header-photo

Llegas, Orfandad Devorante De Siglos Y Mundos, Como Una Tempestad De Peltre






Programa Oficial de la IX Edición.
Le debemos una novena a Asclepio por las uvas de la ira y las calabazas del jinete.


5 de Octubre.- Los Redcoats aterrizan en Lavacolla a eso de las 09:30, hora local


10.09 - 12.39 Santiago De Compostela.
Un cursi salido la definió como un orgasmo de piedra. Lo nuestro será más prosaico. Peregrinaje cervecero a fume de carozo por las tascas de la capital. El tradicional run amok para sentar catedral, hasta que el descubrimiento de la lentitud nos lleve al Paso del Noroeste.

13.19 Pontevedra
Los Stags repiten cuartel en el Hotel Apartamentos Dabarca. Registro, breve respiro, y otra vez a la carga.

14.19 Cervecería Global, punto de encuentro
Reponemos fuerzas en su sótano a base de pollo a la dominicana, empanadas, barriles de cerveza y agua sin gas.

17.29 Vigo Cuesta
Partimos hacia la ciudad olívica. En los aledaños de Balaídos se unen otros ilustres integrantes de la porcomunidade brava. Segundo run amok cervecero del día. Regresamos al Tercer Tiempo y debutamos en el Arredemo. El resto de las paradas técnicas es cuestión de cercanía e instinto.

21.30 Celta contra Sevilla Fútbol Club
El equipo andaluz es uno de los 9 clubes que pueden presumir de haber ganado la liga de la Primera división. Fue en 1946. Les entrenaba Ramón Encinas, un pontevedrés que, una guerra civil mediante, había sido míster del Celta.


6 de Octubre.- Pontevedra é boa vila, da de beber a quen pasa. Le tomamos la palabra

Sobre las 13.09, tenemos un frugal Galician Breakfast a base de pintas, embutido,porco bravo y té, en O Gato Gordo. Booze culture, dolce far niente y los esponsales de Ægir y Kubota. El plan para el resto de la jornada... es que no hay plan. Entre trago y trago, un centenar de coartadas intelectuales.


7 de Octubre.- Hoy es el día en que alimentamos a la Bestia

EL PARTIDO. 12.09  en Monteporreiro.
Estrenamos Battlefield. Los remozados stags son un acertijo envuelto en un misterio dentro de un enigma. Os Porcos Bravos vuelven a apelar  a su condición de héroes locales, y al extenso kilometraje de su versátil plantilla.

14.29 Tentempié táctico en  Barbol.
De seguido, tercer tiempo pantagruélico en O Grifón, genuino lar galego del grial de peltre. Se pronostica  la atmósfera habitual en la kermés de os porcos y stags: unos sonríen, otros contienen el llanto, todos beben.

21.39 Tercer aullido de la Anglogalician Cup es otro cantar,  Sala Karma.
Olvídate de la guitarra es un pozo, con viento en vez de agua. No way. El punk carroñero y sicalíptico de Gog y las Hienas Telepáticas, une sus fuerzas al mötorfolk arrogante de Flip Corale y los Macabros. Perversas, feroces y bestiales canciones. Neil Old & The Beaten Victorians defienden el prestigioso linaje musical de Sheffield. Aguardamos a  María Vasco Da Gama. Se darán voces.Se cerrarán bocas.



8 de Octubre

10.09 Santiago e pecha a IX!
Los stags se van  volando. Para la X, nos toca a nosotros hacer el Waltzing Matilda. Que no pare la música.No (nay) never no more!


E como sempre o de sempre, Galicia Über Alles ¡

Dende o burato


Espertei en medio dunha escuridade impenetrable. O zumbido dun motor V3800-T-E3B dun Kubota M108S aínda resoaba na miña cabeza cando comecei a levantarme, a voltar a tomar conciencia das lindes do meu corpo. A escuridade comezou a esvaecer lentamente mentras trataba de lembrar. Algo. Calqueira cousa. Un nome. Imposible. A medida que as miñas pupilas dilatábanse pola falta de luz ía empezando a percorrer coa vista o que me rodeaba. En primeiro lugar, estaba vestido dunha forma estraña, supoñendo que un sabe como viste normalmente un anmésico. Un polo negro co debuxo da cabeza dun porco bravo á altura do peito. Unha inscrición rodeaba a cabeza do animal: "O Lente, Lente Currite Noctis Apri!". Incomprensible. Un pantalón de chandal vello. Unhas deportivas estropeadas. No peto do chándal, 30 moedas dun fento, un móbil -sen cobertura- aberto na sección "mensaxes" cunha frase: "parecerá un accidente" enviado por un tal f.m., un papel enrugado cunha frase ilexible con liñas por debaixo das letras semellando un vello xogo infantil e unha fotografía do que parecía un mozo duns vinte anos en medio dunha fina poalla camiñando por algo parecido a un páramo. Se isto era un pesadelo quería espertar xa.

A luz empezou a medrar. Unha completa paleta de grises ("do gris confederado ao gris cemento" onde escoitara iso antes?) dáballe un aire infinitamente triste á extensión de terreo chá na cal perdía a miña vista. Ao lonxe divisei a silueta dunha ponte sobre o que semellaba ser un río cor cinza. Sentín unha punzada a altura do peito. Algo que semellaba unha lembranza sen nome, algo que perdera pero non completamente. Achegueime á ponte. A inscrición "Bann River" produciume outra punzada. Sentín unha calor familiar arredor do pescozo, unha anagnórese corporal que me sacudiu uns instantes.

Sentei no chan. Pasaron horas que semellaban décadas ou décadas que semellaban séculos. A figura dun home achegouse ata min saída de ningunha parte, coma unha pantasma que estivera sempre ao meu carón e de súpeto tomase forma.

A figura do home dirixiuse a min.
- vou ensinarche algo. É necesario que aprendas. Para iso estás aquí.
- quen son eu? quen es ti? que fago neste lugar?
- estás aquí grazas aos teus Tityre Tu contemporáneos. Non podo dicir máis.

Levanteime. O home botou andar e eu detrás de el.

Camiñamos durante horas que parecían días longos como décadas etc por un terreo pétreo sen intercambiar palabra. Lembrei algo que lera nalgún sitio [tradución: fixen un trasteo rapidiño en Google]:


por tu bien, pienso y decido que vengas tras de mí, y seré tu guía, y he de llevarte por lugar eterno, donde oirás el aullar desesperado, verás, dolientes, las antiguas sombras, gritando todas la segunda muerte; y podrás ver a aquellas que contenta el fuego, pues confían en llegar a bienaventuras cualquier día

- estás no inferno do porcobravismo -dixo o home xirándose cara min. A súa faciana lembrábame a alguén que coñecera noutra vida. Un martelo de luz na miña cabeza e un nome estoupou coma un proxectil de napalm: Boogie "o aceitoso". Que coño? O tipo seguía falando: "é un inferno pequeno, un pouco made in Sheffield. Os círculos canónicos non funcionan aquí. Todo o que é condeación para os creentes é salvación para os porcos bravos."

