, puesto que tiene trofeo
no es pachanga, es competicion internacional regulada
no es pachanga, es una lid tan noratlántica como el Megalitismo
no es pachanga, puesto que tiene normas (escritas con caca untada en un palito, expuestas en el Museo de la Trapallada)
no es pachanga, puesto que tiene Historia (oral y escrita), y pseudo-Historia, bulos, mitologías, fábulas, patrañas...
no es pachanga puesto que tiene tercer tiempo, bar time, fratría y cerveza tibia

No diga pachanga, porque sus entrenamientos son programados, sacrosantos, penalizables
no diga pachanga puesto que lugares culturales son visitados y pisoteados cada año, de Stoker a Stevenson
no diga pachanga porque arrastran tradiciones musicales, cuasi himnos
no diga pachanga porque tiene su literatura, y tal costra mítico-épica que impide ver el bosque: Main-lies
no diga pachanga puesto que tiene bandera
no diga pachanga, señor Boris: diga AGC

                                                -----yours sincerely


Pleonexia e catasterismos indesexables: a pandemia do fútbol profesional contemporáneo

Bon Leste. The Pines. Agosto de 2020. Unha nova xeración de boniatos vai tratando de coller forma baixo a mirada atenta do Main. Os restos resecos dos piñeiros convertidos en esculturas case pétreas permañecen indiferentes aos esforzos da rapazada. De fondo, as ondas da Ría de Aldán baten insistentes contra a liña de costa procurando a banda sonora da eternidade á película que se vai desenvolvendo, un verán máis, no campo no que crecen as cruces de ferro. Os xogadores case adolescentes ensaian os seus trucos como pequenos magos aprendendo o oficio entre berros, patadas e entradas no límite non do permitido senón do que separa a visita ao servizo de urxencias de Bueu dun simple susto. "Aquí non hai pachangas". A frase, que merecería estar inscrita nas rochas ou, como mínimo presidir a entrada do campo, vai callando nas cabezas igual que as marcas das caídas van repetíndose nas pernas dos menos afortunados. Entre pases desafortunados e goles errados a porta baleira -movementos clásicos do ballets boniatos- vai quedando claro que os estándares de xogo teñen mudado profundamente. O fútbol que teñen aprendido as novas xeracións semella máis enfocado ao lucimento persoal -ao slalom à la Messi ou á cabalgada cristianoronaldiana- que á construción dalgún tipo de xogo colectivo con algo de sentido. Tirar unha parede, buscar o desmarque, ocupar os espazos con cabeza semellan costumes máis propias do paleozoico que do século XXI. Unha mestura da lóxica da estrela de rock máis a mentalidade de gañador do pokerstars xunto a idiosincrasia do youtuber con cincuenta seguidores semella enchoupar os movementos dos xogadores. Un cántico colectivo á mentalidade hiperindividualista dominante. Unha transformación que mudou de facerlle un bullying encabronado ao detestado "chupón" de toda a vida a alabar a este como figura heroica da nosa contemporaneidade. Cando comezou a ter lugar este proceso? Como diría o protagonista de From Hell, imos por partes.



Comecemos por recoñecer o evidente. O fútbol, deporte colectivo por excelencia, non é nada -a nivel profesional, claro- sen as súas constelacións de estrelas. Mesmo na época do fútbol total holandés nos gloriosos setenta, con cada xogador capacitado para desenvolverse practicamente en calquera posición en beneficio do xogo do equipo, era preciso dispoñer dun Cruyff capaz de exercer de líder nos momentos máis complicados. Quizais a moitos niveis, os anos setenta e os primeiros anos oitenta do século XX corresponden cunha vivencia do deporte amoldada ás condicións da época. Toda a tensión social destes anos, a crispación derivada do final do ciclo de acumulación de capital e da conseguinte crise, trasladouse a todas as esferas da vida, incluída, claro está a do deporte profesional. O fútbol da época era moitas cousas. Non destacaba pola súa sutileza nin pola súa finura. Nos vestiarios eran comúns o tabaco e o alcohol e, xa no límite de todo, nun equipo como a Lazio, que gañou o Scudetto de 1974, os xogadores levaban pistolas coas que, se di, acendían e apagaban as luces dos hoteis nos que se aloxaban ou disparaban entre as pernas dos novos fichaxes para ver se eran dignos de xogar no equipo. O espírito futboleiro da época era tendendo a rudo e ás veces violento, impregnado dun poderoso sentido do colectivo e articulado arredor das xerarquías asociadas ao tempo que levaba cada xogador no equipo case antes que aos méritos deportivos. As fichas que tiñan os xogadores mellor pagados non estaban a unha distancia sideral das dos curritos do equipo e, sendo uns privilexiados no salarial, a diferencia cos soldos medios da época non era a barbaridade que é actualmente. Sirva de exemplo o Laurie Cunningham de 1979 (primeira fichaxe inglesa do Real Madrid), un dos xogadores mellor pagados da época: os seus emolumentos equivalían a 48 veces o Salario Mínimo Interprofesional de finais dos setenta. En comparación, o Cristiano Ronaldo de 2013 cobraba o equivalente a 1937 SMIs. Esta tolemia crematística é, sen dúbida, un dos factores que explican o absurdo do fútbol profesional contemporáneo. As estrelas dos equipos pasaron de ser referentes morais dentro do equipo (tanto polo factor diferencial das súas cualidades particulares como pola intensidade do seu compromiso) a figuras escandalosamente ben pagadas, máis próximas nas súas actitudes públicas a das estrelas do cinema ou da música que a dos deportistas clásicos. Personaxes situadas por riba do ben e do mal, capaces de defraudar millóns de euros a facenda e seguir sendo vistos como heroes inmaculados. Coidadores narcisistas da súa propia marca persoal antes que calquera outra cousa.

 


 
Pero non só o estatus destas megafiguras globais ten mudado (a peor) nestes corenta anos. Os propios equipos de fútbol tamén teñen levado a cabo a súa propia reconversión económico-social, converténdose, por riba de todo en maquinarias engraxadas para producir o maior beneficio económico posible. Vendidos a toda clase de multimillonarios planetarios ou controlados por empresarios insignes do gran capital nacional (caso de Florentino ou de Nobita), os actuais clubes de fútbol profesional entenden os éxitos deportivos como escaparates para facer caixa, nunha carreira por pegar o pelotazo maior o máis depresa posible. Así, convertidos os seus xogadores en soportes publicitarios de corporacións transnacionais, o valor destes está determinado tanto pola súa calidade dentro do terreo de xogo como pola súa capacidade para xerar atracción mediática e, polo tanto, ingresos adicionais por anunciar toda clase de cousas. O modelo de negocio ven sendo o das grandes compañías de Internet: vender anuncios por riba de todo. O resultado deste proceso é o imparable camiño da santificación económica das estrelas. Deixan de ser só  coñecidos polo seu talento futbolístico. Os seus estilo de vida e as súas opinións sobre calquera cousa pasan a ser parte dun pack que combina rentabilidade futbolística, rendemento empresarial e imaxe de marca. Ao iren converténdose eles mesmos en marcas comerciais vai tendo lugar un proceso de erosión na relación "sentimental" co clube ao que pertencen e coa afección que os eleva aos altares da celebridade. De integrantes dunha plantilla a superben pagadas figuras con meras relacións contractuais vai un paso decisivo. Polo tanto, estruturalmente, as ligas globais coas súas servidumes televisivas e publicitarias son co-responsables do proceso de creación destas figuras insoportables.

