header-photo

Gleam And Glow The Sea-Coloured Marsh-Mosses, Salt And Splendid From The Circling Brine. Watering Holes For The Milder Beast

Whether it's to bring on or take us off
we, despite string science will seek to quaff
whether it's for one or one round for all
we, despite evidence will make the call
whether it's faux or real wind in the mill
we, quixotics, take tilts at a swill


Whether it's to get you out of the Mousetrap plot daily or away from the all-consuming orifice to take a liberty or for a walk to see if it still barks beyond a laptop dog. From the modern joy of The Craft Beer Shop to the ancient Ship Inn we sojourn and wander for something small to ask: fluid contentment.

We in inextinguishable hope still leave our duvets, TV box sets, sometimes even our mobile phones behind to take to the road to contradict those that say the journey is the thing and not the stay at the inn. I, being unexceptional, am a ready visitor to spaces that still have tangible social atmosphere and where talk of life is a little more immediate than the possibility of insect sweat being imagined on a rock too many light years away to be fully comprehended. Yes, seen from space, these boxes of delight might resemble modestly busy ant hills, but to some they might be a base camp at the foot of a mountain and, to some it may indeed be a point of refreshment and rest after a day in an urban jungle. For us milder beasts these watering holes are evidence of a human society and a mark of dignified progression. Ultimately, whatever level of evidence to consciousness, a significant proportion of us gravitate to these enclaves populated by characters who, like ourselves, want to: whet a piercing, dry whistle on Wednesday, thrum-a-throat on a Thursday, or freshen-the-fizzog on a weekending Friday.*
Such watering holes can be a portal through which you can be in your own world and/or in theirs and happily get mortal, alive to those mundane comedic bedfellows of possibility and probability. We can have a rap in the likelihood of keeping our head strong and our bitter mild by being down amongst the vitally absurd.

*This is not ignorant of the many folks who partake of watering holes on any other days of the week, particularly soak-a-liver Saturday and saturate-a-soul Sunday, though Monday and Tuesday are mostly dried up of watering holes on this little coastal spit of the country.


The Ship Inn – At the sea's edge in Saltburn by the sea.

A pub dating back to the 1500s cheek by jowl with a sea dating back even further.
A pub to be sat outside of as it's on the very edge of the North Sea. Only a sea wall stops a pinch of salt and water diluting its victuals. It offers a stunning and visceral vista on the moods of the sea and the wonderful palette of the sky.
Although on very wintry days, inside is as snug as a smuggler in a safe cove. The heavy beams and thick walls ghostly whisper of a long time ago when entrepreneurship was more ship than internet. There's a weight, but not wait, to its atmosphere that chills and warms simultaneously.
There are three ale pumps, often of local cask ales, and three delineated areas inside. There are two dining areas, separated by an open doorway, and a smaller bar area where it feels like you might be asked to sing authentic sea shanties as an introduction to the community therein, which is warmed by the good ale and open fire. From the cosiness of inside you can still hear the sea's cautionary tales of derring-don't commingling with the punters' gentle chatter.
There is a generous outside seating area that enjoys a one hundred and eighty degree view taking in Saltburn Pier, the cliffs and a hefty expanse of the western reaches of The North sea.


The Guns Bar – Milton Street, Saltburn by the sea.
This place has three very different spaces on three levels. The bar area is very familiar in a modern pub organising its space carefully to wlecome its punters with an immediate ale as they come through the door, as an introduction to the other spaces in the place where you can take your drink. At the back of the bar there's a sort of mezzanine lounge with very homely furniture for those suspended between being and somethingness. It is comfortable and somewhere between here and there. Its piece de resistance is the cellar area that throbs with hidden, social atmosphere. It's impossible to be in the cellar without being filled with a sense of plotting or overtaken by conspiritorial alcohol drinking that has aspirations to change the world, if it weren't for CCTV and Saltburn being firmly in the hands of the Tories.
A punter can take to these different spaces a very good choice of craft beers on tap but its drawback is its wholesale – or should that be retail – support for the cashless societal mindset as no dubloons of any denomination are acceptable. I still prefer choice of the polymer that never lies about how much money you have to hand and can proffer as exchange for a pub experience. I still remember little buff envelopes with your weekly earnings held within with a brief explanation of your value to society.