- porcos bravos? é un chiste? é unha etopeia?
- debes entender cales son os pecados dos porcos bravos e atravesar os círculos do seu inferno se queres recuperar a memoria. Debes saber se pretendes vivir. Que o teu orgullo non preceda á túa caída de novo.
 - ...
- O primeiro pecado do porcobravismo, as tres pes: prepotencia, pedantería e petulancia. O segundo pecado do porcobravismo: a nostalxia. O terceiro pecado do procobravismo: a falsa hipocresía. O cuarto pecado do porcobravismo: o hermetismo.

O home calou.

Tiven outro estoupido na cabeza:

A arte de perder domínase facilmente;
tantas cousas parecen decididas a estraviarse
que a súa perda non é ningún desastre

Boogie "o aceitoso" mirábame impávido, como un lansquenette do odio petrificado de súpeto.

No chan, baixo os meus pés, puiden ver unha inscrición sobre a pedra:
IX IX IX IX IX IX IX IX IX

Lembrei unha célebre enálaxe: son un foi, e un será, e un é canso.
Pechei os ollos, listo para a malleira.


O Lente, Lente Currite Noctis Apri !



"Porcos Bravos, montaraces, quirites, confederados, gentlemen, caballeros, amigos míos: ¿queréis no sentir ninguna mordedura de arrepentimiento, olvidaros del agrio lecho de la derrota, y desafiar a la IX? Nada más sencillo.Ved aquí la receta, la infalible pócima: cerveza en dosis moderadas, mucho ejercicio, trabajo forzoso: descrismaos; arrancad piedras, aparcad tractores, no durmáis, velad: tomad gran cantidad de bebidas nitrosas y de tisanas de ninfeas: saboread emulsiones de adormideras y de agnocasto: sazonad todo esto con una dieta severa: reventad de hambre, coquetear con la inanición: añadid baños fríos en aguas ardientes, cinturones flagelantes e hierbajos de ultramar, la aplicación de una placa de plomo y de una bala de plata, lociones con licor café, y fomentos con el oxicrato"

La arenga prendió la taberna. Hasta los stags aguzaban la misma cólera en sentido inverso. Entonces resonó el flamígero himno de la Fratría  "S'ils tombent, nos jeunes héros, La Porcaine en produit de noveaux, ¡ça ira! que se fue extendiendo como  pólvora irascible por todos los confínes de Galizalbión.

Pensé durante un sorbo que las canciones y los toques a rebato son como la guillotina, cercenan indistintamente, hoy este rabo o cabeza, mañana aquélla. No hay más que una variación. Una hebra del destino.

Pinta en alto, me uní a la jauría de los que saben cantar, saben beber y saben morir.

Anónimo Porco Bravo

[ENTREVISTA A CARGO DE PAIK BISPO]


Sostiene P. B. que él arrúa, gruñe, rebudia, ronca para el blog con una sola condición. Quiere conservar el impagable anonimato. Acepto sin dudar un instante. Máxime cuando te encuentras varado en el infame The Cab and Vomit, y la otra opción de matar la noche es descarrilar tractores hasta que te resucite la crudeza del alba. Pese a su renombre internacional, P. B. (Provincia de Pontevedra, siglo pasado), hoy por hoy sigue siendo un fantasma para nosotros, un espectro prestigioso, un desasosegante e insepulto mort.



Llevan años detrás de tu hocico para hacerte una entrevista. ¿Por qué ahora? ¿Por qué anónimamente?
P.B : No es el ahora, es el hoy. Me apetece ser la voz de todos los porcos bravos auténticos que se callan. Verbalizar un malestar. La presión comienza a ser insoportable dentro de la Mesnada. Empezamos hace cinco años como un grupo de amigos que jugaba al rugby-football sin más pretensiones que pasarlo bien, y ahora ya solo importan las giras asiáticas, la venta de camisetas y la insaciable búsqueda de nuevas alternativas de explotación comercial. The Anglogalician Cup se ha convertido en un negocio donde los sentimientos son triturados en aras de un fin que no está nada claro para los verdaderos protagonistas, nosotros. Lo del anonimato es fácil de comprender. Está claro a quien acuso del cambio. Todos los que conozcan los métodos del Rodillo y sus tropas de asalto no me lo echarán en cara. El resto que se joda.

Llevas 10 o más Orange Plank Lager. Y nunca has ganado el Lawrence Bowles. Una lectura fácil de tu alegato podría ser la del resentimiento exacerbado por el alcohol ¿Qué tienes que decir a ello?
P.B: O que digan que estoy drogado. Allá dónde los valientes no actúan, reina el Mal con mayúsculas. El aparato mediático de The Anglogalician Cup nos quiere convertir en siervos. En carne de cañón. Sufrimos un bombardeo constante: hay que hacer nuevos anexos de las guías cerveceras, acudir a Concilios, publicar piontas y más piontas, asumir que te gusta el blues o el mötorfolk a cojones, jugar de negro, meter barriga para el facebook, presumir de nacionalidades que me la traen al pairo, y vivir-beber-cagar las 24 horas de guardia para que el circo no decaiga. Es cansino e inhumano. Tenemos que reaccionar.

Repasemos. Esta es la séptima entrevista que se publica en el blog. De seguir así puede que la última. Sinceramente, ¿qué opinas de las otras?
P.B: No las leí todas en profundidad. La de Barrilete y Piranha me parece la mejor con diferencia. Luego se demostró que repetir la fórmula no te garantiza el éxito. La de Sergio es como un menú que promete mucho y se queda en nada. Si hubiese comido una hamburguesa, seguro que el resultado hubiera sido otro. Manu J pagó la novatada. Nunca alcanza el ritmo necesario. Espero que tenga una segunda oportunidad. La de Víctor es una operación de maquillaje. Está burdamente manipulada para que parezca que el sujeto es tan cool, que caga apotegmas pero como mal menor nos trajo a Mike Barja a la tripulación. Algo es algo.

En un futuro cercano ¿qué entrevista de un porco bravo esperas con más ganas?
P.B: Joder la que esperan todos. La del Espantapájaros. Con más ganas y con una guadaña. Espero que nos pida perdón a todos. Tengo grandes esperanzas en la de Martín Fisher. Es un grande de verdad. Y se debería interrogar a un tractor.

Hablemos de footbal para aliviar tensiones. Ustedes van perdiendo cinco ediciones a tres contra un equipo inglés. Sí. Han leído bien. Inglés. Teniendo en cuenta el descrédito y la falta de credibilidad que tiene en fútbol de las Islas en nuestra Península, ¿cómo se explica esto? ¿cómo lo justificas ante los lectores?
P.B: Lo que hay es mucho mito de barra de bar y mucho niputas con altavoz. Nunca infravalores a un inglés jugando con una pelota al patadón o en una pelea. (La frase no es mía pero en eso estoy de acuerdo con él). Gastronómicamente puedes ningunearlos, ja, ja,ja,ja. Otra cosa sorprendente es que beben menos y peor que nosotros. Pero me desvio de la pregunta. Hay que incidir en el tema del hogar, dulce hogar. Se ha jugado dos veces más en Sheffield que en Pontevedra. La localía influye.