Unha terceira pata deste proceso o forman as canteiras planetarias de xogadores de fútbol que manteñen o ritmo da máquina. Un exército de vixiantes controla as ligas cadetes, infantís e mesmo benxamíns de todo o mundo na busca da penúltima figura do deporte rei. A historia comeza cun neno que debería estar facendo tranquilamente a primaria no seu pobo e que recibe, de súpeto, unha chamada dalgún megaclube ofrecéndolle un precontrato para pasar polas súas canteiras. Esta rede global -tan aparentemente xusta para tódalas partes, xogadores en idade escolar, pais necesitados de cartos e clubes ávidos de novidades rutilantes- é unha desgraza máis inserta no mecanismo do negocio do fútbol global. As ofertas que se fan e o futuro que prometen ocultan a realidade dos miles de xogadores que, deslumbrados polos sonos de gloria por vir, rematan quedándose no camiño en terra de ninguén, sen traxectoria profesional nin estudos.

 


 

Bon Leste. Agosto de 2020. The Pines. Un rapaz cuxa altura nin sequera lle da para chegar a tocar o traveseiro da portería ven de regatear a un, dous, tres, catro xogadores rivais e de meter un pelotazo que envía a bola fora do campo. Os berros do Main escóitanse ata en Cabo Udra. Na súa cabeza o rapaz víase como CR7, como Messi ou como o futbolista que estea agora mesmo de moda (poña aquí o seu nome favorito): el só xogando contra o mundo mentras arredor unha multitude imaxinaria aplaudía ao borde do éxtase, miles de youtubers comentaban a xogada e no chiringuito de jugones o elevaban á categoría de mellor xogador da xornada. O seu trastorno, tan común, é a norma, non é unha tara persoal. O mundo do fútbol está deseñado para que iso que acaba de facer sexa considerado como o correcto. O rapaz, mentras baixa a cabeza escoitando a riada de reproches, pensa na súa marca persoal, aínda en fase de probas, e vai ensaiando posturas, xestos, poses, bailes de tiktok para facer ante as cámaras de televisión e mesmo cortes de pelo imaxinarios para cando o inviten á cerimonia de entrega do balón de oro 2030 como candidato indiscutible. Ao tempo, vai pensando o valor da súa futura cláusula de rescisión, a eslora do iate que comprará coa súa ficha e o nome da modelo coa que se vai liar despois da festa de presentación que van facerlle no equipo líder da liga europea na que vai xogar. Pero o volume dos berros vai devolvéndoo ao mundo real: "...así non imos gañar a XX nin de coña!!! Pasa a pelota, busca aos teus compañeiros e non xogues como se foras ti o único xogador do equipo!!!". 

 Quizais o fútbol de verdade xa só ten lugar nunha única competición no mundo. 



Crónicas del Reino


Estaciones


I
Todo el camino hasta la ciudad es ladrado por perros. Los conozco a todos y no me gusta ninguno, ni yo a ellos. Tienen razón en odiarme, y sin embargo es precisa la extinción de los perros en su totalidad. Después, despojados de esa ficción de utilidad, podemos empezar a hablar de otras liberaciones. Un gesto.

II
(chat)

-¿Escuchaste lo de Final Witchcraft Diarreah que te pasé?
-Eh… Sí…
-¿Y qué? ¿Te gustó?
-Mola. Suena como alguien desalojando un almacén de maquinaria pesada.
-Espera, que se lo voy a decir al que compone las canciones, que le va a hacer ilusión.


III
En el bar de abajo cada vez hay gente distinta, pero siempre está el mismo viejo que se duerme sentado. Todos han trabajado en Madrid alguna vez, en polígonos industriales cuyo nombre no recuerdan. Uno también pasó una noche en una pensión en la Puerta del Sol. Otro, más joven, estuvo en la Cañada Real.

-Traje una roca que no se la creían ni los del País Vasco…
-…

La última vez que yo estuve en la Cañada Real fue en 2009. El pueblo marroquí parecía tranquilo. Unos días atrás los antidisturbios habían intentado entrar para abrir el paso a las excavadoras que debían demoler varias casas, y la pequeña intifada subsiguiente se saldó con un agente con la mandíbula fracturada por cinco sitios. Las excavadoras no pasaron. Fuimos a entrevistar a un abogado jubilado que les llevaba los temas legales a los moros. Nos abrió la puerta su mujer, amable y silenciosa. Él era un señor pequeño, rechoncho y sonriente de bigotes blancos. En el jardín, amplio, había una réplica a tamaño real, en mosaico, del Guernica de Picasso, y una pirámide de ladrillo de unos cinco metros de alto con una puerta que descendía hacia un cubículo interior.

-¿Y esa pirámide?
-¡La pirámide! Yo me levanto todos los días y lo primero es bajar ahí, a la pirámide…
-Ahá…
-¡Si tienes una pirámide ya no necesitas ni desayunar ni nada!
-…

V
Bajé a correos a mandar unos discos de mi proyecto en solitario Massive Anal Countdown. Veintisiete paquetes, cada uno con su código postal, menos el último, que había olvidado.

-¿Puede usted mirarme el código postal éste, que no lo tengo, por favor?
-Es que no tenemos internet.
-¿Se les ha caído?
-No, no tenemos.
-¿No tienen ustedes internet en la oficina central de correos de Pontevedra, capital de la provincia del mismo nombre, una de las cuatro del nuevo Reino de Galicia?
-No (se encoje de hombros)
-Pues bueno… mírelo usted en el libro, haga el favor.
-No, es que los libros los tiraron hace mucho, cuando se informatizó todo.
-…
-Espera que pregunto (se gira hacia alguien)
-¿Se puede buscar este código postal?
ALGUIEN (con malas maneras) - ¡No!
-…
-No me puedo creer que no me podáis mirar un código postal en Correos.
ALGUIEN (con peores maneras) - agggfffgjjjjjjkhhhhh (indescifrable) No se puede…
-…
-Bueno, pues nada, si al amigo no le da la gana…
ALGUIEN (agresivo) - ¡Yo no soy tu amigo ni nada! ¡Trae el código o vete! ¡O te echamos!
-¿Me echáis de la oficina de correos? Venga, échame…
ALGUIEN - (se va)
-…
-Bueno, ya lo busco yo en el móvil…
-No, aquí no hay cobertura…
-…

VI
Una mujer se mira frente a un escaparate, en una calle lateral. Pone morritos, se gira, saca el culo, amaga un paso de baile. Cuando me acerco compruebo que es una heroinómana de edad indefinida. Su cara es una máscara. No puedo evitar preguntarme si ensaya para sí o para alguien más.

Una mujer joven y hermosa baila en un bar, descalza. Baila frente a su novio (que hace un esfuerzo por seguirla). Baila con los ojos cerrados, perfectamente ausente del mundo. No puedo evitar pensar que esa es una imagen de la felicidad: que te importe todo un carajo y los demás hagan un esfuerzo, aún, por complacerte.

A veces incluso yo bailo por mi casa, solo, como si hubiera música y fuese hasta las trancas de eme. Pero estoy perfectamente sereno. Una luz limpia de marzo lo atraviesa todo. Así fue la última vez.

VII
Voy a comer a casa de los V. Se cuentan historias de cuando no había luz eléctrica. Más tarde comienza una larga genealogía de gente que murió o que ha muerto. Luego se habla de aquella vez, que yo no recordaba, en que la policía disparó gases lacrimógenos contra un autobús lleno de niños. La cortesía de esta gente es tan exquisita que literalmente no se la nota estar; de puro perfecta es aérea. Algo amodorrado por la caña blanca, pienso que en cuánto me gustaría ser así.

VIII
(terraza, día)

-En Málaga trabajábamos en la estación…
-…
-Hubo que limpiar aquello entero… estaba llena de carteristas y de putas que trabajaban para los chulos de allí; nosotros las llamábamos “las máquinas”. Y los chaperos en los baños, los maricones…
-Bueno, pero esos no hacían daño a nadie, no?
-Hombre, ¡pero en su puta casa! No a poner el culo allí en los servicios…
-…
-Pero esa gente no entiende. Se lo decías una vez y volvían, se lo decías dos y volvían. Luego les aplicabas el torniquete y ¡Ha! Ahí ya no volvían (risas)
-…
-Sólo tuve que disparar una vez en un tren…


Luego hablamos un rato muy largo sobre el alma, que yo entiendo como un hueco delimitado por cosas que, claramente, no son el alma. Alguien ha sacado a todos los chaperos de allí ,también.