The Marine – The Esplanade, Saltburn by the sea.
Ideally situated it stares at the sea from its high spot overlooking the promenade and beach. It is a reserved place where a quiet pint is easily taken in the lounge where It offers good earnest scran complimented by two real ale pumps. There's also a bigger bar area where there's a collection of TV screens dedicated to sport, a pool table and a velveteen shelf reserved for musical performers at weekends. Though the bar during the idle day is as quiet as the sea in summer as its visitors are hungry and tired locals dotted around a small number of walkers or brave car drivers who have traversed the thirty yards from vehicle to pub.
The pub also has an upstairs bar and generously appointed room that can be hired for social functions. The pub has Victorian cornices atop Elizabethan-style panelling contrasting the North sea on the horizon when it is as placid as a receded negotiating table shouting out just how far is this politically septic isle from Europe and its scurvy social justice. It's lounge and bar are soft places where a soul can drown any sorrows of burnished golden hindsight induced by that regressive, regrettable referendum reflex, to repel an armada of human rights treasures, which, like a servant's tears, can turn 568.261 ml of mild into an imperious pint of bitter.
The Marine can make you feel like you belong to a community of not-in-work crowd of lotus eaters and it is Thomas Moreish and something of a pub for all seasons.


The Clarendon, aka The Middle House – High Street, Marske by the sea.
This place feels historic and if its wallpaper could talk, on some days the pattern morphs into demonic heads, would be a feature on any commercial TV channel all ears to stories of the old seaside north.
It is a kind of audio library wherein you find regulars of the clock poring over betting slips in those who are very interested in the running skills of equine strangers and friends alike. Their bookies' runner has only twenty or so yards to go to deliver on their hopes.
The audio library has its fiction and non-fiction sections, as well as economics, history and ontological narratives to prickle the brown air. And their prices put up their dukes in good old pugilistic style to challenge the crash airbags of inflation. Also, the ethos is stoic tolerance of plastic but they more easily accept shrapnel as currency in this endearing temporal capsule.
The place is served by a Cheers-like bar which serves as a panopticon making redundant any thoughts of CCTV. You can sit in quite ornate chairs of not quite royalty status that show clear evidence of generational human sandpaper elbows and knees gladly patronising the place throughout its long history. They are upholstered by the resilient fabric of this English Oakish wooden universe.
It's the kind of place the sun would go to sit, resting after getting up too early to find it was outdone by a scandinavian frieze that wouldn't give it a look in all the day through. To me it is an Old Peculier place, where I go to meet on old friend whose opinion and taste has somewhat diluted almost to the same degree as the regulars' opinions and tastes have hardened.
Black and white pictures of old Marske adorn the walls and conjure up the notion that the dun dim décor is evidence of the whole place being recently colourised as a nod to modern technological progression. It has what looks like the oldest one-armed bandit in Christendom on which the punters spend time and money shaking archaic hands with the coin of disadvantage. They line up in a kind of ceremony they hope will be accompanied by brass. The gaslight-like candelabra hang from the ceiling to illuminate an inebriate light-bulb moment that ferments in a glass forever half full.


The Wynd Craft Beer Shop – The Wynd, Marske by the sea.
It might be an ex-travel agent's shop front but it's clear from the fairy lights hanging down merrily drunk that the place has the means to facilitate flights of fancy and journeys to places within the brain not always accessible to the stone cold sober.
The door pops a threshold and you are greeted by a welcoming smile and a host who has encyclopaedic knowledge of the victuals therein. After your eyes are drawn to the myriad cans in the fridges on display, there's a tasteful board to surf as you ride the waves of consciousness until sand is obscured by the tide gratefully accepting her invite to take shelter from the norm. The on-tap drinks board is a treasure map offering the chance to play happy families and just friendly acquaintances, dealing the cards in a nine card flush, as the owner imparts her wisdom so we can be drink and gambol aware in a welcoming, comforting space.
She can shepherd the Hamlets and guide the generally unsure, in separating the wheat from the hop and can do an admirable Ginger Rogers tap dance, caring for her clientele sour by sour, ensuring good beer always chimes with good cheer. There's always fecund talk of the subjectivity of taste to break any ice a traveller to the seaside town of Marske might bring in from a bleak midwinter day. The place also offers a haven for dogs that receive special treatment in the shape of treats, behind the bar, from the generous owner.


