Psychological warfare I: A single training day in Porcos Bravos´life

Os Cochos da Galizia marchan en breve cara onde agroman a bosta e as Cruces de Ferro. Os sheffilianos ameazan con sacar a xuventude. Mais nós temos outeiros de area e gatos grosos. Como dixera aquel gordo con cara de gato entre habano e habano: Loitaremos nas praias, loitaremos nas pistas de aterraxe, loitaremos nos campos e nas rúas, loitaremos nos outeiros...

Stout Marches,- Strong Heart ¡

Uno se evade siempre para regresar.

Cuando lleguen los brumosos días fronterizos, entre el fin del invierno y la consagración de la primavera, y empiece a florecer la nada en los páramos de Yorkshire, Os Porcos Bravos volverán a Inglaterra.

En las tierras de nuestro segundo reino, pelearemos para defender la corona, lucharemos por retener el trono de la Anglogalician Cup. No será fácil.

Por lo tanto,no os aconsejo el trabajo,sino la lucha.No os aconsejo la paz,sino la victoria.¡Sea vuestro trabajo una lucha, sea vuestra paz una victoria!

Por lo tanto,seguid los sabios consejos del maestro Coffee.¡ Abandonad todos los vicios, que os lastran en cuerpo y alma!

Por lo tanto.¡ Afilad vuestros anhelos!

Porque viene la Sexta, y el nombre de su jinete es Porco Bravo ,y un océano de cerveza les sigue.

Figure A Man's Only Good For One Oath At A Time; I Took Mine To Os Porcos Bravos.

Escena invernal hiperbórea.

La mañana llegó,y traía un nuevo día.
El Lérez fluía pardo,cansino, huraño, indócil.
El cielo exhibió, rutinario, toda su gama de grises. Distinguí el confederado y el acero. Luego lo dejé.
Las horas en el trabajo se apilaron una encima de otra, lentas como un tortuga muerta.

Al caer la noche, busqué refugio en mi taberna favorita .
Una voz me recibió llorando como si cantase, que hubo un día en el cual Texas se hundió en el mar.
Sentado en un decadente Boot Room, pedí la primera pinta. Óxido, herrumbre.
Porcos Bravos apostados a ambos lados de la barra. Tertulianos rápidos como ráfagas de ametralladora. E igual de certeros.
Mientras apuraba la tercera, el tema estrella era la influencia de Kierkegaard sobre el Heart of Midlothian F.C. entrelazado con las posibilidades de que Heidegger ganase esta temporada la Scottish League Cup.
Empezaba la quinta cuando me enteré, supe, conocí, que nos volvíamos a Sheffield en Marzo de 2010. A jugar al fútbol. A jugar al fútbol, uniformados de negro carbón bajo las nubes de la Pérfida Albión " - Poesía eres tú, pensé-". Esbocé una sonrisa.
En el momento en que la sexta se reducía a un par de gotas moribundas, y la conversacion versaba,esteril, sobre el arte en la dinastía zhou oriental, algunos diletantes optaron por volver sobre el asunto de los Braves."-Que aburrido, aullé-". Preguntaron cuando íbamos a ponernos a entrenar en serio para la VI Anglo-Galicia Cup.
Esta vez sí que sonreí abiertamente.

Y pedí dos más.

Anglo-Galicia Cup – The Origins

Just a little over eight years ago a friendship began that was to going to lead to the creation of the Anglo-Galicia Cup.

September 2001 was remembered, and still is, by most as being the fateful time when many died in the 9/11 attacks. On that day I was swimming in one of Galicia’s amazing rivers and enjoying the late-summer sun near the town of Ponte Caldelas. However what most history books will forget is that a few days earlier a more momentous occasion happened…

My father, later to be known to the unfortunate locals of Pontevedra as DJ Dennis, moved to Pontevedra in Spring 2001. His first description of Pontevedra was that, “…it smells like cabbage and is full of hippies.” Hmmm, hardly the most inspiring image.