IX
Estoy fumando base con una amiga, escuchando a Forest Swords. Es mi primera vez, llego un poco tarde a todo esto. El flote es vacío pero tenso; la calma de algo que ha sido arrasado o limpiado a espátula y que estira los bordes del mundo. Una calma total a la que le falta algo. ¿Qué es? Paso los cinco días siguientes pensando en la droga todo el tiempo. Cuando me vuelven a ofrecer digo que no. Un adicto siempre quiere que seas adicto. No creo que un adicto considere a los no adictos seres completos. Pienso en ello mientras observo a mi amiga, que no es adicta pero tiene una belleza ausente, espectral, como si hubiesen bañado en disolvente la tierra entera y ella fuese la única que aún sabe sonreir, con timidez.

X
Dos señores primos de Willy DeVille hacen cola conmigo para comprar el pan.

-Eh, Johnny… ¡Es tu turno!
-Gracias…

Pienso en “A Girl Called Johnny”, la canción de Rowland S. Howard, que murió hace ya diez años. Siempre me cayó mejor Rowland que Nick Cave. Rowland hizo un disco con Nikki Sudden en el que tocaban blues como quien desentierra cadáveres y toma con ellos el té.

XI

Permanezco en silencio, sentado junto a la puerta de la cocina que da al patio, en una de las sillas de mimbre que mi madre compró hace treinta años. Es un día de sol. Un gato perfectamente blanco se asoma de pronto por la puerta, sin verme, apenas a medio metro de mis pies. ¿Es ciego? ¿Sordo? ¿Ha perdido el olfato? ¿Es un mensajero? Finalmente me percibe y huye.

Dos días después estamos tú y yo en la misma cocina y oímos claramente un maullido. Recorremos la casa pero no encontramos a nadie. Un rato después el mismo gato blanco sale por la puerta al patio. Dos pájaros que han anidado en el tejado y tienen crías lo atacan en un perfecto picado de messerschmidts contra sus orejas. Huye, otra vez, seguido por los cazas hasta la silenciosa oscuridad de un galpón que da al bosque. Varios días después, tras un sofá, encontramos sus cagadas y un pájaro muerto.

Tú encuentras también el cadáver de una cría diminuta de murciélago. Las hormigas de su interior hacen que se mueva extrañamente.

Le dejo comida al mensajero en la puerta, por las noches. Pero mi madre no soporta las cosas vivas, y esta casa es de mi madre, aunque ella no aparezca nunca por aquí. Comparativamente, los gatos tienen mucha mejor conversación que mi madre. Mi madre pinta diez cuadros al día. Ahora está en su fase de cabezas. Cabezas grecolatinas a rotulador sobre fondos marinos. Mi madre se ha empleado a fondo esta semana y ha pintado 83. Eso dice mi hermana. Rara vez veo a toda esa gente.

XII
En Vigo me confundo de bus y cuando me doy cuenta estoy en Pontecaldelas. En la taquilla de la estación ya no trabaja nadie. No tengo dinero y el sol cae a plomo. El pueblo me resulta el más feo que he visto nunca, bajo la luz perfectamente antinatural.

XIII
Encargué un ensayo, que una noche de borrachera le había regalado a un hacker holandés. The World Without Us. Tardó siete meses en llegar y resultó ser un libro distinto de igual título. Lo ojeé mientras esperaba el tren, era malo. Un viejo con un hatillo se me acercó. Supe que era Odín con su disfraz habitual.

-O sol eche una cosa ben xeitosa.
-Eeee…


Sonrió con una fila perfecta de piños nuevos y se alejó hacia las dársenas.



(Pontevedra, 29-7-20)

A Giant Red Dragonfly Across The Boro Booze. We Built The Pubs, Wind Swept Marshland,Teeming With Wild Fowl.


Middlesbrough shall never be a ghost town,
The founding father's motto remembered,
Erimus - We shall be!




This will be a suitability rambling article on the History of drinking in Middlesbrough and my own experiences growing up in a beer drinking culture. The History of the English love of ale goes back to the Bronze age, with hairy neanderthals getting pissed and dragging the missus by the hair to their Cave for a quick shag. Not much has changed. I recently read a History of the City of Paris when in medieval times much of France was in English control. The Parisiens complained that the English soldiers garrisoned there spent all of their days drinking in the local taverns, fighting and vomiting in the street. Bringing culture to the French.

We will start with a brief history of the town of Middlesbrough. A Priory was established in the area as early as 686ad but by 1801 Middlesbrough was a small farm with a population of 25. By the mid 1800's it had boomed to 7,600 due mainly to the establishment of the the Stockton and Darlington Railway, the world first allowing for a development of a Port on the river Tees. This expansion exploded following discovery of ironstone in the Cleveland Hills allowing for iron and steel production. By 1870s Middlesbrough produced one third of the nations Pig Iron output earning the name Ironopolis.

Clearly all these good people wanted to indulge in Britain's favourite past time, getting pissed. The name of Boros first pub is debated but many believe it was in 1830, the Ship Inn, on Stockton Street which later became the Middlehaven. There are plans to reopen the pub in the next year or so. This was quickly followed by the Captain Cook, the Steam Packet, the Stables and Coach House, the Queen's Head, the Navigation and the Gladstone. By 1870 the population had grown to 32,000 with 69 public houses and 127 beer houses, a ratio of one for every 150 residents. One of these pubs is the Green Tree, near the bus station in town. It is still there and about 4 years ago me n Cath went in. I had last been in there in the 70's but it was exactly the same. Even the juke box didn't have anything on older than 1979. By the late 1800's the town had also gained a reputation for "bad behaviour" which was not looked kindly upon in Victorian England. To quote "I have never seen sin so rampant than in the streets of Middlesbrough wherein are gathered the vilest of the vile." He must have been a Geordie. Even by the 1960's someone wrote "Middlesbrough was delightfully untouched by the sophistication prevelent in the rest of the country." Cheeky bastard. In the early days all of the pubs brewed their own beer even though Theakstons Brewery was established around 1840 and John Smiths in 1882/3. More of them later.

So Boro was clearly established as a drinkers paradise from early on. I started drinking when I was 17, sneaking into the Rudds Arms, in Marton, for a pint of Sam Smiths Old Brewery Bitter. It was bloody awful. A promising career as an aleologist was very nearly nipped in the bud but I persevered. So at age 18 and legally allowed I set out to give the ball a real kick, as they say. For most of the 70's and early 80's pubs didn't brew their own beer and would only serve one or two different ales along with a lager and bottles of stout, cider and maybe Newcastle Brown (terrible stuff known as electric soup and Vaux Magnet a Ruby red yeast fest which guaranteed regurgitation). The ale on tap was usually John Smiths, Bass or Cameron, a Hartlepool brewery and now owners of the Head of Steam Real Ale Emporium in Sheffield. Sam Smiths was served exclusively in their own pubs and was and indeed still is an aquired taste though very cheap. The pubs I frequented most in town were the Corporation, near to work and usually packed and the Albert a small three level boozer where my mum worked. I had my 21st party in there and still have the tankard I was presented with, now more valuable than the holy grail. 3 mates I worked with in those days now live in Sheffield and we still talk about the days we used to go to the Albert every lunchtime have 3 or 4 pints then go back to work at the Jobcentre ready for a fight with the customers. Great days.