Golden Smog – Hambletonian Yard, Stockton.
Stockton's first micropub opened in 2014 and has progressively formed very dynamic links with local causes and communities and its ethos has always been a regenerated community-ism without any party political yolk. The owner's quote at the time of opening, to 'be a haven for nice, decent people who appreciate good quality drinks,' has been actively preserved throughout its span. It has created a vibrant space wherein social beings can imbibe the quirkily exotic and the taste-laden everyday in an atmosphere of genuine bonhomie.
The place is decorated with eclectic narratives: from a pictorial history of Tees industries and housing to nostalgia from the Stockton 60s music scene and political commentary, with well-known music posters being altered to voice a witty and rebellious perspective that epitomises the pub's positive sense of self and society's meeting points. It also has a significant dog clientele as visitors are welcome to bring in their furry friends to share the convivial atmosphere.
It occupies a small physical space - the alleyway entrance leading to the place is easily overlooked from the high street - but is vast once inside as its earnestness and thoughtfulness of social dynamics encourages an expansion of consciousness even before you partake of the varied and delectable victuals. There's a choice of five pumps of regularly different small brewery ales and the pickled eggs are to die for. There is a wide range of continental tipples, from the ecclesiastical Belgian brews that include the soul seducing Delirium trilogy, to the tasty, persuasive German Rauchbier, a rich, smoky beer that beautifully finishes off any deeply pleasing session in the Smog, which can begin at 2pm and end at 10pm every day of the week.

Drinking places, or watering holes, often reflect attitudes or moods of its punters,:whether it's drinking to forget - but never forgetting to drink; drinking to remember; drinking in the social space to while away an hour or two; to meet with some kind of destiny or other; or to meet a familiar or reasonably talkative stranger, there's a shared sense of freedom afforded by circumstance, happenstance or wilful contrivance. Whatever the motivation, the hole will provide succour, solace, affirmation and/or stimuli of existence and persistence.

Another key factor in any experience of any watering hole is the chemical poison on offer. Will it be a staple, traditional, conventional, dependable, totally familiar drug of choice, or might it be a swig of wonder, a deep draw of chemical adventure opening doors of perception? Will there be drug induced swimming or floating in a psycho-amorphous primordial swamp, or merely a treading water in a familiar and comforting pool, or will it be a popcorn process from seeded thought, ideas puffed up to fully form sugar-coated drama unfit for human consumption? Will the string taste of candyfloss or of hemp or be a tasteless hank to tie and bloat with unsuspecting melancholy?

Who knows, except the traveller who gets up off their remote to make the necessary small steps or pliant leaps for humankind in order to moisten feet of clay so as to mould a social singularity loosely referred to as personal life. Do watering holes appeal on the basis they provide visceral, real spaces encouraging us to hold up a mirror in order to meet our maker? What's your poison?

La Peregrinación Salvaje De Stroll Northwood. Una Distopía Flâneur En Las Trazas De La Psicogeografía.

El frío nórdico es leyenda. Le Main afirmó en Yardley Gobion que el frío puede tener valores morales. Le creímos. Sólo tres regresamos a Galiza. Y no podemos contar lo que pasó. Pero podemos vengarnos. En la sociedad postmoderna, la tribu es el medio hooligan de comunicación, la pantalla para comunicarnos con este mundo agonizante y combatir la basura de albañal que nos amenaza. Por tanto, debemos convertirnos en minoría étnica con conciencia de sí misma, y luego seremos una minoría cultural. Se globalizarán los objetos, los ordenadores, los móviles, las putas redes sociales, los programas de la tele, y demás embudos de pastoreo ideológico. Pero nosotros, en cambio, nos tribalizaremos en las aceras y en los pubs. Seremos tribu. La tribu es la posibilidad, es una estética y un destino en lo bestial. Lo folk inviste lo urbano desde adentro y le vuela la cabeza.