Trying to dispel my fears and encourage me to visit him in the vile smelling town of flower people Dennis “sold” me three things about why Pontevedra was a good place to visit;
1) The town has an amazing medieval centre where there are so many bars. Two of his favourites being O Grifon and The Highlander.
2) The area of Galicia is unspoilt by tourists, in particular the English and the Germans (neither are particular welcome when trying to enjoy a holiday).
3) There is a man, called Fran, who loves a lot of things English, in particular real ale and Liverpool FC, and who regularly argues in the streets with another man who supports Manchester United.

The images of 1 and 2 were good. Of number 3 I pictured an aging, grumpy man who was showing the signs of alcohol abuse. Maybe this was a vision of Fran in 2009!

Once I’d finally plucked up the courage, and stocked up with LSD, I ventured to Galicia for the first time via flights to Paris and Porto. My first night in Pontevedra was a relaxing evening eating tapas and drinking wine in La Alqueria Mudejar. My second night in Pontevedra was less serene, the first meeting between Thompson and Mendez Brea.

I stood in O Grifon for the first time and, armed with shoebox full of bottles of real ales, I awaited the entrance of the quickly becoming infamous Fran. Every time a person entered O Grifon I peered over towards the door to see if the man I expected to look like a Galician Columbo had arrived. Still no sign of the wizened US detective look-a-like but then out-of-the-blue a younger (slightly younger!) man said hello to Dennis and then proceeded to introduce himself to me. Alas Fran was not "Pedro" Falk but in fact a Galician version of Hugh Grant. Obviously a far less handsome and far less charismatic version.

Handing over the real ales (some of Yorkshire’s finest) I was shocked and surprised to hear Fran announce that he’d already tried and tasted each and every bottle that I’d brought from Old Blighty. Knowing him as I do now the only shock would have been if he had said that he’d not heard of the ales!!!

Several pints later and a friendship was born. Over the next few years I continued to visit Pontevedra and enjoyed many many, generally alcohol-fuelled, meetings with Fran, his family and friends (all of which I now consider my friends apart from the Argie, Lutsky ha, ha, ha, ha). Whether I was staying at Fran’s home in Bon or meeting him in London or Liverpool during one of his Old Blighty pub crawls, the beer and nonsensical discussions were never far away.

In September 2005, and despite Fran’s best advice, I proposed to my now wife Lizzi, whilst at the Grand Canyon. This gesture not only led me to being off the market to the rest of the world’s women but it also led to the planning of the first game of the Anglo-Galicia Cup.

As is traditional a stag party would be in order and our plan was to hold it in Pontevedra and include the inaugural Anglo-Galicia Cup match. Many questions were pondered…Had Pontevedra ever accommodated such a party? Could Pontevedra hold and recover from such a party?? Would the game harness Anglo-Galician relations or would there be blood spilt on the pitch and/or in the bars afterwards??? And most importantly, who would come out on top of the first meeting between these newly spawned rivals?????????

Regardless of the above, 17 Englishmen (The Sheffield Stags) invaded an unsuspecting Pontevedra in April 2007. On Sunday April 29th, and after the Stags were “entertained” by the Porcos Bravos to a large and very heavy meal (including numerous bottles of local wine (the type that turns a table cloth blue!) and local firewater), the first whistle of the Anglo-Galicia Cup sounded (or was that the ringing left in my ears after the Aguardiente?)…

…the rest is fast becoming an integral part of footballing history.

Birra´s Klav: unha homenaxe (II)

Detalles fundacionais
Unha formación típica dos primeiros birras estaba composta por cinco parellas de irmáns (os M., os V., os S., os G. e os C.) máis un misil teledirixido ao que lle asignaremos un H. por seguir co tema das iniciais. Unha auténtica bomba H, todo hai que dicilo. O detalle desta irmandade de irmáns (e de primos) non é menor. O feito de zouparse entre eles (cada irmán co seu) durante anos, -en especial no campo de fútbol- daba lugar, sobre o terreo de xogo, a un nexo estraño, ese que se establece como consecuencia de coñecerse demasiado ben e demasiado mal simultaneamente. Era o equipo de Caín e Abel multiplicado por cinco. Só que todos eramos Caíns e Abeles simultaneamente.