Para la IX, os porcos han nombrado entrenador por primera vez. Concretamente a Barrilete. ¿A grandes males, grandes remedios??
P.B: Barrilete es celtista. Uff, no me malinterpreten pero ¡que Crom nos pille confesados! De todas suertes, sabemos que todo cambia para que siga igual. Manejarán los hilos los dos iluminados de siempre y nos volverán a follar los astados de San Jorge.


A corazón abierto. ¿Qué opinas de os porcos bravos como equipo?
P.B: ¿Equipo? No sé qué decir sin ser hiriente y faltón. No me preocupa la portería. Está bastante bien cubierta. Y hay un par de jugadores que se pueden rescatar si no se pudren en el barril. A partir de ahí, todo va a peor. Los oficialistas hablan y no paran que el necesario relevo generacional no está garantizado. ¿Qué dicen? Lo que no hay es presente. La secta boniata es un lastre. Son capítulo aparte. Iba a ser más duro con ellos pero… bastante tienen con vivir en el pasado. Creen que están jugando en los años 70’s cuándo aún podían decir algo con sus botas. Todo suma para el fracaso. Además se ha fichado al único argentino que no sabe jugar al football, ojo clínico el de alguno. ¿Qué más denunciar? Básicamente la preparación física es un mal chiste contado sin gracia. ¿Solución? Fichar un equipo nuevo.


Joder, ¿Y de los Sheffield Stags?
P.B: Entrenan duro , callan antes y después de cada edición y hablan en el campo, que es dónde se tiene que hablar. Tienen un equipo honesto, honrado, con dos buenos jugadores y otro que puede llegar a ser muy bueno. Por ahora, con eso les sobra para ganarnos.

¿Eres un porco bravo original?
P.B: ¡Hostias! Otro jodido invento interesado del Blog. No soy un veterano de las ocho campañas pero tampoco he disputado menos de tres. Son ganas de dividirnos y matar moscas con el rabo. Como la mierda esa de la “Guerra de las Sedes”. Artificial polémica alimentada por los lansquenetes del odio. Todos os porcos bravos somos iguales. O deberíamos serlo.


¿Cómo se adquiere la condición de porco bravo? 
P.B: Es fácil. Está en los Estatutos de The Anglogalician Cup.
¿Por qué te ríes?
P.B.: Cosa mías. Básicamente, pueden ser porco bravo o stag todos aquellos que quieran Thomo y el f.m. Así de triste es la cosa.

Hablemos de vuestra innegable repercusión y fama. Por ejemplo, en Sheffield os recibió dos veces el Lord Mayor de Sheffield que curiosamente se llama Sylvia, y tanto este blog como el facebook de la competición reciben miles y miles de visitas mensuales. ¿Qué explicación le encuentras?
P.B: Personalmente, me la traen floja el número de visitas. Gente aburrida en busca de conocimiento siempre la ha habido y la habrá. Otro cantar es el cocido diplomático. Que nos reciban las autoridades es cojonudo. Pero que nos subvencionen, estaría mucho mejor. Hacemos una gran labor por la integración, el mestizaje y la amistad entre los pueblos. De todas las maneras, ni considero The Anglogalician Cup una pachanga transnacional como defienden los listos de turno, ni somos tan importantes para que acabemos cazando elefantes con la realeza.

Hablando de cantar ¿qué opinas de la escena musical de The Anglogalician Cup? A bote pronto y de dos años para acá, me suenan y bien, Bruce Springtees and the G String Band, Querido Extraño, Tora,Tora,Tora, Flip Corale y los Macabros, Neil Old&Crazy Arse o Ten Beers After. 
P.B: Algunas de las mencionadas tienen recorrido profesional a años luz de The Anglogalician. Afortunadamente para ellos, cabe añadir. Se puede decir que Galizalbión siempre se ha caracterizado por ser cuna de grandes bandas.

Sheffield, Lincoln, Tadcaster, York, Whitby, Liverpool, Rugby o Nottingham son algunas de las localidades en las cuales el porcobravismo errante ha bebido.
¿Con cuál te quedas? ¿Cuál está en tu agenda para próximos viajes?
P.B: Citas algunas en las que no estuve. Para no dar pistas, te respondo Sheffield. Y por querer ir, me gustaría parar en Birmingham. Tengo referencias inmejorables.

Sheffield me vale para la gran oink-pregunta: ¿Eres Blade or Owl?
P.B: La pregunta me ofende. La gente seria solo podemos ser del Sheffield Wednesday.

Detengámonos en el espinoso tema de la pretenciosidad y prepotencia en los contenidos del blog. Hay un sector de la Causa al que chirría tanta Intertextualidad y metaliteratura, tantas referencias literarias, alusiones cinéfilas, reflexiones filosóficas, constataciones sociológicas, y juegos de espejos para iniciados. ¿Se les ha ido de las manos a los que guardan el bosque? ¿Quién vigila a los vigilantes?
P.B: Todas las cuestiones de esta entrevista se resumen en la misma. Que conste que no estoy criticando tu labor. Hay que volver a las sencillas raíces de The Anglogalician Cup. Tenemos que retomar las riendas de nuestra competición con todos sus instrumentos antes que sea tarde. Me centro en el blog. Boroman o Xavier escriben de puta madre y nunca me irritan sus entradas. Luego está la mayoritaria escuela pedante y petulante que indudablemente tiene sus aciertos y sus partidarios, pero que aleja del blog a su verdadero público que somos la Porcallada. Y no me vale que se parapeten en los miles de lectores que han conseguido conduciendo por la orange plank road del elitismo. No me vale, porque en el campo de juego no nos sirven de nada. Las pajas mentales no ganan partidos. Que alguno empiece a jugar como escribe e igual nos cambia el cuento. Ahora el invierno de nuestro descontento no se vuelve verano con este sol de York….

Te está quedando un discurso tenebroso. Algo positivo habrá en la KAP, ¿non é? 
P.B: Llevamos seis años y los que quedan, de sacrificios personales para poder ir a Inglaterra y que el mundo siga girando. Evidentemente, esta mierda es adictiva. Por parte de los stags es la misma fábula. Los buenos momentos golean a los malos. No hay que ser adivino para saber que tanta sinceridad traerá cola.

¿Miedo a las represalias disfrazadas de comentarios por parte del gremio de piontantes? ¿A la ira de los bloggerati?
P.B.: Parole, parole. Sorprendentemente son muchos más de los que la gente cree pero sólo hay uno que los adoctrina de verdad. Yo me veo jugando muchos años más en Os Porcos Bravos. Y quien dice jugando, dice viajando, bebiendo y aparcando tractores. Ya llevo cuatro por ahora. Récord de la Manada. Lo demás que nos rodea, es una milonga. Emboscarnos en el blog lo podemos hacer todos. En la vida, no. Ni de puta coña.

No va ser la última porque Nada termina nunca. 
P.B: ha sido un placer.

Antes del largo adios, ¿qué es lo mejor y qué lo peor de ser un porco bravo en las trincheras de The Anglogalician Cup?
P.B.: Lo mejor es que me vas a pagar todas estas rondas. Lo peor es no poder jugar de blanco.