Los calendarios de los antiguos nórdicos eran nocturnos: contaban el tiempo por noches. Ellos eran sabios. Nosotros pagaremos gustosos nuestras cuotas de sangre, gelidez y oscuridad. El hombre moderno está buscando ahora un alma, en un viaje introspectivo, ante su naturaleza neurótica y dividida. Odio eterno a ese hombre blandengue y al fútbol moderno.

Cada distancia tiene su silencio.

Trafagar por la ciudad. Pasar cerca de un cementerio, cruzar un puente. Olvidarse de contar concellos o de medir cantidades de cerveza. Ser un enunciatario lúdico. Un arrogante privilegiado encantado de conocerse. Y de repente, un flâneur engendra una criatura ctónica en el burdel de la psicogeografía. Tanto ocio acarrea vicio. El tráfago en las ciudades brumosas es un vasto depósito de historias que pueden ser leídas como un mal libro si se afronta con la conducta apropiada; como esos sueños colectivos cuyo contenido latente no se debe descifrar. Y así nace otro mito del folclore anglogalicioso.

Escenario: Ciudades galegas o británicas que tengan entre 25.000 y 460.000 habitantes.
Duración: Comprendida de sol a sol. De orto a ocaso.
Distancia: 13 kilómetros mínimo de displicente paseo. Nada de emplear bestias mecánicas.
Abrevaderos: Con 8 basta. Pero pueden y deben ser más. Mejor que sea la primera vez.
Brebajes: Alcohólicos de cualquier pelaje. Sin más especificación.
Imprescindible: Alcanzar al menos una de las fronteras donde muere la ciudad.
Número: 1 es soledad y 3 es vicio.
Obligatoriedad: Un Porco Bravo debe praticar el Weer Balking. Esto es sólo optativo.
Denominación de orina: Stroll Northwood.

No hay erección en los residuos de la ira. Este nuevo vagar no fue abrasado por un viento, no fue raído por un rebaño.
Cada distancia tiene su descanso.


Permitámosle a Stroll Northwood que comience a vagar no más nacer, y a regresar no más partir. Démosle fecundos días, poblados de anécdotas, amores fugaces, camaradas, fuego y sed. Y que nos devuelva una traza de la infancia, y con ella el bello rostro de la eterna nostalgia. Toda vuelta a casa es otra creación del mundo.

Donde acaban todas las calles, el camino de un Porco Bravo nunca termina.

Bait The Creel In Na Tithe Uaimh.

 


Empecemos con una obviedad. Vivimos en una sociedad global, ya sea en el decadente mundo occidental, en las megalópolis asiáticas, africanas o americanas o en la última esquina planetaria a la que llegue una conexión a Internet, y los espectáculos, atracciones y demás parafernalia, llamémosle ocio, cultura o divertimento, son comunes a todo el planeta. Es una mancha de aceite que lo invade todo, en cada instante, el trending topic en Tokio llega en minutos a Nicaragua, y en pocos días, una persona anónima puede pasar a ser conocida por millones de desconocidos espectadores por todo el planeta.

Uno de los protagonistas indiscutibles de este circo global hunde sus raices en la evolución histórica desde hace cientos de años: la monarquía británica. Cualquier cotilleo, cualquier foto, noticia, vídeo, filtración de la vida de Charles, Camilla, William, Harry, …, se trasmite al momento como si fuera un folletín en vivo, con guionistas inventándose tramas y diálogos en tiempo real sobre la marcha para el consumo de la masa global, ávida de nuevos episodios de su serie favorita. Pero, ¿de dónde viene esta familia, de donde viene su poder, cual es su origen? Todo comenzó en Wessex.

Poco podía imaginar Cerdic el sajón la que iba a liar cuando en el siglo V cruzó el mar del Norte con sus huestes desde la costa de los Paises Bajos hasta la parte inglesa de la Isla para fundar lo que acabaría siendo esa misma monarquía británica. Estableció su dominio al paso de oca sobre lo que se llamó a partir de ahí la “tierra de los sajones del oeste”, Wessex, y esas tierras han sido desde entonces el germen germano y el núcleo del surgimiento de un reino y una nación. Aunque a pesar de vaivenes históricos ni siquiera albergan a la capital, toda la herencia legendaria del reino de los sajones primero y después de los ingleses, reside en estas tierras, entre sus lugares míticos, leyendas y catedrales.