Unha consideración sobre un nome
Alguén falou aquí, nos comentarios da entrada anterior de "Cans e Birrias". Podo asumir que eu era a birria do equipo. Nalgún comentario máis, lembráronme a miña tendencia a deixar a miña banda lixeiramente descuberta (eehm). Se eu era o birria, os demáis serían os cans, e, podo garantilo, eses cans mordían. E de qué forma. Mordían na presión aos contrarios. Mordían nas combinacións diante da área rival. Mordían nos centros dende as bandas e nos pases en profundidade. Realmente o de "Cans e birria", se un o pensa é un afortunado acerto semántico.

Fútbol é fútbol
Como todo gran equipo, o birra´s tiña a súa némese: unha lexión de mozos altos e espigados patrocinados por unha panadería de Cangas cuxo nome non son capaz de lembrar. Como unha especie de sombra, aquel equipo remataba cruzándose co Birra´s en mundialitos e torneos 24 horas da época con regularidade. Representaban o cristiano-ronaldismo na era anterior a que a espuma do cabelo se puxera de moda entre os futbolistas. Eran o equipo mellor peinado do Morrazo. Vestían equipamentos impolutos combinando afortunados cores marelo-ovo con sutiles verdes-semáforo. Saían ao campo e un pensaba "hostia, 300, pero aínda Miller non fixo o comic". E todo aquel monte de saber estar, de presencia estética e imaxe construída con paciencia víñase abaixo (ás veces) ante a presenza da tribu de Adán, chegada de máis aló da terra de Nod. Na miña memoria, os enfrontamentos remataban sempre de mala maneira. Tanganas, agarradas, entradas rozando o ingreso na unidade de traumatoloxía do hospital máis cercano, e a bomba H, ríndose de todos eles na súa cara, correndo polo campo celebrando algún gol imposible que lle daba a victoria (non sempre) ao Birra´s. Era divertido xogar contra eles.

Unha historia de baños
Os partidos remataban de madrugada habitualmente. Este é un recordo que teño gravado. Tamén sospeito que eu ía só a altas horas da mañana a xogar porque sempre estaba sobrio. Iso facía de min un inútil necesario, en especial cando chegaban as primeiras rotacións e parte do banquillo estaba tratando de non quedar durmido no campo. Pero ao que ía. Os partidos remataban de madrugada habitualmente. Lembro varios baños na praia de Pinténs. Alí a auga sempre estaba boa (maldizione, isto parece xa un folleto turístico patrocinado por Turismo Rías Baixas), e segue a estalo hoxe en día. Sempre había lúa chea. E non sempre celebrábanse victorias. De feito, en ocasións non sei nin o que se celebraba, pero daba un pouco igual. O ritual dos partidos non estaba completo sen o baño posterior na praia. E iso era un tradición que traiamos da casa. Sempre me considerei un privilexiado por poder disfrutar de tal cousa con naturalidade, como se fora o máis corrente do mundo. Hoxe sei que non o é.

Conclusión
Alguén dixo nun comentario anterior, "non tes datos, nin memoria". Lamentablemente é certo, pero malia non ter ningunha das dúas cousas, sei que precisaba facer esta homenaxe. Que non sería completa se non dixera, a Fran, a Santi, a Charlie, a Marcos, a Alber, a Pablo, a Jose, a Paco, a Javi, e á bomba H. Grazas por todos os bós ratos co Birra´s e por todos os veráns de case dúas décadas. E unha última cousa. Dende fora, vese nos porcos ese espíritu de irmandade de irmáns, de festa permanente, de perseguir o mar e a lúa chea nas crónicas deste blog das andainas polos campos de Sheffield e polos pubs de Inglaterra. Adiante porcos!

Birra´s Klav: unha homenaxe

A principios e mediados dos noventa o Morrazo era un fervedoiro de torneos de verán: fútbol sala, fútbol sete, mundialitos e campeonatos vintecatro horas salpicaban a xeografía dos meses de xullo e agosto prometendo emocións intensas, patadas como bolas de demolición, xente cocida reclamándolle a árbitros que só exisitían na súa cabeza e baños de madrugada -baixa a tópica lúa do verán- posuídos pola euforia de gañarlle a equipos de xente con equipación esponsorizada, botas de reglamento e gusto polo -todavía non se lle chamaba así- tiqui-taca.