Se levanta.  "Me espera una huérfana con estudios en The Furious Debate". Suena la balada Do Tractors Dream of Electric Porcos Bravos? Antes de irse, insiste más por hacer el paripé que por convicción, en el tema del anonimato. A esta horas no le prometo nada. Ya no puedo. Me imagino las barricadas en llamas cuando publiquemos esto.

En todas partes, el mismo combate.

I met my love by the gas works wall… (Tractorville II)

En el cementerio de Tractorville el viento del mar ha desconchado la tapia del Noroeste; algunos porcos bravos corren en la playa cercana, dejando una invisible estela en espiral; huele a algas y azufre y el Sol ilumina la hierba con una fría luz de laboratorio.

Decían que de Sheffield traía más peltre que el pecado. Vino a emborracharse mirando a la bahía. Estaba el Mar Esquecido sucio y tranquilo, y era misteriosa su serenidad, adivinándose como vientre terso, de ahogado,con las entrañas hirvientes"





GALIZALBION


BIBLIOGRAFÍA

Estrabón Geographika Volumen VI: libros XV-XVI

Demangeon, A: La Galize-albion, un point chaud aux marges de l'Europe? Paris, Guénégaud, 1975

Lacoste, Yves: "Géopolitique des régions porcaines: vol 1 : La Galize-albion septentrionale et la façade atlantique” París, Choiseul éditions.

Harvey, David: “Spaces of extremes: the case of Tractorville.” Pluto Press (2008)

Salgado Wyler, Desiderio: “O impacto espacial da AGC na populación migratoria de Tractorville: de 0 a 1280.” Ed. do Changarro. Santiago de Compostela.

[nota: mapa + escudo + bibliografía by citoyen; intro by rodillarato editions]

Tractorville. Pop: 1280

Hay otros mundos, pero no los conocemos


  1. Orange Plank Road
  2. Orphan Street
  3. Praza Pensée Unique
  4. Porta Cirith Ungol
  5. Avda. Willy Sifones Working Class Hero
  6. Puerto Maltés
  7. Dowson District
  8. Boroman Circus
  9. Istmo de Váterloo
  10. Península Choletas
  11. Praia das Ánimas
  12. Illa de Crom
  13. Anothercowinthemillo.tv
  14. Rochas do Tártaro Lazslo Toth
  15. Campo Wyler
  16. Campo Kitchener
  17. Mar Esquecido
  • País: Galizalbión (capital)
  • Idioma oficial: Galbionés
  • Moneda oficial: Fento (1 Fento>12$USA)
  • Forma de gobierno: Despotismo Ilustrado
  • Símbolo nacional: flor de toxo sobre bosta de vaca
  • Himno oficial: "Marcha Porca y Circunstancia"(H. Helgar)
  • Ubicación: algún lugar da costa atlántica
  • Superficie: lustrosa
  • Población: 1280 hab. (2011)
  • Gentilicio: Atractivos, -as.
  • Presupuesto: 240’20 fentos (2011)
  • Patrón: Ægir
  • Patrona: María Vasco da Gama
  • Festividades: 17 de Enero
  • ...

Dice la leyenda que a las costas de Galizalbión arribó en tiempos una pequeña nave, cáscara de nuez, mísera corteza, transportando el cuerpo exangüe del filósofo comerciante Valerio Cátulo Marco Tulio Lépido Diocleciano. Los habitantes del castro que coronaba la península Choletas, habrían visto la embarcación encallada en las Rochas do Tártaro Lazslo Toth y habrían atribuido la suerte de aquel hombre a la intervención de Crom. Esos mismos hombres, siempre según la leyenda, habrían rescatado al ciudadano romano y sus mujeres le habrían brindado los cuidados necesarios. Restaurada la salud y agradecido su espíritu, Diocleciano habría decidido quedarse con aquel pueblo rudimentario hasta haberles transmitido todos sus conocimientos y, a tal fin, se habría autoproclamado I Rodillo de la Villa Tractatus. Aquí las versiones difieren y la cuestión es objeto de agrias polémicas, porque según la lógica y la lingüística, el término tractatus aludiría a las labores desempeñadas por Diocleciano, esto es, a su nuevo empleo como ilustrador de bárbaros, y el nombre de Tractorville no tendría entonces nada que ver con la sobreabundancia y sublimación de tractores que vienen siendo norma en la ciudad moderna.

Sea cual fuere el origen del topónimo, lo cierto es que Tractorville es una villa rebosante de encanto que todo turista amante de los paisajes, la cultura y la buena mesa debería visitar. Declarada en 2008 Ciudad Libérrima Para Un Zeitgeist Postcontemporáneo por la UNWTO, Tractorville es el lugar ideal para disfrutar de unos días de descanso sin dejar de sorprenderse a cada paso.

Las impresionantes murallas que resguardan el casco antiguo tienen origen en el hecho de que durante siglos la villa fue refugio de filibusteros, corsarios, piratas y bucaneros. En sus mil tabernas (0,78/ hab.) mojaron las barbas Klaus Störtebeker y Thorbjorn Thorsteinsson; Olivier Levasseur y Laurens de Graaf; O-Po-Tae y Benito de Soto Aboal. Y Teach y Bellamy y Drake. Todos ayudaron a convertir en legendarias a las mujeres de Tractorville y difundieron la fama de las breweries locales, aún hoy principal fuente de riqueza de la ciudad.

Una peculiaridad de la fortaleza es que solo tiene acceso por su lado oeste, orientado hacia el mar. La Porta Cirith Ungol se abre a la Praia das Ánimas y obliga al visitante recién llegado a rodear la muralla a pie, pues acontece algo en verdad extraño en Tractorville: sus calles están libres de vehículos a motor. El bullicio de sus habitantes contrasta con la inusitada tranquilidad que uno puede sentir paseando sin preocuparse por ser atropellado. Tampoco hay perros y los niños no son bienvenidos en la mayoría de los locales, por lo que no es aconsejable como destino familiar.

Otra característica de Tractorville es su efervescencia cultural. Se puede tomar un café con Lope de Vega en el Ateneo Hog Libérrimo o charlar con John Ford a la sombra del Monumento al Atormentado Catador de Coños, obra contemporánea de reciente inauguración que atestigua el gusto por el arte de la población local. Son costumbre los soliloquios más extravagantes improvisados en cualquier parte por sus histriónicos habitantes y siempre es posible encontrar música en directo en los alrededores de Boroman Circus, donde también se concentran los mejores pubs de la ciudad.

Ciudad extemporánea, Tractorville es además una de esas villas divididas por una ancestral rivalidad entre facciones. La Orange Plank Road, su arteria principal, la secciona de este a oeste separando los territorios de Stags y Porcos Bravos. El viajero que guste de empaparse en las tradiciones locales podrá disfrutar de los constantes eventos deportivos que enfrentan a unos y otros en los poéticos campos Wyler y Kitchener, donde el dudoso valor intrínseco del acontecimiento carece de importancia ante la incomparable belleza del entorno. Del Kitchener, ubicado en lo alto de la misteriosa isla de Crom, se dice que se yergue sobre el lugar donde los habitantes originarios de Tractorville ofrecían sacrificios humanos a los dioses, aunque nunca se ha hallado constancia arqueológica de este hecho. Mucho más podría contarse sobre pasado, presente y futuro de este emplazamiento viril y romántico, posiblemente el último reducto atlántico de un algo que no es fácil de definir pero que, en cualquier caso, desaparecerá como lágrimas nocturnas en la rompiente de un farallón acosado por la tempestad.