The main obstacle for the committed drinker was the opening hours for pubs. In 1921 the Licencing Act set pub opening hours to 11.30am to 3.00pm and 5.30 to 10.30pm Mon to Saturday and 12.30 to 2.30 and 7.00 to 10pm Sunday. These went unchanged until late 80's when pubs could open from 11am to 11pm though it took many a few years to do so. The 2005 Act then allowed pubs to apply for 24 hour licence though the Stags think that's not enough. Anyway during 70's and most of the 80s the opening hours were very strictly enforced. Last orders were called 15mintes before closing but at the call of "Time Gentlemen Please" you were literally kicked out even if you had a full pint so you learnt very quickly to slug a pint back in one go. That's why Brits still drink as many as possible in the shortest time. That fear of Time geing called is real. I remember playing for a Stockton pub team in a competition in Ghent, Belgium, a lovely place by the way. Most of the lads had never been out of Teesside and had no idea of the drinking culture in Europe. So, fearing last orders they hit the bars and started fast and hard. Of course the superb Belgian beer was very strong and soon the streets of Ghent were filled with vomiting and unconscious Teessiders. Great days. Back home you spent most of you waking hours trying to find some way of extending your drinking times. Say hello to the legendary "Stoppy Back" allowing you to continue drinking when the pub was officially closed. This was usually only available if you were a regular or knew the landlord. Many's the time you were bundled out of a pub at closing time whilst being laughed at by locals cradling a full pint. Bastards. To chase the lock in we took to visiting the many villages surrounding Boro where a lock in was more possible as the police rarely ventured out of town. Even then the locals were usually unfriendly "whooly back sheep shaggers" who turned their noses up at long haired hippie types like us. I tried living and working in Yarm a tiny one highstreet village just outside Stockton. Yarm was mentioned in the Domesday Book of 1086. In 1890 it boasted 12 inns on the High Street, Inc the Black Bull, Cross Keys, Crown Inn, Ketton Ox, Lord Nelson, Red Lion, 3 Tuns, Tom Brown and Union Inn. All of these apart from the Tom Brown were still there when I lived there for two years. It was great. I never left the high street with so many pubs my office and flat were there too. Still Hever got a lock in. Bastards. This changed significantly when in mis 80's I moved to Saltburn by Sea whilst working in Redcar. Saltburn is a ting Victoria seaside town with surrounding cliffs, Valley gardens and a pier. Trouble was it was founded by Methodists who frowned on Boozing so the only pub was right on the seafront at the bottom of the cliffs. However the town had plenty of Hotels each with their own bars. Even when the Hotels ceased trading their bars remained open. It was like something out of The Shining. One such was the bar of the old Alexander Hotel, which had been converted to flats and was where I lived. The bar was behind the hotel in an alley so was known as the Back Alex. Me and my flatmate, now a Sheffield resident also and a rugby playing beer machine, got to know the landlord really well spending all of our non working time in the bar. Every night was a lock in and we often drank until dawn even taking a crate onto the end of the pier to watch the sun rise over Huntcliffe. Great days though working with a hangover every day was a pain in the arse and head.

So it was with great celebration that we greeted the change to 11am to 11pm. Indeed the American Football Team was playing with at the time (that's another story) decided on the first day we would do the whole 12 hour session" for Charity" the 3 day hangover was worth it and it Brough in a slightly less pressured drinking culture. Actually it simply gave us more time to get hammered. The rest of the 80s and 90s were spent in the same pubs drinking the same beer you had done 20 years earlier. But things were changing. A real ale revolution was happening. I had had enough and decided to leave Middlesbrough and take a job on the big city. I had always loved London visiting there many times over the years usually for Football and Cricket matches or gigs so had no qualms about the move. I got a job with Overseas Labour Service doing work permits for Sports people and Entertainers which turned into a dream job. I would be based in Westminster and having visited so many times knew the are quite well. The Part II will details my boozing exploits in the capital and subsequent move to Sheffield, the home of real ale. Stay tuned where alchemists were born.




Xenealoxía Dunha Nortada


The Anglogalician en verso


A presenza da traizón

Hai quen saíu da casa na procura dunha canción sen importarlle moito a posibilidade ou non do regreso, sen comprender moi ben os efectos que se presentarán no futuro, de golpe, coa contundencia do peso dunha lousa. Quizais para poder labrar aí mesmo o seu nome, desfalecido pero tranquilo a piques de dar o último alento ao carón dunhas brañas acabadas de coñecer. Seguro que é por isto que ultimamente sinto unha atracción desmesurada por ciceis, punteiros e mazos. Xa que logo, non é que perdese a memoria do camiño, trátase de fe e de construír unha narrativa histórica para min mesmo, explicalo todo en base á procura dunha eternidade no oeste e non no leste, na verticalidade e non na horizontalidade, no balbordo da Anglogalician e non no frémito dos nugalláns.
Non hai moito que explicar, xa reneguei algunha vez de todo, estou sen remedio ao outro lado do muro. Trátase do feito de reparar dunha vez por todas no feito de que aínda non é tarde para pedirme explicacións a min mesmo e moito menos a calquera outro co que me teña cruzado no camiño. E isto, malia que semelle contraditorio, é polo que eu só miro cara adiante, agora só se trata de trazar unha liña divisoria que non deixe lugar a dúbidas e que o xuízo sexa o máis xusto posible, discriminar entre o chumbo e a palla. Porque o neno que fun un día, tantas veces infeliz por mor de teimar no erro que é confundir o amor por si mesmo coas ganas de ser amado, ten moitísimas ganas de saldar as contas sinaladas no seu memorial de agravios.
 A fe e o odio, a vinganza, o fraterno amor incondicional, e outras ideas politicamente incorrectas como a consciencia de que a meirande parte da xente non é quen de facer algo ben na súa vida, son combustibles que me fan continuar avanzando, traducindo, continuar con esta procura contraditoria de desexar ser un espectro e manter a calidade correcta no uso do subxuntivo. Hai ocasións en que pecho os ollos e case sempre imaxino que son o protagonista dunha canción, mariñeiro, músico, viúva ou soldado. Ás veces acontece que é verdade e outras veces resulta que podo atravesar o muro e escribo.

Xenealoxía dun intruso, Isaac Xubín
Editorial Galaxia



FACHADAS DE PEDRA
CISNES


ESTUDANTES abandonando as súas casas,
cruzando pontes ignorando o fuxidío que é
o alento a café das súas bocas
cada mañá sobre os pupitres,
o efémero da textura dos seus incendios e tamén dicir
que o whiskey semella leite porque a herba,
de xeito ideal ás veces,
responde á mecánica de fluídos,
coma as dunas e o deserto,
o gran concepto transversal.
Aprender a vestir as sombras é unha tarefa
imprescindible para quen queira
manterse san neste bosque de fachadas de pedra
que o tempo, a humedén e a flora balorenta
non dan esfarelado dunha vez por todas,
saber que a reacción se agocha entre as nosas filas
facendo paisaxe coa incrustación
de excesos gráficos sobre a superficie dos golpes de voz:
mátanse a verdadeira fame e o exceso de conflito.
Penso na forza de traballo a disiparse
sen proveito nos nosos risos ao acabarmos,
é un erro común pensar
que ao volver todo seguirá do mesmo xeito,
nada acontece así na natureza:
bícame malia que non teñas motivos,
dixeches que as razóns son reaccionarias.
Tamén,
quizais,
pensarse cisne que volve.