Mucho antes de la llegada de Cerdic y sus sajones, los romanos ya tenían en estas tierras uno de sus lugares favoritos, con sus villas, sus anfiteatros, sus templos y sus termas: Bath. Hoy en día podemos sentirnos como un tribuno del Senado romano disfrutando y bañándonos en la reconstrucción de sus termas por el módico precio de 24 pounds, y si preferimos algo más contemporáneo podemos sentirnos un noble georgiano del siglo XVIII paseando por el Royal Crescent de manera totalmente gratuita. Pero ya que hemos llegado hasta aquí, más nos vale hacer como poco un trío de pubs. Es imprescindible visitar “The Old Green Tree”, situado en un pequeño local con 2 estancias, totalmente tradicional, tanto la decoración como los parroquianos, y pedir alguna “cask ale” o alguna sidra de producción local. Seguramente el landlord o cualquiera de los “locals” situados estratégicamente en la barra nos aconsejarán cual pedir. Pasear por la calles victorianas de Bath es como ser un extra de “Downtown Abbey” paseando por un catálogo de joyerías y tiendas de anticuarios que seguramente no podemos permitirnos. Si queremos comer algo, callejeamos hasta “The Raven”, un nombre tan anglogalicioso, y nos pedimos una pinta de bitter y un “pie” de stag. Para rematar ensayamos en el "Coeur de Lion", el pub más pequeño en tamaño de la ciudad, y que encantó al Porcobravismo rampante en 2013. Después de disfrutar de la suntuosidad imperial romana y de los Tudor, nos vamos de ruta de catedrales medievales: Salisbury, Wells y Glastonbury.

En Salisbury tenemos la más grande de las catedrales medievales inglesas, y en esta catedral guardan una copia de la Carta Magna, una de las piedras fundacionales del sistema político que acabaría dando lugar al parlamentarismo inglés en el siglo XVII y que es un tratado entre Juan I y sus barones en el siglo XIII. Este tratado fue refrendado por todos los reyes ingleses hasta la aparición de las leyes y disposiciones modernas del XVII. La ciudad se asienta sobre varios ríos, uno de ellos el Avon, y bien merece un paseo y una visita a su mercado. Pub local recomendado: Wyndham Arms. Si estamos en Salisbury, hay que ir hasta Stonehenge, aunque no nos guste el tema de las piedras antiguas y todo eso. Te cuentan que hay algo especial, aquí, donde las corrientes telúricas y los 7 chakras planetarios organizan una orgía, y al final tienes que creértelo. Tú llegas al círculo y troquelas un pugilato de piedras. Las piedras no ofenden, nada codician.

Wells es un pueblo pequeño con una catedral enorme. El pueblo es una especie de parque de atracciones medieval lleno de anticuarios (otra vez) y “charitys” de segunda mano. La población local se compone básicamente de jubilados, turistas accidentales y colegialas uniformadas. Todos los pubs van a cumplir con un nivel medio de satisfacción, pero a ninguno lo vas a recordar la semana siguiente. Un vistazo como una catedral y rumbo a Glastonbury.

Y finalizamos la ruta de las catedrales con una trampa, Glastonbury no tiene catedral, tuvo una abadía, pero la tiraron cuando todo aquello del follón de Enrique VIII con Roma y que yo me monto mi Iglesia propia. Lugar de culto desde los celtas, con los romanos, con los sajones y con los normandos, y bonus track, lugar de reposo de los restos del rey Arturo y Ginebra. Y en las inmediaciones del pueblo tenemos una colina cónica, el Tor, que según la mitología celta es Ávalon, la entrada al mundo de las hadas, coronada por una torre medieval donde se ejecutaba a los reos. Jackpot, aquí tenemos a toda la mitología inglesa metida y mezclada. A todo esto añádele el mayor festival de música británico en verano, no va más. Con todo este background, Glastonbury está lleno de hippies, místicos y fumados varios, a los que hay que añadir a los visitantes rezagados del festival, lo que nos resulta el vecindario más variopinto y random de aquí a Londres. Este espíritu entre místico, mitológico y new age está perfectamente representado en el “The George and the Pilgrims” donde tomarse unas pintas entre tableros pintados con guerreros cruzados e imaginería mística celta es obligado al pasar por este epicentro del imaginario inglés. De Cerdic a Charles III pasando por Brideshead Revisited, y los iracundos Gallagher cantando Wonderwall encima de la tumba del rey Arturo. Not bad.