El gato sigue aún destripando en secreto al perro ocasional, arrancando cabezas de pollo de un mordisco

Osmundo B., autor pontevedrés, cosecha del 67, que cuenta sus lectores por cientos de miles, entrevista a Sergio Vidal (Pontevedra, 1982), el landlord-frontman del porcobravismo rampante.


Me reúno con Sergio un sábado a mediodía en el Bagos, un pequeño bistró del casco antiguo pontevedrés ideal para mantener una conversación tranquila con buen vino y viandas de calidad. Una ligera resaca de la noche anterior es el único pero, y mis facultades mentales no están en su momento de mayor plenitud, pero si el mundo fuera perfecto ya habría dejado de existir hace tiempo.


Sin más preámbulos, pedimos el vino (aquí no sirven cerveza) y el elegido es Gabacho, un tinto de la Rioja alavesa cuyo responsable, el francés Olivier Rivière, cruzó los Pirineos hace unos años para elaborar sus caldos con una buena dosis de ironía, como pone de manifiesto el nombre del producto. Buen comienzo.


Reconfortado el ánimo, entramos en materia. Para preparar nuestra charla me he leído varias entradas del blog y confieso que no he entendido ni la mitad, así que espero que Sergio me aclare algunas cosas.

¿Esto de la Anglogalician Cup va en serio o es una pachanga regada con grandes dosis de alcohol?
Va muy en serio, algunos duermen en camas hiperbáricas, otros se machacan en el gimnasio, otros intentamos, mediante una dieta equilibrada, preparar nuestros estómagos para la cantidad de alcohol con la que intentarán ahogarnos. Yo diría más, son los partidos mas importantes del año, todo lo que conlleva viajes, pubs, huérfanas y conciertos, son pequeños males necesarios.

Como ya hemos empezado en el lado equivocado de la Manche, seguimos ahondando en la herida. Llega nuestra terrine de foie. Sin palabras.


He visto algunas imágenes subidas de tono en el blog. ¿Hay algún componente carnal? (Es decir, ¿se folla?) Sé de más de uno que reactivaría sus maltrechas carnes para vivir unos últimos momentos de gloria.

Hay cuestiones de las que por contrato tenemos prohibido hablar. Hay que ser Porco en el campo y en la vida, después de todo nunca es bueno desvelar todas nuestras andanzas.
No obstante diré que seguramente alguno soñaría con dar su ultimo estertor con alguna huérfana... perdón quería decir en el partido .

Continuamos con una concesión a los ancestros, pulpo a la gallega, pero deconstruido según los principios de la nouvelle couisine. Espectacular.


Después de unas cuantas ediciones, la Anglogalician Cup parece consolidada. ¿Hay algún proyecto de ampliar la competición? ¿No estaría bien celebrar una especie de torneo cinco naciones con los adler germanos, los lupi transalpinos o los coqs galos, por ejemplo? Sería una especie de apocalipsis futbolístico-cervecero.

Bah, eso nunca podría ser, habría que mantener demasiado la compostura para que nadie resultase herido. Tú imagínate, gabachos!!! e italianos !!! Con los primeros habría que tener cuidado para no romperlos y total se acabarían rindiendo, y con los segundos sería jugar contra 7 como Lutzky, ajjaajaj. A mí personalmente contra los alemanes no tendría problema, gente seria joder, bebedores de cerveza.

Tempura de crevettes avec moutarde, un toque nipón para llegar al cielo.


Dejando a un lado las pasiones balompédicas, la única actividad de la Cup en la que he participado es el mítico concierto de la sala Karma el año pasado, donde pudimos asistir a la presentación de Castlevania, actualmente Tora! Tora! Tora! ¿Se va a repetir algo así en próximas ediciones? ¿Vais a componer un himno? No estaría mal para animar a la tropa.

Se repetirá eso seguro. De hecho ya se ha repetido en Sheffield y si todo avanza como hasta ahora, en octubre tendremos concierto. Lo del Himno yo casi pasaría más que nada por no ver como unos se ponen la mano en el pecho otros miran al cielo como Raúl y alguno que otro fijo que silba. Nuestro único himno es el "Anglogalician Cup nananana Anglogalician Cup nanana nanana", que es como el de la Champions, neutral y utilizado por los dos bandos.

Como traca final,  faux brouillé de morue, contundencia y delicadeza. Inapelable.


Por último, en una entrada del blog aparecen referencias a Beckett y Joyce, y ahí sí que me he perdido. ¿Me lo explicas?

Es un metacuento. Ahora, ahí que cada uno le dé la interpretación que quiera a la cuestión, lo que el Rodillarato oculta es la verdadera intención, la polémica por la polémica, a lo Salvame Deluxe, ataviados, eso sí, con un halo de misticismo y cultura. Bueno, más o menos un reflejo de lo que es la Cup.

Casi al límite, no podía faltar le fromage, aunque a Sergio le está vedado este placer.


Para rematar la faena nos faltaría la copa de cognac de rigor, pero un inoportuno ensayo de su grupo obliga a Sergio a salir corriendo. Tal vez sea mejor así, porque ya empezábamos a ponernos tiernos. Otra vez será...

Also sprach Boroman

The Tills Are Alive With The Sound of Music... Boroman’s Top 20 Sheffield Music Pubs

Let’s face it Sheffield is a musical City and this is reflected in the number of pubs and bars hosting live music. From City Wine Bars with all the ambience of an Airport Lounge to Local Pubs as welcoming as a fart in a spacesuit we’ve got the lot. In fact most of the pubs in the City Centre have music of some sort, apart from drunken locals auditioning for the X-Factor. Even the tattoo parlours have music rehearsal rooms to hire – see pic below. Those below are distinct in that they are primarily drinking dens that host music rather than dedicated music venues like the City Hall, Memorial Hall, O2 Academy, Leadmill and the Plug. My mate Colin goes to every gig in Sheffield so we don’t have to go to these places to get the low down. Many of those mentioned also boast a fine selection of beers, lagers, alchopops, and spirits, unlike the aforementioned music “venues” who usually charge a Kings ransom for flat tasteless “cooking” lager you can get at the local supermarket for a 5th of the price. This also isn’t an exhaustive list by any means as there are new ones opening up I haven’t visited yet such as Maggie Mays but these are some of my favourites, in no particular order.

The Dove and Rainbow – Arguably Sheffield’s sleaziest rock bar, some would call it “atmospheric” some would call it a shit hole. Even the arms of the chairs have got tattoo’s on them etc etc. It’s a one room bar with pool table at one end and a stage at the other, with pinball tables and a fag machine. Has a small selection of Real Ales, along with generic lagers and alchopops. Good range of live music though obviously leaning towards the heavier end of the rock spectrum. There is nowt like a bit of Death Metal with your “Devil’s Butthole” (5% ABV) and pork scratchings. Also has an excellent juke box. Was in there one lunchtime and a couple of ladies well into their seventies were grooving to Led Zeppelin. “Stairway to Heaven” suddenly had much more resonance. Avoid the toilets if at all possible though as they are what you would expect to see on a French Farm.