A PRESENZA DA TRAIZÓN
O BALEIRO


LEMBRAREI unha cidade do cinto vermello de Inglaterra
e aparecerá un lixeiro recendo a sindicato poderoso,
malia que se sinta a presenza da traizón,
o río que soborda o seu curso asolagando as fábricas,
o manancial que se rebela empurrando
os refugallos da mina que caen ladeira abaixo.
Ás veces teño frío e boto de menos un coitelo,
esta teima en conservar a capacidade de ver o gume
como epicentro de conversas e bailes,
quen se exercita sabe que éxtase e corpo son
nocións irrenunciables,
calquera cousa que naza da ledicia,
a porfía dos luceiros,
contrabandista.
Róuballe as letras ao invasor,
impídelle que escriba a historia,
rebélate contra o bouciño ao que hai que mastigarlle
as papas para evitar que se atragoen
as súas diminutas pelotiñas de impostor.
Pois claro que o baleiro existe
acubillado aquí entre nós,
hemisferios impulsados a comprobar
que a forza fría non nos pode en Magdeburgo
cando estamos xuntos,
amalloados no espazo que define a aberración
do nada.
Xúrocho,
estas lembranzas nosas
nunca serán cadáver.



O BAILE ENRIBA DA CAIXA
XÚPITER

A CONDUCIÓN chegou co tacto e a ansia
de que a máquina recoñecese
a situación concreta do que fatiga significa,
busqueiche coa lingua o azucre
que sei que levas entre as dedas,
ocupei o espazo da incerteza e souben
que nada tes que ver coa alba.
Esnaquizar as naves de Tárxix,
desaparecer para despois aparecer,
obedecer para despois saber negarme,
crer que os libros que escribo
non son outra cousa que recipientes ocos, caixas:
difícil distinguir entre as que gardan a lei e aquelas
en que repousarán os corpos,
difícil manter o equilibrio do baile sobre calquera delas.
Agora sei que a idade é unha narración como o é
comer coas mans o peixe,
a carne entre as espiñas e pensar ao mesmo tempo
no xeito de remexerse
contra o imperio da lei estranxeira.
Non te engane o cheiro a suor da miña presenza,
non se che ocorra compararme endexamais
con aquel que chegou até aquí
sen cruzar a pé o deserto.




En El Bosque De Las Bayonetas. Un Eco Que Va Y Vuelve Desde El Infinito Al Infinito

Das ist nicht nur nicht richtig, es ist nicht einmal falsch! 



 
En su trabajo seminal “Pareidolias y apofenias. Danza a pelo en torno a la genealogía del aburrimiento” (Ediciones del Bagazo, 2019), el criptoboyardo Asclepio Taburdio dedicaba un capítulo al eremitismo como motor de una gnoseología nouménica que desvela la esencia de lo humano en el pathos más pedestre, o, como escribía el filósofo galizalbionés con su estilo antiacadémico, “cuando un pedo trasciende el ámbito de lo anecdótico y llega a ocupar una tarde de reflexión, el ser humano se aparta del amor propio y se acerca, aunque sea de lado, un poco más a su verdadera naturaleza”. Esta, nos dice Taburdio, presenta todos los rasgos de lo fútil. Sería en la aspiración de trascender esa futilidad que el hombre se instituye como homo economicus, traicionando los dones otorgados por Dios con la esperanza de emanciparse de una realidad que lo iguala por lo bajo con el resto de la Creación. Se trata pues de presentar la Historia como un descomunal ejercicio de vanidad, dado que la naturaleza humana carece de toda relevancia fuera de sí misma. Así, la valoración positiva del proceso civilizatorio se erige en maniobra de ocultación de la intrascendencia que subyace en el acto creativo, proyección ilusoria que encubre la falencia intrínseca de toda iniciativa conducente a “hacer del mundo un lugar mejor”. Taburdio pone en tela de juicio, además, la sinceridad de tal objetivo, fundado sobre la premisa de que hay “algo que enmendar”, y se pregunta por el origen de esa “traición cainita”, que metaforiza apoyándose en el mito bíblico porque no se trata ya tanto de una afrenta al padre -sea físico o espiritual-, cuanto de una traición entre hermanos. El esfuerzo emancipatorio se habría fundado entonces no tanto “contra” la naturaleza como sobre la pretensión de “apartar a los iguales”, subvirtiendo las jerarquías orgánicas para instituir las consabidas estructuras de poder. El análisis del filósofo termina por caer en un derrotismo apocalíptico de cuño baudrillariano, pese a la distancia entre ambos autores, que niega toda posibilidad de redención y se aferra al ideal improbable de un mundo pretérito que desconocía el anhelo aspiracional. La parábola del árbol del conocimiento funciona allí como dato empírico al que se accede no a través de la arqueología o la filología, sino desde la comprehensión del sentido: como percepción, como emoción y como destino. Y desde ahí se denuncia la hipocresía de la Historia y el brutal proceder del ser humano, sin parangón en la naturaleza, hasta el punto que “de entre todas las criaturas solo esta antepone su potencial destructivo a la dulce satisfacción de las necesidades”.

La obra de Taburdio, autor también de los ensayos “Taxonomía de la pereza” y “La teratología alevosa. Las sinrazones del biopoder”, así como de una breve e inquietante obra de ficción, “Walter Pandiani en el baño de señoras”, se ha convertido en un éxito de ventas y ha suscitado alguna que otra polémica en los círculos concéntricos de la opiniología hipersticiosa. A pesar del título inaccesible del libro y la deriva a menudo delirante de su pensamiento, el Enorme Aparato Mediático (EAM) de Galizalbión se ha apresurado a compararlo con el hebreo Harari y su superventas sobre la evolución humana. Muy probablemente, el motivo de este apoyo inopinado tuvo que ver con el hecho de que entre los innumerables ejemplos que utiliza para sus análisis de la condición humana se encuentra uno de los eventos más queridos por el público local, la Anglogalician Cup (AGC). En “Pareidolias y apofenias…”, el autor acomete una prolija descripción de dicha competición, incluyendo todos los proyectos paralelos que han ido surgiendo a su alrededor. Por supuesto, hay quien le reprocha haber tirado de oportunismo, a quién no se tacha de populista hoy en día. Pero la indagación hermenéutica que lleva a cabo Taburdio en torno a la AGC, cuya génesis es considerada por él como un ejemplo inapelable de la formulación benjaminiana del aburrimiento supremo, “el pájaro de sueño que incuba el huevo de la experiencia”, no resulta a la postre mera anécdota, sino que ocupa un espacio central en el desarrollo del libro.



No voy a extenderme sobre los argumentos expuestos por Taburdio, por motivos evidentes de espacio y porque ahí está el libro para quien quiera saber más. Pero sí vale la pena rescatar algunas de las aportaciones con las que el filósofo arroja luz sobre distintos aspectos del entramado de la AGC que hasta la fecha habían permanecido en un plano secundario, algunos obviados, otros poco atendidos y el resto omitidos intencionadamente conforme a los intereses del EAM. Estas son las lecturas de Taburdio que más me han llamado la atención:

  • En el plano descriptivo, que compone una escrupulosa relación cronológica de acontecimientos en la que el filósofo se recrea con evidente fascinación, salta a la vista el contraste entre el pasado y el presente de la Causa, cuya Historia puede rastrearse en las publicaciones del EAM. De un lado, los exégetas de los albores sacan pecho y lo enfilan hacia un futuro glorioso. El primer retoño literario, del 10 de febrero de 2008, un ejercicio de minimalismo firmado por blackemperor, celebra lo mucho por venir; el Main se hizo Verbo al día siguiente y realizó su primer vaticinio: “Promete”, aseveraba, quizás pensando en fabricar cerveza; un francés preguntó el día 12 si se aceptaba su lengua y el silencio administrativo le tendió la mano; un afrancesado, Citoyen, afiló los primeros cuchillos el 13 de marzo y, en lo sucesivo, la nave se fue dotando mientras a lo lejos se perfilaba un horizonte titilante. Del otro, donde nos encontramos ahora mismo usted y yo, doce años más quemados, solo existe la negación del futuro, el lamento y la enfermedad. En efecto, el escorbuto y la peste han hecho mella en la tripulación, La Hispaniola ha cambiado el rumbo y navega hacia el Ragnarök, los cadáveres de blackemperor y Citoyen, entre otros muchos, cuelgan de los mástiles enmohecidos pero, paradójicamente, mas vigorosos y enhiestos que nunca. Taburdio no explica nada, solo observa. No interpreta el significado de ese viraje hacia lo distópico.
  • Según el autor, la AGC es, sí o sí, un torneo de rugby. Que los participantes crean o quieran creer que están practicando fútbol, no anula la certeza de este hecho que es, siempre según el filósofo, impepinable. Aduce ciertamente una cantidad ingente de pruebas (fisionómicas, fisiológicas, etiológicas, patafísicas, antropológicas, uniformológicas, vexilológicas…), que avalan esta afirmación, la cual vendría además a confirmar la intuición de la mayoría de los observadores externos, que siempre han creído que la competición giraba en torno a un deporte de verdad. Es esta una vieja discusión que Taburdio quiere zanjar de una vez por todas, aunque termina por adoptar una postura cáustica que poco ayuda a sostener sus argumentos: “Que lo hagan mal y desconozcan las reglas, no quiere decir que no estén jugando al rugby”.
  • El Main existe y, antes de elegir a sus apóstoles y crear el blog de la AGC, había escrito ya medio millar de artículos proféticos, ciento diecisiete mil trece comentarios y ocho volúmenes de novelas póstumas que narran las peripecias de un vigués por el Morrazo, todo ello fruto del disgusto que le produjo la entrada de capital americano en el Liverpool F.C. en 2007. El hastío hizo el resto. Taburdio niega haber tenido contacto directo con Él, pero demuestra su existencia recurriendo a los argumentos ontológicos cartesianos que probaban la de Dios, resumidos así: “En la idea del Main está comprendido el ser absolutamente perfecto; el existir de algo lo hace más perfecto que la idea de su existencia; la existencia necesaria y eterna está comprendida en la idea de un ser absolutamente perfecto; luego el Main existe”.
  • Todas las referencias míticas a las que apela recurrentemente el imaginario anglogalicoso, desde la Cábala a la mitología nórdica, desde Baal a Virginie Despentes, son una cortina de humo que oculta las verdaderas fuentes de las que emana todo el conocimiento que el Main racanea a sus discípulos, a saber: Manuel Blanco y la teriantropía; Macedonio Fernández y la nada; Marcel Mauss y su enfermera. El primero, más conocido por su segundo apellido, Romasanta, le enseñó a canalizar la angustia existencial que produce el saberse anómalo, las posibilidades infinitas de la apofenia y el potencial del marketing sostenido por una buena narrativa. “La AGC, con algunos ingredientes añadidos, bien podría considerarse una paráfrasis de la vida de Romasanta”, afirma Taburdio. Del segundo, que asoma la pluma con su habitual humildad entre los comentaristas del blog, tomó las verdades últimas, la alergia a la razón práctica y el arte de camuflar entre risas el desprecio hacia los desvelos de la humanidad. Fernández, apunta el autor, es el profeta silenciado del aburrimiento. El solipsismo de la AGC, el eterno regreso a la nada, el humor como tablero de juego infinito, surgieron de “un ayuntamiento inconfeso que prendió a ambos lados del Atlántico”. Por último, un intelectual francés, contra toda sospecha, alimenta la biomecánica antiutilitarista de la AGC. Mauss se ganó la credibilidad del Main por un solo motivo: la inspiración de su teoría de las técnicas corporales procede de los ademanes delicados de la enfermera que lo atendió mientras una grave dolencia lo mantuvo postrado. Es, pues, siempre siguiendo a Taburdio y dejando de lado otras sustanciosas aportaciones, la fuente del eros y el thanatos de la AGC. Aquella enfermera, huérfana y tractor a un tiempo, árbitro entre la vida y la muerte, es, en último término, la única realidad tangible, realidad que se hace idea, como no, a consecuencia del ennui

Un mundo de cenizas medirá el sentido deicida de mi herencia

Sempre Afogou Máis Xente No Interior Dos Vasos Ca No Mar. A Longa Noite Dos Escrequenados Caranguexos

Pasadas as 8 da noite os Macabros afinaban os instrumentos. Na proba de son os ritmos motorfolk alternaran co punk de garaxe de letras escatolóxicas. Os concorrentes ían enchendo o local. O Main, no seu lugar reservado, contra a fiestra de vidreira de liñas góticas e debuxos de corvos e lobos nórdicos. Apuraba de xeito viril, máis con aire trivial, case descoidado, a súa terceira pinta. Ou sería a quinta?. Fora esmorecían os derradeiros raios de sol. De costas á ventá, coa faciana apenas distinguible, aínda que todos os presentes sabían que era Él. Quen ía ser? Ninguén máis ousaba ocupar naquela mesa.
O balbordo habitual interrompeuse bruscamente polos berros dos mozos peiteados, louros eunucos de camisa negra, marca no peito bordada en vermello, pantalóns cinguidos e botas de montar. Os lapabroas espetábanlle barbaridades a dúas raparigas que acababan de entrar no local e que tomaron rapidamente o camiño de volta. Un vello de bigote cano, sentado nun tallo canda a porta, ríalles as grazas, mentres a súa dona dáballe co cóbado nas costas e pedíalle que calase.
Na taberna soaban os primeiros compases. Apenas uns rasgueos de guitarra xunto o punteo do baixo. Ritmo lento, decaído. Arrancaba un ostinato en D seguido de A e Bm, Fm, G, D, G, A, moi recoñecible. Previsible. – “O puto canon”!!, marmurou alguén. E de seguido as primeiras letras:    
“Rematou a miña espera, Maruxiña meu amor,
durou demasiados meses, este estado de excepción,
vou velar a miña espada, teño todo preparado,
a doutrina da manada, a biblia do Porco Bravo”.  

No rostro do Main debuxábase un medio sorriso. Apurou o grolo e pediu outra. Aquelas letras, noutrora  improvisadas no Fat Cat, callaran nunha parte do porcobravismo, converténdose en icónicas. Case un  himno. O persoal anímase.  

“Ao abrente partiremos, a estrela do Main nos guía,
dende o Teucro, ata o Berbés, co cheiro da marusía.
Imos profana-la terra, da cidade ferralleira,
cantarase nos furanchos, esta Noite das Fogueiras.”

Os golpes de baqueta viran o ritmo da peza. Máis inconformista, rompe de xeito violento a batería, chimpan os vasos nas mesas, soben os decibelios e o tempo. Estira as cordas o baixista.  Lumeeee!!! Berran dende algún velador de mármore desvencellado. Arrufan ós músicos...     

“Máis se o cáliz non abonda, e so me estas preguntando,
polas orfas, polas birras, se a volta me está matando?,
se aparquei algún tractore, se fodín cunha malaia?,
se me prestou, miña rula, que gañara o Lois Alfaia?”.

“Que che dean Maruxiña, son un bébedo fervente,
enredei na Anglogalician, levo os hábitos dun crente.
Son así, estou prendido, nesta esmorga borracheira,
que árbore que nace torta, tarde ou nunca se endereita”.

Ninguén reparara de que a media brazada de muchachotes tomaran posicións diante do estrado. A faciana seria. Aire insolente. Dentes e puños apertados e pose marcial.

- “Eh tu!, greñas!!!! -berrou un par de veces o mais rufo do grupete, mesmo por riba do balbordo.
- A ver, marica!!!
- Que ostias es eso!!!? , “No sabeis nada en cristiano?!! Aquí se habla español cagondiós!!