 

Al llegar a este punto, muchos estáis ya pensando que sí, mucho folclore, pero aquí se viene a escribir y leer de cervezas y de pubs (y alguna vez de football), y por ahora en esta entrada hay demasiada historia y poco pub, pues vamos a hablar de pubs con historia, de los que podrían ser los más antiguos de Inglaterra, y tenemos 3 candidatos en uno de los 5 burgos, en las Midlands orientales, en una ciudad llamada Nottingham. Pasamos pues del país de los sajones al país de los vikingos, de Wessex al Danelaw. Como en Inglaterra es imperativo moverse en tren, subimos hasta Bristol y nos dirigimos a la estación de Temple Meads, parando antes en el “Knights Templar” para la consabida pinta previa. Salimos de Bristol dirección Birmingham. La estacion de Birmingham es una aberración postmoderna parecida a un aeropuerto plantado en el centro de la ciudad rodeada del consabido centro comercial. Nada que ver aquí, lo mejor es embarcar rapidamente camino al norte del centro. Nos recibe la estación de Nottingham. La estación es un edificio clásico recientemente (bien) restaurado y como toda estación inglesa que se precie, con su pub adosado, el “BeerheadZ”, que está situado justo junto a la puerta de salida, y ocupa una sala en la que antiguamente los conductores de carruajes podían descansar sin tener que, irónicamente, meterse en ningún pub, para no pasar frío. Pequeño pero matón, 3 o 4 grifos de cask ale y otros tantos de breweries locales.

Nos dirigimos entonces al triángulo de la discordia, los tres pubs que proclaman ser el más antiguo de Inglaterra. Primera parada en el city centre, en el mismo Old Market Square desde donde nos vigila el City Hall y la estatua del más grande, Brian Clough. Allí se sitúa el “Bell Inn”. El pub consta de una gran estancia principal, y 2 más pequeñas, la Isabelina y la estilo Tudor. A pesar de pertenecer al grupo de Greene King tiene una amplia oferta de cervezas locales y cask ales, y su situación en el cogollo de la ciudad le proporciona un ambiente animado durante todo el día. Sus dueños reclaman el título de más antiguo por tener las referencias escritas y documentadas de haber estado en funcionamiento ininterrumpido desde 1437.

Ya que estamos en el centro de Nottingham, hay que recomendar la visita a un pequeño pub muy cerca del “Bell Inn”, salimos y cogemos la primera calle a mano izquierda y llegamos a “The Dragon”, un pub alargado y estrecho con un patio al fondo, con buena cerveza y muy buena música, pinchada en vinilo por las noches y fines de semana. Si echas de menos O'Grifón y estás por estas tierras, este es tu sitio. 

Los otros dos contendientes se encuentran en las cercanías del Castillo de Nottingham. Hay que aclarar primero que no busqueis un castillo porque no lo hay, en su sitio se construyó una mansión y sus jardines y es lo que hoy se puede visitar, pero esa zona de la ciudad se sigue conociendo como The Castle, pues así son los ingleses

Casi llegando al Castle el primer pub al que llegamos es “Ye Olde Salutation Inn”, en medio de unos feos edificios de hace 40 o 50 años vemos una edificación pseudomedieval, de estilo mock-tudor (ya que es de principios del siglo XX) y que nos promete ser el pub más antiguo de Inglaterra, WTF! En su interior y en los sótanos sí que tiene partes de construcción medieval, del siglo XIII, y a eso es lo que se agarran para mantener su candidatura a pub más antiguo. Además está construido sobre unas cuevas datadas en el siglo noveno que ya se usaban como graneros cuando los vikingos pasaron por aquí para clavar el estandarte del Cuervo. El pub presenta la típica y tradicional decoración inglesa y es conocido también por pinchar rock clásico y ser punto de encuentro de moteros. Saliendo del Salutation casi de frente nos tropezamos con la consabida estatua de Robin Hood (otro asunto polémico) rodeada de turistas haciéndose selfis, y un poco más abajo, el más famoso de los 3 pubs en discordia: “Ye Old Trip to Jerusalem”.