The Greystones – This has taken up the mantle of the much missed “Boardwalk” as one of Sheffield’s premier music venues but it’s out of town location and relatively small stage/music room is a slight drawback. There is live entertainment every night, covering every type of music, including regular visits from the best of British and internationally established “turns”. They also have stand-up comedy and poetry recitals too. I believe Shabba & Thomo are carrying on their double act there next week. In the car park. It’s a Thornbridge pub, so has an excellent selection of real ales. A quality venue, Flip Chorale & Los Macabros and Tora,Tora,Tora, would be at home here. Chuck Prophet is playing here in April. Get in there.

Bath Hotel - Small but perfectly formed, two-room corner pub in the City Centre. The black & white tiled floor is reminiscent of a Victorian parlour and the place may still be frequented by the odd chimney sweep, cut-purse & bootblack. Time moves slowly in Yorkshire. The back room is often home to literary and poetry groups discussing the latest cultural and philosophical events so none of the Stags have actually been in there. The equally small “main” room has a dart board resulting in many a patron sporting an arrow through the noggin’ before closing time. They do occasional gigs, mainly Jazz, Blues and Folk. Not much room for anything more than a duo so be prepared for the odd violin bow in the kisser. Has an excellent range of real ales with an ever changing menu for the connoisseur or visiting piss artist. I can just see Martin “The Goal Machine” smoking one of his trademark Fidel’s whilst quaffing a pint of “Goal Hanger” (3% ABV.)

University Arms -. Upper class establishment as the name suggests. You have to wear a tuxedo to get in the lounge. Usually full, that is full of student types paying for a bag of crisps at the bar with a credit card. Don’t attempt the pub quiz, it’s harder than Mastermind I can tell you. It boasts a fine selection of Acorn Brewery and guest ales. They do occasionally have live music of an eclectic variety, jazz, folk, world music as you would expect. All rather sedate mind you, nothing too loud and snotty. Don’t expect to see The Bollock Brothers there anytime soon.

Frog and Parrot - A famous City Centre pub, one of the earliest real ale haunts and home to the legendary “Roger and Out” a beer so strong they only serve it in halves and Thomo gets squiffy after five pints. Was in here one night in the early nineties with some mates from Boro, and during some sort of confrontation about “protection” some local toughs smashed all the bottles and optics behind the bar, then nonchalantly walked out. Bit of a fuss to make about the condom machines I thought. Canny boozer me mates said without a hint of irony. This is a well-established music venue with regular live bands and solo performances. Ten Beers After’ Bass Ace, Funky Paul is a regular performer here. Also hosts an annual Frogstock Festival with performers on all day over a weekend. Bring a guitar and you can serenade the attendant throng with your reggae version of “If I Said You Had A Beautiful Body Would You Hold It Against Me” whilst supping a pint of “British Bulldogs Bollocks” (5% ABV).

Fagin’s - A small local just down from West Street. Like a typical Dublin Bar (without the fighting) with live “sessions” most nights apart from Thursday when they have a quiz. (Don’t attempt this. It makes the University Arms Quiz look like a shopping list. One of the questions went “Here’s an atom, now split it”) Musicianship is of the highest standard but it’s very welcoming for the beginner too. As befits a proper pub session, there are lots of fiddles, acoustic guitars, accordions and mandolin (thanks Trev). “Dead Flowers” very own Duncan also hosts sessions on a Saturday so you are guaranteed superb Tom Petty covers amongst the musical excellence. One night after a few Guinness’ I actually had the bottle to get up and sing “Long Black Veil” by Johnny Cash. The subsequent restraining order means I can’t go back in there until 2015. Choice of ales is limited but excellently kept and the home-made food is second to none. It’s a regular haunt of genuine music legend and gentleman Richard Hawley, who often holds court in the tiny “snug” next to the bar.

The Forum – Trendy bar and eatery. The décor outside hints at Antonio Gaudi but this isn’t the Ramblas, unless the Ramblas is an open piece of waste ground full of skateboarders and winos. Food is excellent though service can be slow as the staff enjoy posing, seeming to think they are working in Hollywood and will be picked up anytime soon. “Come on love, where’s me chips???” To cement its reputation as a trendy bar sometimes shows movies, mainly obscure World Cinema, usually in black and white with subtitles. You won’t see “Legally Blonde” here I’m afraid. They also host the occasional gig. Colin saw Vintage Trouble there recently and said they were awesome with their lead singer blasting it out whilst standing on the bar. Mind you if he’d have spilt Col’s pint he would have chinned him. Patrons are the trend setters of Sheffield so expect to see plenty of “Man Bags” and I don’t mean those you hold whilst taking a piss. Small selection of on tap real ales but mainly bottles. You can strike a shape clutching a bottle of “Laslo Piss” Polish Lager (20% ABV).

Walkabout Bar – Much like its slightly skuzzier chain “cousin” Weatherspoons, you know what you are getting in a Walkabout and this one is no exception. Converted from an old Church the building itself is impressive and very spacious it is too with an upper level containing church pews for seats and a massive organ (oooh eeer missus) overlooking the bar area. The whole thing is uncannily like the “House of Blues” in New Orleans but that’s another story. It has massive screens for sporting events and the usual range of beers, mainly of the generic lager variety. You know the “F” word, Bud and Red Stripe, all brewed in the same bucket methinks. Decent and cheap food to act as belly ballast whilst you spend a day watching the English crush the Aussies at cricket, whilst ribbing the Aussie bar staff. Don’t like it when we are on top do you “cobber”? Occasional “Battle of the Bands” events when,even if you are shit, if you have the most mates in the crowd, you win.

Sportsman – A spit and sawdust throwback of real character. It doesn’t have live music as such, but worth a mention as the owners of one of the best juke boxes in the Northern Hemisphere. They even have a “Rock DJ” on a Thursday. Yes he’s got a blonde mullet and yes he’s stuck in a 1970’s time loop but where else could you hear Atomic Rooster at bone crushing volume whilst supping a pint of “Cobblers Nuts” (8% ABV)? I was there last week with Funky Paul listening to a bit of Robin Trower and got so pissed I left my house keys in there. Cath said I was more concerned about the key ring they were on, a guitar pick holder I got from Manny’s Music Shop in New York, than the keys themselves. I’d rather be burgled than lose that pick holder to be honest. Anyway the bar staff found them under a chair (funny I didn’t notice them when I collapsed on the floor) and gave them back to me a couple of days later. Result.

Delaney’s - There have been many pubs on this site. Most recently the Dulo Bar, a monstrosity kitted out like a “club” complete with DJ Decks and mood lighting. Thankfully restored to a proper music bar owned by well known Sheffield Musician and mover and shaker Steve Delaney. As you would expect has quality bands on weekends with an open mike night on a Thursday – Viktor where are you?? We are hoping to get “Slow Moves” and “Forty Four Joules” to play there sometime soon once they have dried the beer out of their amps from the Yellow Arch gig. Recommended.