Non me lembro moi ben do que aconteceu a continuación. Os músicos deixaron de tocar. O local enmudeceu. Dende a mesa da ventá, o Main acenou livián. Alguén, coa tatuaxe “O Burás” pechou a porta do local cun tremendo golpe de brazo. Os ferros asomaron baixo os gabáns, canivetes e navallas saíron das chambras, do interior dos petos, das mangas das camisas. O inferno abatéuselles sobre as cabezas dos raparigos sen darlles tempo de se acovardar.... Alguén, no fondo, comezou unha rexouba e todos os demais seguírono...

- “Eu son, eu son,  Maruxiña, eu son, si son, eu son, Porco Bravo son!!!”

O cántico prolongouse durante un bo rato. De seguido Os Macabros, indiferentes á masacre que tivera lugar diante do escenario, comezaran a rañar as cordas co preludio de "Buena Fortuna", o seu post-retranqueiro comentario, aferrollado no hieratismo habitual da banda. O teclado deixou paso aos ouveos de saúda da banda. O respectable volveu aos seus asentos, atrapados uns nunhas nasas alegóricas e os máis, noutras máis reais. Daquela masa sanguenta que quedara diante do escenario, ergueuse un corpo aterrecido, que, tras tres segundos de dúbidas abateu cun ruído xordo. A fotocopia dun espectro, se é que estes tiveran a posibilidade de que lles fixeran tal cousa. O corpo comezou a cobrear polo chan tratando de apartar o que quedaba dos que foran, había cinco minutos, os seus amigos.



Os Macabros retornaron ao seu disco aquel de 2012, atacando cun tempo por riba do normal, "El fantasma de la botella". Dende o seu posto o Main reparou unha centésima de segundo na esnaquizada figura que trataba de achegarse á barra entre laios apenas perceptibles. Apartou do seu pensamento algunhas das ideas asasinas habituais naquelas horas, mentres a súa cabeza facía contas dos adestramentos que ía perder o porcobravismo de seguir así a historia do coronavirus ese que estaba arrasando a capital da Meseta. Algúns miraban de esguello co sorriso de quen agarda a segunda parte co partido nove a cero en The Pines. Porcos Bravos orixinais e boniatos de toda a vida mesturados nese momento con veteranos de Yardley Gobion atrapados no seu bucle dende facía tanto. O corpo gabeou como puido ata a barra e deitouse sobre ela. O Main mirou de novo a escena e algo parecido a algo que semellaba un sorriso agromou brevemente na súa faciana. Porén, non moveu ningún músculo agás os necesarios para rematar a súa pinta e retornar aos seus pensamentos. O último raio de sol do día reflectiu na súa xerra.

Os restos carnosos da barra trataban de barallar algo. Un esputo de sangue competía por saír dende os seus beizos hinchados coas palabras.
- u-uu-u-na cvezaa prrrr babbbbbor
O “barman” mirou con xesto escéptico cara a ventá de vidreira de liñas góticas. Cun imperceptible aceno de cellas, o Main cuspiu:
- tonto do cú, dise "unha nasa"
Empezou a soar "Na mesma pedra"
- u-uu-n-a qué
- unha nasa, burrán!!!

A masa viscosa miraba espantado co que lle quedaba do ollo esquerdo. O “barman” tirou unha caña perfecta trala cal limpou a barra de restos orgánicos co xesto mesmo aburrido de quen fai esa clase de cousas a miúdo. O tipo levou a cervexa á boca e deu un grolo prolongado. "Ostia", escapóuselle alto e claro atraendo de miradas dalgúns parroquianos. Agardando outra malleira, mantivo en tensión a ciclópea mirada. Daquela non chegou a producirse. A música seguía soando. Pasados varios minutos de encollemento progresivo, consagrouse a inspeccionar con calma e discretamente a rateira na que se meteran el e os seus desafortunados colegas. Entre o milleiro de obxectos que había no local chamoulle a atención unha vitrina dedicada en exclusiva a conter unha xerra de cervexa chea de inscricións. O “ghicho” soltou outro "ostia" pero ben baixiño, non era cuestión de tentar máis o que lle quedaba de fortuna. A xerra non tiña característica singular ningunha pero irradiaba un algo que non era capaz de identificar. "Algún tipo de fetiche colectivo?", pensou, mentres o único ollo deambulaba polos debuxos de corvos e lobos nórdicos da vidreira da entrada. A figura da mesa do recanto devolveu a mirada obrigando ao espectro a humillar a vista de contado. Un pánico de orde superior á dor física anterior agromaba baixo os incipientes coágulos. O tipo tiña o pulso a mil. "Joder, que ostia pasa aquí?", pensou brevemente.

Recollido coma un repolo, unicamente concentrado en contar os segundos que pasaban infinitamente lentos, non foi quen de escoitar os pasos ás costas. Os Turbios, en pleno frenesí wall-of-sound, cunha combinación de ouvidos i electricidade, tampouco axudaban moito a escoitar ningunha outra cousa. Catro brazos levantárono no ar sen dificultade e levárono cara a mesa onde a figura silenciosa continuaba concentrada nos seus pensamentos. Guindárono sobre unha cadeira rectangular e chea de arestas que se lle fenderon nas costas abertas. A madeira estaba fría e fora xa esmoreceran os derradeiros raios de sol. De esguello, ollou o montón de carne amontoada como unha ofrenda aos pes dos músicos. Tivo un segundo de arcada que reprimiu nos beizos. O seu interlocutor comezou a miralo co interese que acostumaba amosar nas moscas que ás veces voaban cerca da súa mesa. Transcorridos algúns minutos interminables, escoitou como o home dirixíase a el en ton calmo, máis aburrido que outra cousa.
- Home, mírate, vaia pintas traes
- ...
- Entras na miña taberna cos teus amigos berrando como tolos. Molestades a esta humilde xente cos vosos comentarios e o voso aspecto ridículo e, finalmente, deixádesme todo cheo de merda.
- ...
- Non, non, non. Isto non está ben.
- ...
- Teño que esixirte unha compensación, non? Un quid pro quo, se a túa ignorancia permíteche saber de que falo.
- ...
- Estás moi falador, por certo
- ...

A música detívose. Algúns aplausos febles saudaron o set de temas que acababan de soar e o fungar habitual da parroquia comezou a inundar o local. Naquel momento o sitio parecía estar ocupado moi por riba do seu aforo real. A xente amoreábase e facía brincadeiras ao tempo que se baleiraban as pintas. Alguén arrincouse a tocar "Relouca Petote" mentres escoitábase o soar dunha gaita e un tamboril. O motor-folk deixou paso ao folk a secas. O rebumbio aumentou o seu volume.

- Puedo explicarlo todo.- A voz emerxeu entre a boca fanada. O seu castelán soaba máis raro do que el mesmo esperaba.
- Non me interesan as túas explicacións.- O Main levantara inusitadamente o seu habitual ton de voz. Varias cabezas xiraron na súa dirección e a música baixou automaticamente de volume. O antigo propietario dunha dentadura completa baixou a cabeza de novo e preparouse para o peor.
- Ves de interromper a miña quinta pinta coa túa aldraxante presenza. Por non falar da planificación do meu estrito calendario de adestramentos da AGC...
- de que? -outra interrupción, pero disto non foi consciente

O silencio impúxose no local. Agora moitos dos tallos xiraron na mesma dirección que o fixeran as cabezas.
O Main pechou os ollos.
Un sorriso como unha coitelada atravesou a súa faciana. As súas pupilas contraéronse ata converterse en  dúas cabezas de alfinete. O suspiro reflectía unha especie de cansazo cósmico. Aínda así, con voz grave e pedagóxico ademán,  comezou o seu relato:

- a AGC é a competición balompédica máis importante de Europa. Cada ano - cada seis meses nos mellores tempos- unha selección de futbolistas galegos auto-nomeada "Porcos Bravos" enfróntase con outra selección de ingleses que se fan chamar "Stags". Viaxamos ao país dos outros, bebemos cervexas, algún aparca tractores, organizamos concertos ad hoc, xogamos, bebemos máis cervexas e emprazámonos para o seguinte “match”. Iso que ves alí -sinalando con xesto fatigado a vitrina que o visitante examinara antes- é o noso trofeo. Máis dunha década de enfrontamentos a cara de can saúdan a nosa copa, símbolo da afouteza, do valor, da coraxe e da forza de todo un pobo. Nin ouses mirar para el!!!.
O tipo baixou a cabeza instintivamente. Había un punto místico no discurso que acababa de escoitar que non lle cadraba co ambiente eminentemente tabernario do local.
- puedo hacer una pregunta?-, dixo sen levantar a cabeza
- unha nada máis!!!
- toda esta gente, tiene algo que ver con lo que me acabas de contar?
O Main sorriu de novo. Pechou os ollos un intre, sorteando o fastío.
- por suposto que si, estamos en pleno corazón do territorio coñecido como Galizalbion. Somos habitantes dun país máis real que o teu.