Na praia de Area Bon, un grupo de audaces (e ociosos) veraneantes levantou un equipo totalmente impresentable, absolutamente delirante e absurdamente cheo de orgullo. O nome, birra´s klav, deixaba pouco lugar á dúbida: a excusa era o fútbol, si, pero o fútbol non o era todo. Pasados case vinte anos de aquilo, é hora de que salgan á luz as súas fazañas, é a hora de facer arqueoloxía das emocións e unha microhistoria daqueles instantes -agora o sabemos- xa irrepetibles.

Sendo como fun apenas testemuña tanxencial nalgúns partidos, sinto que podo falar daquel equipo -canteira probable da que se alimentarían os futuros porcos bravos?- coa nostalxia xusta e as dosis de lucidez necesarias.

O primeiro recordo que teño é coche de Santi. Un Peugeot 505 (SRD, creo) no cal cabían entre un e vintecinco ocupantes según a noite, e onde se trazaban as tácticas, se preparaban as estratexias e intentábase baixar a borracheira da mellor maneira posible (nota: eu era o que non bebía, o protofriki do grupo na era anterior ao frikismo). O coche de Santi era a sede social do clube e exercía unha sorte de influencia positiva en todos os integrantes, tanto os permanentes como os circunstanciais. Lembro que o exceso viaxaba sempre de pasaxeiro naquel transporte colectivo: xente a esgalla, km/h de máis, cervexa no maleteiro (ehm, desto non estou moi seguro), e a música sempre a punto de reventar os altofalantes.

A música. A música do 505. Estaría ben facerse cun recopilatorio do que soaba naqueles traxectos cara aos campo de fútbol de Hío, cara a Bueu, ou incluso, cara a Cangas. Habitualmente, se non lembro demasiado mal, "the trooper", "you can´t bring me down" e "welcome to the jungle" eran fixas, alomenos, cando eu subía era o que soaba alí adentro. Estaba ben. As ventás baixadas e o aire do verán e a xente a berrar e o son do motor confundido cos baixos das cancións. Así chegaba o equipo ao campo, e así se gañaban partidos, botando man da épica máis que da estética, para sorpresa de rivais e público.

O meu segundo recordo, especialmente intenso, vai nas camisetas, en especial as do primero ano: birra´s klav escrito a man nelas como se alguén mexara o nome por riba e despois rubricara con algún outro tipo de materia orgánica. Ademáis, tantos buratos que o equipo máis semellaba un grupo de boys preparando unha despedida de solteira que un competitivo rival futbolístico. Entrar ao campo con aquela equipaxe e observar as caras do resto do mundo era un bó espectáculo. Si, imaxinaba aos contrarios ao voltar a casa, mosqueados e incrédulos, "un equipo que se chama birra´s klav, coas camisetas rotas, con cara de levar de festa varios días, e con pinta de non saber siquera de onde estaban, gañounos cinco cero!"...

[Continuará (se a alguén lle interesa o tema, claro, que isto está facéndose longo de máis)]

Pinceladas doutros deportes: Rugby

Nas primeiras "reunións" da Anglogalician Cup (AGC) unha das ideas foi a extensión da nosa competición a outros deportes. O deporte que todos tiñamos na cachola non pode ser outro que o rei dos deportes de equipo, o RUGBY; os nosos lector@s poden comprobar leendo os ultimos comentarios dos nosos compañeiros Stags, a sua querencia por outro deporte que aos ollos dun lego na materia pode parecer cando menos "curioso" e de seguro incomprensible o CRICKET, I hope
our friend Thomo explain us what in hell means CRICKET and how can we understand this estrange game. Pois iso, que Thomo falaranos seguro de cricket, eu vouvos dar unhas nocións de rugby; e así, con este primeiro paso, cecais, algún día a teñamos unha copa para cada deporte.

Conceptos xerais: quince xogadores por equipo, deles oito son dianteiros, os que forman as famosas meles. O balón ten que pasarse sempre cara atras coa man e pode ser pateado cara diante. O equipo que ataca debe avanzar ata posar o oval na línea tras dos paus; o equipo que defende ten que parar os atacantes "placando" dende os pes aos hombreiros. Estas son as máis importantes, ainda que como veredes neste video hai moitas mais.

Se agora xa estades emocionados falemos do que e de verdade o rugby: o rugby e a paixón e a loita, o rugby e o respeto ó rival e a honra de atoparse o lado de 14 mais e enfronte doutros 15 que van loitar ata que non nos queden azos.