The Harley - Loud, disheveled “claggy mat” of a music bar with the atmosphere of a Roadhouse, though probably too rough for Patrick Swayze. I believe this is a Hotel too but who the hell would want to stay there I haven’t a clue. It has regular live music, usually from singer-song writing types or Arctic Monkey’s wannabes. Recent acts include Willy Mason and the mighty Josh T Pearson.

West Street Live - When it first opened it seemed a laudable attempt at an American Bar in Sheffield. Looking a bit road worn now but still worth a visit. Has Live bands most nights, mostly “tribute” acts but a good range of stuff on show. Busy on weekends but tends to be empty on a weekday. My mate Dave’s band played here and me and my pal Bry were the only one’s in the crowd. Dave said it’s not often you play and know the entire crowd personally. He even waited to start a number until I’d gone to the toilet. They then blasted out an accomplished and passionate set like they were playing the Royal Albert Hall. Now that’s Rock’n’Roll.

The Harlequin – Stags resident raconteur Ron Clayton’s old “office”. This is a traditional boozer, with regular live bands, covering a range of musical bases, though rock covers are predominant. Last time I was in, a band were playing 40’s swing stuff so convincingly I thought I’d get powdered egg in me sarnie. The blackout curtains were a bit over the top though. This is also a very highly regarded real ale pub with a liver busting selection. They host regular beer festivals too. I remember the Porcos lads in there when there was a quiz on. Me and the Stags were a little worse for wear having been on the “Old Scrotum” (5% ABV) so it was with no surprise, though a little embarrassment, that the Porcos got more questions right than we did. Still, we beat ‘em at darts.

The HOP – A new venue in the “Devonshire Quarter” of the City Centre. (Why they call it that I can’t fathom, this isn’t New Orleans and the “area” in question is about the size of a 5-a side pitch. A question of planners getting up their own arses methinks to ratchet up the prices of the flats round there. They must have been from Lancashire.) Anyway this is a big pub with an excellent and large selection of real ales looking to establish itself with a range of mainly Rock and Blues Tribute Bands. Early reports are promising. Will be checking out a Bruce Springsteen tribute band there soon. They also specialize in quality pies! Break out the Henderson’s and let’s boogie.

The Pheasant – Although situated on the outskirts of town this is still a legendary Sheffield Music pub. There can’t be many music fans who haven’t sat in the back room of the “Phez” on a Friday night listening to the Frank White Band. A large roadhouse style pub, it used to attract international acts in it’s heyday but seems to have gone into a decline much like the local football teams (sorry lads couldn’t resist). I remember seeing now sadly passed Blues Legend Luther Allison in there with his full band, horn section and everything. Still one of the best gigs I’ve ever been to. Some would say it’s a bit rough but aren’t all the best pubs?? I remember the Bier Keller in Middlesbrough in the seventies, when punk started. Gangs of bikers/rockers used to wait outside for the punks and if you couldn’t recite the Rolling Stones entire back catalogue, including single releases, you got your head kicked in. It was like bloody Altamont I can tell you. Keef would have approved though.

Hillsborough Barracks Tavern - A real traditional pub with a trouser soiling selection of real ales, international lagers and soft drinks for the ladies (and Mackems). They have regular live music, with top class local performers to the fore. They also have a couple of smaller offshoot rooms including a dart board in the front side bar and a rather pleasant seated backyard area. The food is homemade and excellent so this one’s pretty much got the lot and is highly recommended. Many’s the evening I’ve been regaled by the most excellent “Johnny and the Prison Didn’t Help Boys” (possibly the only folk/rock/country/blues band to feature the erhu) over a pint of “Tinker’s Jockstrap” (12% ABV). It’s also where the Owls fans congregate before and after the match. It’s usually recommended to go for the gallon before the match then fill up after with another few more. That helps to scrub from the memory banks the 90 minutes of “action” you have witnessed. I remember Boro getting hammered there one time (thank you Benni Carboni) but by the time I left the pub I thought we’d won. Result.

The Washington – Apparently the “Wash” is owned by one of the blokes out of Pulp. Despite that it’s an excellent mix of real local and select music venue, albeit a very small one, punching well above its weight. On a weekend the walled back garden area is very popular, as is the nearby Devonshire Green. That is, a popular place to divest yourself of the 12 pints of “5 Knuckle Shuffle” (10% ABV) and hot chili kebab you’ve taken on board during the evening, before staggering into the darkness, desperately trying to hail a taxi home.

The Cremorne – One from the other (red and white) side of town. Though a small bar, they do host regular live music having opened a small performance room across the backyard. Excellent position on London Road to sample International cuisine to go with the 10 pints of “Shepherd’s Rectum” (10% ABV) you’ve just supped. If you are around there on a Saturday watch out for the occasional clearance from the Lane landing on your head. Total Football my arse. They still carry the ball off on a stretcher at half time.

The Shakespeare – A long established Sheffield pub which has risen, Phoenix like, from closure to become a real ale hot spot. They are also committed to live music, carrying on the tradition of it’s previous incarnation. Has already boasted some classic gigs inc Justin Townes Earle, Steve’s son, who amongst the doobie smoke (man it was just like Woodstock) produced a memorable set shot through with Hank Williams inspired country heartache. Yea, and indeed, Haw.

Fat Cat - Spiritual Home of the Anglo Galician Cup and Real Ale Mecca, though it doesn’t do bingo. Not really a music pub (although who can forget Alfredo’s rousing rendition of that old favourite “Anglo Galician Cup nah nah nah nah nah, Anglo Galician cup nah nah nah nah nah nah”– classic) but they do occasionally have bands in the back yard so any excuse to give them a mention. There is a plaque on the wall to commemorate the AG Cup next to the one marking where Argie got his first round in. It saw the introduction of our very own “Anglo Galician Ale” (5% ABV) though the barrel didn’t last long once the beer monsters of the Porcos Bravos got going. Legend has it that some of its patrons were witness to a particularly gruesome robbery and on a dark winters night if you listen closely on the breath of wind you can hear soft voices whispering “4-2 to the Stags – we was robbed”. Not to be confused with the Gato Gordo, Pontevedra, owned by AG Cup legend and Tora,Tora,Tora frontman Sergio. I knew he liked a drink but buying a whole pub was a bit extreme. Can you get barred from your own boozer???


Those we have lost
The current economic climate (cold, with a definite chance of heavy rain (or Cleggy as we say in Sheffield)) has seen the closure of a number of pubs in the city including some excellent music venues. Just about everyone who has ever played music cut their teeth in the upstairs room at the Grapes. The music room was closed down when the owner of the nearby Dog & Partridge moved across and took the entire contents of that particular Irish Bar with them. It’s now shows Horse Racing from the Curragh and the walls are covered with pictures of the Kennedys, in my opinion the biggest bunch of crooks and liars since the Borgia’s. Still they were “Oirish” I suppose. Most serious was the closing of the Boardwalk (previously known as the Black Swan or Mucky Duck) in mysterious circumstances which to this day have still not been fully explained.