O tipo pensou "¿qué?" pero prudentemente quedou calado. A historia que acababa de escoitar non tiña pes nin cabeza. O torneo futbolístico máis importante de Europa? Pero de que falaba este pavo, se ese torneo era a “Champions”, competición que gañaba puntualmente o Glorioso, o “Noble y bélico adalid,” (“tres en cinco anos, “tres de cinco” lembraba ao tempo que se deixaba levar por aquela húmida onírica sensación, a imaxe  de S.R. o “Apolo de Camas”, recen saído da perruquería, alzando o trofeo unha vez máis... si..., tres de cinco) . Porén, o conto estaba comezando a gustarlle e decidiu arriscarse....
- ¿puedo preguntar otra cosa?
En silencio, a faciana del Main mantívose inexpresiva. Alzou levemente as cenllas, o que o seu interlocutor interpretou coma unha invitación...
- ¿cualquiera puede unirse a los Porcos Bravos esos? Soy un buen lateral derecho. Defiendo duro, como un argentino de la vieja escuela, y subo con alegría pero no descuido la posición. Me gusta el plan que me has contado. Inglaterra, cervezas, tractores -¿de que ostia falaría o pavo aquel cando se refería aos tractores? pensou-, fiesta, trofeos, fama! Creo que encajaría bastante bien. Soy buena compañía viajando, me adapto facilmente a todo.
A inicial mirada acovardada deu paso a outra máis confiada, ansiosa, se cadra lixeiramente retadora, se non fora polas circunstancias, a boca fanada, a cabeza do tamaño e a forma dunha cabaza de xenerosas dimensións, o corpo esbandallado. Sorprendentemente asomou un leve sorriso. 
O Main ollou para o fulano de novo. Cunha mestura de curiosidade non exenta de impaciencia.
- Por suposto, para ser Porco Bravo so hai que cumprir o que din os estatutos. Non é difícil.
O tipo mirou ao Main . Estaba claro, -os estatutos, velaí está, hai normas nesta movida, matinou!"
- Vale, ¿dónde encuentro los estatutos esos? ¡Quiero presentar mi candidatura a Porco Bravo!

Unha xerra bateu co chan, se cadra varias. E un silencio perfectamente sincronizado instalouse nas gorxas de todos os presentes na cantina. Un silencio profundo, coma ese que se escoita cando tiras unha moeda a un pozo sen fondo. A puta mosca que andara amolando ao Main dende ben cedo, deu dúas voltas arredor da cabeza do aspirante a Porco Bravo. Naquel calamento o seu zunzún soaba coma un rosario de lóstregos. Unha pingadeira de suor esvararou pola fronte do aspirante. -"Merda, algo fixen mal, pero ¿qué?", pensou-.
O Main examinouno detidamente. Estaba terriblemente concentrado no seu calendario de adestramentos e aquel puto pesado impedíalle pechalo tranquilamente. Con xesto preguiceiro ergueu a xerra e logo incorporouse ceremoniosamente.
- Cabaleiro, déame un minuto. Prométolle que en breve resolverei todas as súas dúbidas.

Camiño da barra as voces eleváronse ao unísono. O barman agardou coma sempre a que o Main aloumiñara o mármore da barra e levantase e xerra como tiña feito centos, tal vez, milleiros de veces. Arrimou a cambota de onde penduraba o candil de carburo e o rostro do Main iluminouse cunha cor dourada. O sorriso, xovial, como a piques de asubiar unha melodía. Os Turbios regresaron ao escenario. Pasaron por riba dos restos dos mozos que estaban esparexidos polo chan. Conectaron as guitarras e escoitáronse os engastes habituais. Estaban listos para atacar a segunda parte do set.

A cervexa do Main estaba lista. Coa xerra na man regresou perezosamente á súa mesa. Ficou de pé xunto ao aspirante a Porco Bravo, o cal para miralo precisaba facer un escorzo que o rebentaba coa dor.
- Cabaleiro, -dixo cun ton cerimonioso- ser Porco Bravo non é igual que xogar nalgún equipo deses nos que seguramente xogue vostede. Non é "facer deporte" coa intención de coidar a liña -escoitáronse algunhas risas afogadas- ou estar san. Tampouco é facer “pachangas” cos colegas. Ser Porco Bravo é unha chamada do destino. Unha que poucos escoitan e menos aínda están en condicións de responder. É unirse a un exército para o que nunca hai batalla final, agás a que vai xusto antes da cruz de ferro. É estar listo a invadir un país e a defender o propio. É ter Fe nos designios do Main e saber que Él sempre ten a razón. Ser un Porco Bravo non é unha elección, é a competición a que te escolle a ti...

O Main deulle un grolo á súa nasa. Soou, unha vez máis o ostinato en D seguido de toda a secuencia (A e Bm, Fm, G, D, G, A), co que arrincara a tarde noite. O paifoco trataba de sorrir despois do discurso do Main, o cal resultoulle incomprensible. Un terror incontrolable comezaba a gabear polas súas costas. Algo non ía ben.
- Cabaleiro, debe saber que en cada despedida hai unha imaxe de morte. Brindemos por iso!!. Non vos aconsello o traballo senón a loita. Non vos aconsello a paz senón a vitoria. Sexa voso traballo unha loita, sexa vosa paz unha vitoria!
Dun segundo grolo a pinta esfumouse completamente. O lapabroas estaba petrificado nun xiro imposible mirando como os ollos do Main entraban en combustión espontánea.
- Vouche dicir algo. Será Porco Bravo quen decida o Main que o sexa. Esa é a doutrina.
"El Main??? De que ostia fala este pavo???"-, o pensamento pasou fugazmente pola súa cabeza mentres aquel papán contemplaba como, ao ralentí, a xerra valeira batía no que quedaba do seu ollo menos fodido unha, dúas, tres e ata catro veces. O arrepiante alarido apareceu acender os ánimos de non menos dez persoas  que arrodearon ao infeliz. Erguérono entre todos, deitárono sobre o mármore do mesado da barra, e lentamente, con exquisita e cirúrxica destreza, comezaron a relevarse na dura tarefa de comunicarlle ao tipo que non, que non podía ser Porco Bravo. Tampouco ia ser nada máis nos minutos que lle quedaban de vida. O Main, no seu estilo teatral que tan ben controlaba, botaba máis leña ao lume: "quid pro quo, quid pro quo!!!!". Os Turbios, nese momento, atacaron o retrouso unha vez máis, coa súa fodida mestría :
“Eu son, eu son,  Maruxiña, eu son, si son, eu son, Porco Bravo son!!!”
“Eu son, eu son,  Maruxiña, eu son, si son, eu son, Porco Bravo son!!!”
“Eu son, eu son,  Maruxiña, eu son, si son, eu son, Porco Bravo son!!!”
“Eu son, eu son,  Maruxiña, eu son, si son, eu son, Porco Bravo son!!!”