O rugby naceu na cidade de Rugby, alí peregrinaron xa os porcos bravos a presentar os seus respetos ó señor William Webb Ellis que, en 1823, sendo o seu equipo incapaz de conseguir un tanto naquel deporte que era o football, colleu o balón nas mans, e botou a correr cara diante esquivando e derrubando ata anotar un gol nulo. Mente preclara, intelixencia única, o gol nulo mais importante da historia e exemplo para todos do pensamento transversal: "teño que chegar co meu balón ao outro lado do campo, hai un grupo de tios que non me deixan pasar, cal e a solucion mais intelixente? darlle patadiñas e que non me fagan falta, ou coller o balón e avanzar?" Que os porcos bravos teñan moi presente o espirito de W.W. Ellis.

Moitos coñeceredes o rugby pola selección de Novazelandia, que se fixo moi popular nos noventa, pola sua estrela Jonah Lomu e a sua Haka. Habería moitas cousas que contar do rugby: ata os ano 80 o rugby foi amateur, as seleccións nutrianse de xogadores que non tiveran contratos profesionais de rugby league, o carpinteiro, o carniceiro, o carteiro; aqueles barbarians do ano 73, feitos de orgullo de mineiros galeses que crearon o ensaio mais belo da historia, o seu lema : "O Rugby e un deporte que poden xogar homes de todas clases, pero non estan admitidos os malos deportistas de ningunha clase".Hai que contar que é no único deporte onde Irlanda xoga unida, norte e sur, hai que dicir que temos a competición mais antiga do mundo, o actual seis nacións; e non olvidemos que do rugby sae xente como Homar Hasan, que colgou as botas tras do Mundial para atender o seu contrato no Covent Garden; e con todo isto as comparacións co futbol e os seus xogadores son odiosas, violencia, insultos os arbitros, millonarios que non poden nin subordinar unha frase( na cabeza o "Si,bueno,no..." de Raul).

Permitide que vos conte, para rematar, que estiven en 2007 no mundial, en Cardiff, nun partido Gales-Australia; corentamil almas, cervexa nos bares do estadio, nin un so policia, aficións mezcladas; cando saimos, as ruas o redor do estadio pechadas o tráfico e 40.000 persoas cantando, bebendo e paseando, unha rua de catro carrís e, de supeto, escoitase unha patada e un balón oval sube polo aire ata vinte metros de altura e cara o noso lado, un home mira o balón e o colle no aire, mira aos lados e posuido polo espirito de W.W.Ellis corre cara diante, a cinco metros un dos que ven de frente lanzase contra el, atrapao pola cintura e o fai caer, o meu lado a xente comeza a correr pasan por riba dos xogadores no chan e outro home saca o balón e o pasa. Tiñamos montado un partido de rugby de duascentas persoas. Non sei se hai mais deportes no que esto ocorra.

Se podedes pasar por Pontevedra, non deixedes de ver xogar a Escola de Rugby de Pontevedra, onde xogan tres futuros membros dos porcos bravos e algun mais cando teña a idade, e onde se forma o futuro do Rugby galego. E se tes fill@s a partir dos 7 anos ¿a que esperas para apuntalos?

E para rematar, xa que estamos poñendo videos a porrillo, e como a quinta provincia fai unha publicidade estupenda, aqui vos deixo un percorrido por xogadores de todalas epocas do rugby arxentino aprendede dos vellos, e porque non hai razón para xoga-lo rugby.

A miña intención co artigo, que pasedes de ser uns "futboleros" e vos fagades algo mellores.

Como regalo deixovos himnos variados:
Inglaterra vs Irlanda por primeira vez na historia en Croke Park templo do deporte irlandes e simbolo de loita, escoitade como cantan baixiño os ingleses que recibiron unhas clases de respeto ó que significa Croke Park, os irlandeses cantan dous himnos, como podedes aprender aquí.
Escocia para min o mais bonito.
Francia e non me podo resistir a por un con traducción, que maravilloso himno revolucionario, o que mais me gusta de Francia xunto con Baribal a revolución francesa e a Comuna de Paris. Que momento da historia do cine o himno en Casablanca.
Gales o himno dos que voltan a casa para escoitar a poesia dos seus bardos, tedes que pasar o minuto 2.23.
E, xa que estamos, e como concesión aos futboleiros e como sei que a algun porco bravo vaille gustar (cecais non a todos que non se pode contentar a todo o mundo) Himno galego en Balaidos.