Everyone from the Clash to Ryan Adams to Robert Plant played there at one time or another and it’s passing leaves a massive hole in Sheffield’s music scene. Honorable mention to The Halcyon Bar who, after a gig by The Tipsy Kings on Colin’s 50th birthday, closed the following day, got a total re-fit, changed its name and re-opened as a restaurant with no live music. For Those About To Rock, We Salute You.

Boroman aka Neil Old

La Guerra de las Sedes

“(…) que el origen de la disputa se encontraba en un retruécano verbal que Beckett había lanzado a Joyce. La anécdota se refiere todavía en las tabernas de Tractorville como cosa cierta, y dice que Joyce se negó a servir a un cliente con un abrupto “yo no tengo sed, ¿por qué habría de tenerla usted?”, a lo que Beckett, que secaba vasos a su lado, añadió el famoso “yo también” que provocaría la ruptura definitiva de su relación profesional. Unos meses después, Samuel Beckett abría su propio negocio a escasos metros del de Joyce, en el número 17 del Pasaje Orange Plank, a la sombra de un viejo ciprés que señalaba la frontera con el territorio stag(…)”.

Eugene Philip Coetzee, Crónica de la violación de una mañana de otoño entre las siete colinas de Tractorville.

El sol languidece detrás de las nubes sobre los muelles de Tractorville. James Joyce pasea taciturno, demorando un poco la hora de apertura. El día ha sido muy fatigoso para los porcos, querrán beber sin descanso hasta bien entrada la noche. Cerdos sedientos, más frustrados todavía, apagados sus espíritus por culpa de una nueva derrota en las calles frente a los stags. Sobre el adoquinado en torno al ciprés que divide en dos Tractorville, la sangre de porcos bravos, única huella visible de la penúltima batalla. Joyce se agacha para mojar las yemas de sus dedos en uno de los charcos. Un escalofrío le recorre la espalda. “¿Cuándo volveremos a ganar?”.
"¡Devolvednos lo que es nuestro!"

Desde el interior del local de Beckett, Don Ramón del Valle-Inclán observa con atención a Joyce a través de la ventana. Le pega un trago interminable a su pinta y consulta su reloj de bolsillo. “Hoy hace dieciséis años que ganamos por última vez”. Beckett emerge de detrás de la barra y ve a Joyce en el exterior lamiéndose las manos. Don Ramón continua: “Esta mañana vinieron los más jóvenes; sanos, fuertes. Antes de entablar combate pararon en la Sede a depositar sus esperanzas en el hueco reservado para la Cup. Notitas con preces y cosas de esas. La mayoría de ellos ni siquiera ha visto nunca el trofeo, por todos los santos. Uno se echó a llorar cuando el capitán tuvo que retirar, avergonzado, una telaraña que recorría el estante de lado a lado. Ya ni saben por qué luchan”. Beckett se encoge de hombros y pincha un tema de Cabaret Voltaire. Don Ramón se revuelve en su banqueta con gesto airado y pide otra pinta.

Álvaro Cunqueiro y Julián Ríos trotan calle abajo cogidos de la mano. Se detienen al llegar a la altura de Joyce. Cunqueiro: “No has abierto todavía”. Joyce: “Hemos perdido el Morrazo. Solo sirvo cerveza de importación”. Ríos: “Miente, Don Álvaro, solo quiere confundirnos”. Cunqueiro: “A mí me gustan grandes”. Valle-Inclán, uniéndose al grupo desde el interior del local: “Tenemos una derrota que celebrar. Entren o váyanse al infierno”. Ríos: “Con usted quería yo hablar. Explíqueme qué hago aquí”, y entra. Cunqueiro: “¿Non ten sede, James?”.  Joyce: “Teño, mais vacía”. Cunqueiro: “Haberá que enchela, logo”.

La puerta se cierra tras ellos justo cuando desde el lado stag de Tractorville empiezan a llegar los ecos de los tambores de guerra, otra vez, un desafío que reverbera en el fondo de los carolinos y aviva las pasiones de un puñado de locos. 

It´s the end of the world as we know it

Na 49 con Broadway está un dos Pizzbur de NYC, Sbarro. Non ten a caña fresca dos mariñaos, mais vale ben para o acougo do remate da mañá. Na miña vila e nesta, os camareiros son latinos e teñen os ollos cansos. A guía colombiana dos contrastes de Nova Iorque explícao con retranca galega: “ es el sueño americano”. O sotaque morre na ferida do riso conxelado, e as chonis madrileñas e os seus mozos camisola CR7 continúan a tirar fotos desde o autobus. NYC non pasará por eles. Noto que un leve calor me medra desde o lado dereito do cerebro, transmuta en Vicente Risco e me convida a pasar á navalla ao grupito de ejqueyasabestía que nos tocou en malahora de acompañantes. No envés do turismo, a mirada cansa dos hispanos e o esforzado suor dos galegos de aquén, hai cen anos. As parroquias de aquí e de acolá. A Internacional Emigrante e Pete Seeger e o ice cream de Castelao sobre a Miss Liberty franchute. Non hai guerra de culturas, senón de clases, insistes. Miro o céu agochado entre edificios. Desde aquí onde queda Castropol? Respiro o vento de Cavanardá, mar por medio, e volvo a min.

Os pementos asados e a pasta fresca. Pagará a pena ir tomar o caldo até Hoboken? Alí o berce de Francis Albert, e o cubano que me indica o Craig Patterson desde Inglaterra. Fálame tamén de Newark -Nuarca para os da tribo de nós que aló chegaron, estudados pola amiga Nancy Pérez Rei- onde no bar Galicia Spain (sic) é posíbel falar cos parroquianos do Celta – Valladolid desta semana. Quedará para a próxima, acordamos, e decidimos mollar os ollos nas augas de Brooklyn, no peirao debaixo da ponte. Gústame esta cidade, mais gosto máis de Londres, Pontevedra ou Ribadeo. Aínda que sexa absurdo e estúpido escoller, como explica o Enric González nos seus libros de memoria persoal sobre as cidades habitadas. Decídome polo Radical walking tours of New York City e polo bate dos Mets, que vén sendo o Atlético de Madrid. Eu, en calquer caso, sería de Boston.

A Anglogalician Cup da banda americana podería xogarse nas dúas ribeiras do Hudson, entre galegos e ingleses de descendencia. Escribo isto e penso no main porco e en como perceberá desta volta o convite. Os ingleses, primeiro, terán que vir aquí: costa dos albiois, porto das barbas do Altruán, Rinle das baleas. Nós seguimos na Atalaia, desde o olor de séculos dos Old Customs, na primeiro riff de guitarra do primeiro concerto dos Clash, no tupé incontestable de Richard Hawley, na cervexa negra do Kursal, nas bandeiras célticas do Recuncho, na segunda edición do Merlín e familia, no 11S de Allende bombardeado polos gringos, na Palestina negada por Obama, na voz de Sinatra e na Habaneira de Ribadeo, na herba recén segada e no campo cheirando a regates e centros desde a banda, agardando, agardando, agardando.

Nota: a fotografía é do Altruán, vello e coñecido mariñeiro ribadense, na primeira década do pasado século XX.