Ruminations On A Trophy Lost, A Hangover Gained

Bill "The Boro Man" McCartney honra nuestro Blog con esta interesante y sabia perspectiva de la V Edición desde el bando Sheffielder. Ni quito ni pongo coma pero ayudo a mí señor. Enjoy it:

I thought I’d put down a few thoughts for the blog, following the latest visit to Yorkshires’ Broad Acres by the esteemed Porcos Bravos. The arrival in Sheffield on Friday night was heralded by a few beers in the Hillsborough Barracks Tavern. I usually go to this pub prior to my infrequent visits to see the Owls at Hillsborough. The thought of what is to come usually inspires one to take on vast amounts of ale to cauterise the senses.
This occasion was no different, a quick “Hello” to the Porcos Boys then to the bar to get, in the words of David Gilmour, “Comfortably Numb” then on to the “Dogs”. The visit to the track left some of the Porcos lads a little bemused by our odd English past times, especially when the cricket came on the TV too. Still, they took this on with their usual enthusiasm and were smart enough to avoid the Cundy/McCartney/Big Dunc Spread Betting Masterplan (which failed miserably, naturally) and instead embraced the much more successful Dave ‘n’ Lizzi Thompson – this one’s got a blue and white vest so must win, strategy. The pain of my loss was eased later back at the Tavern especially as there was a Rock Band assailing the ear ‘oles with some classic covers. Right up front were Sergio and Arturo – Rock’n’ Roll hearts, both.

I met up again on the Sunday for the big game. In glorious sunshine the game was an exciting, tight affair, but not as tight as most of the Stags obviously were the night before. The Porcos continued their recent run of success with a mixture of subtle skills and shouting which seemed to play on the hangovers of the Stags veterans.

Santi – Another excellent display in goal. Made some crucial saves when the Stags briefly threatened to get into the game. Boro need a keeper, get an agent.
Fontaiña– Unfazed by making his debut on Sheffield soil. Plays like a Pro. You should pay him.
Alejandro - “Messi” put in a brilliant display. Await the call from Diego Maradona soon – He wants to know where the drugs are.
Charlie – Another “Sheffield Rookie” who put in an assured performance, cool on the ball, even cooler in the bar.
Marcos – “The Engine” covered every blade of plastic on the pitch, with plenty left in the tank for the ale session afterwards.
Martin – “The Goal Machine” A deadly right foot strike. Makes a change from going in off the back of his head.
Sergio – A typically mercurial performance from the Rock’n’Roller, missed a sitter, scored a cracker. The Porcos’ very own Alphonso Alaves.
Fran – He’s the Guv’nor. Played like Raffa Benitez was watching on the sideline.

The Stags are looking a bit like the Boro. I fear for the future as the minds are willing but the lure of the bar is too great. Big Ray is talking about a comeback. Think we’ll need him.
We swiftly adjourned to the Porterbrook and were well looked after by the landlord, who was a mate of Gallo’s (and he still let us in!). The lads seemed to enjoy the Yorkshire Tapas of sarnies, sausage rolls and Indian snacks. We then taxied to the Fat Cat for quality ales and sat in the Yard, the Porcos lads re-living the game, the Stags gazing into their beer and whistling quietly to themselves. We then moved on to the Kelham Island Tavern, one the best Real Ale pubs in the street. More liquid memory loss and Hendersons Relish flavoured crisps. Final stop was at the Harlequin, or Ron Clayton’s office, as we know it. Finally the bitter taste of defeat was replaced by the taste of bitter. The visit of the Porcos’ Bravos to Sheffield has become an institution – yes we should all be locked up – boom boom! Us Yorkshire Lads like our tradition and this one is a bit special. Long may it continue.

To celebrate the latest visit, I have composed a song, “I’ve Got Those Old Anglo/Galician Cup Hangover Blues Again Mama” which I’m recording with The Boro Man Blues Band. I will send you a copy once it’s done. There is a rumour that a certain Mr David Thompson may be making his recording debut on this one!

Os porcos catapultan aos seus protexidos

Como se de loxa masonica se tratara: O equipo nas illas dos cinco porcos "orixinais"( aqueles que por vez primeira desembarcaron antes de que isto se desmandara ata tomar as dimensións actuais) ven de ascender gloriosamente a Football League Two, a última das divisións profesionais da pérfida Albión (ou a primeira se miras dende enbaixo).

Por primeira vez na sua historia o Burton Albion vai ser profesional.

Agora, @s nos@s lector@s, faranse unhas preguntas, unha vez mais ¿Estes pedazos de freaks nos saen cun novo equipo? ¿Non era suficientemente bizarro (en tódalas suas acepcións) este blog? ¿A que ven todo isto?.

Lector@s tod@s (uns mais querid@s que outr@s): Burton upon Trent foi lugar inzado de delicias e ledicias para os cinco os que daremos en chamar "Os Cinco de Burton". Burton upon Trent atópase no centro de Inglaterra, apenas 50.000 habitantes, a sua riqueza proven da fabricación daquelo que nos une, a cervexa. Actualmente Coors e Marston, as maravillas de White Shield e moitas microcervexerias, fan de Burton a capital da cervexa inglesa xa dende o XVIII.Burton meceunos no seu colo, foi nosa nai durante un tempo, nos respostamos con todo o que poidemos dar, alí estivemos o lado dos "Brewers", pois non podía ser outro o sobrenome dos siareiros, xogadores e clube de Burton. Alí deixamos parte do noso corazón enterrado, agora agroma en forma de victorias.

Por todo isto Longa vida os Brewers.

Agora que xa temos as fotos que tardou por problemas tecnicos, será publicada tras dun breve traballo de photoshop (prometemos non ocultar os incipientes bandullos do cinco de Burton)

That There's Some Corner Of A Foreign Field That Is For Ever England

Tenía la mirada turbia de quien llama a gritos a la muerte desde temprana edad.
Como tantos otros de sus coterráneos viajó compulsivamente, huyendo de si mismo. Al estallar la Gran Guerra se alistó de forma entusiasta.Sus patrióticos versos merecieron halagos y reconocimientos. Pero también suscitaron burlas, mofas y parodias. La muerte no tardó en responderle. Lo hizo en Grecia, al más puro estilo Lord Byron. Él tenía 27 años. No debió molestarle lo más mínimo. Ni una cosa ni la otra.

En su ciudad natal le erigierón una estatua de gesto romántico, reducida en dimensiones pero grande en contenido.Se encuentra en el centro de una pequeña plaza ajardinada,unas yardas al norte de la Clock Tower. En el pedestal inscribieron las líneas que dan título a esta bagatela.

Entre los días 6 y 7 de Abril de 2009, Os Porcos Bravos ganamos 20 horas de nuestra vida en Rugby. Tuvimos parada y fonda en The Diamond House Hotel, sito en el número 30 de Hillmorton Road. Es la típica calle inglesa, no muy ancha, flanqueada por casas de ladrillo rojizo y setos. Su densidad de tráfico la delata como una de las principales vías de acceso y fuga del lugar. Fieles a nuestra tradición, la cojeamos de forma exhaustiva.

Las veces que fuimos dirección al centro, a la obligatoria caza de pubs, nos desperdigábamos siempre a la altura de la mundialmente famosa Rugby School. Cobramos piezas interesantes: El acogedor y espacioso "Merchant´s Inn"; el jodidamente auténtico "Squirrel Inn"; el asambleario e irónico "Seven Stars"; el hospitalario y albóndigesco Royal Oak; el siempre cerrado pero galardonado "Raglan Arms"; el estratégicamente situado "William Webb Ellis", y como no, el "Alexandra Arms", cuna del segundo deporte más famoso de Rugby.
Las veces que volviamos a la base, más desperdigados ,y más cojos si cabe, zigzagueabamos en el más resacoso de los silencios.

Excepto una vez. A la altura del número 5 de Hillmorton Road, alguien nos dijo. O tal vez lo soñamos: Sabíais que en esta casa nació Rupert Brooke.