Se sitúa encima de la roca sobre la que se alzaba el castillo normando y encima también de una serie de cuevas (cellars) que forman parte del pub. Consta de una serie de estancias, pasadizos y cuevas donde se van situando las mesas y las barras del pub. A pesar de ser también de la cadena de Greene King suele contar con varios tiradores de cask ale locales, alguno con cerveza hecha expresamente para ellos. El ambiente suele ser la peor parte del pub, de nuevo mucho puto turista haciendo fotos, revolviendo y molestando por todas partes y esa decoración que no te acaba de convencer que sea todo un fake atrapa-pardillos. La mejor opción suele ser pedir tu pinta y salirte con ella a las mesas de fuera si el tiempo te lo permite. Ellos establecen su fundación en tiempos de la tercera Cruzada, con Ricardo Corazón de León, allá por 1189, pero tampoco hay documentación que lo avale, ni siquiera minimamente. No es cuestión de cruzarse con el tema de cual es el pub más antiguo de Inglaterra. Sólo el giste de los siglos, los cuervos de la Torre y los anillos de Saturno conocen la verdad. Lo nuestro es ir y beber.



A veces no nos dan a escoger entre la risa y las lágrimas, sino sólo entre las risas, y entonces hay que saberse decidir por las más hermosas y las más sinceras.

200 Veces Esputando En El Giste

Somos la suma de nuestras contradicciones y la sustracción de vuestras adiciones.

Desde aquella primeriza e hiberniza vez en febrero de 2008.
Lo que está bajo la cáscara roja y rígida de los datos fehacientes.
Encontramos mucho tres. Nordismo Trismegisto.
123 entradas en castellano, 33 en galego, 40 en inglés, 1 en gaélico irlandés y 3 sin texto.
92 de ellas guarecidas en 8 etiquetas.
68.467 comentarios mientras lacro este texto. Una media al alza de 343 por entrada.
13 millones de visitas. Me parecen pocas.
23 autores. Algunos se columpian ahora a orillas del río Bann.
513 colonos en Galizalbion. Fundada con o sin acento.
La enumeración, insiste en las marcas de lo abyecto, lo ridículo, lo salvaje, lo curioso, lo inhumano. No es que solo llegue a lo espeluznante o que se atreva a decir lo indecible o lo ominoso junto a lo chistoso, sino de la precisión de un registro elemental a orillas de un mar brumoso. Cantar en el infierno, follar en el Valhalla. Beber en Galizalbion.
El apunte y el azar, cómo sachar, la recolección y la articulación y el adoctrinamiento, llevan por los ejes del caos y la Anglogalician se lleva repitiendo 200 veces como un orden improbable de lo malo aspirando a lo peor.


La Anglogalician es la celebración, la única celebración posible, de que entregándonos al nihilismo, seamos redimidos.

World Cup Is The Straw That Breaks The Camel's Back. Willies And Poppies En Las Catárticas Arenas Del Destino.

I have to admit I’m finding it hard to get excited about this one for a number of reasons. Qatar. For Fuck's Sake, what were FIFA thinking? Many a palm has been greased to take the competition to a country with no football footprint quite apart from the appalling human rights record. I’m sure the strict rules on alcohol consumption will not go down well with the average footie supporter. How can you watch England without being pissed? “He likes your lemonade” Fuck off. Next. Too many shit teams manage to qualify. I remember when World Cups were contested by Western European Teams, all our natural enemies, like France and Germany. Easter European Teams hade up of hard men in short back and sides who looked like they had just finished a shift at the local tractor factory. Then there were the South American teams a mixture of dirty bastards and sublime football artists who always blew it if the competition was in Europe. Finally why hold it in the middle of a football season? Complete bollocks. Cash is king. I’m gonna be more worried about Boro avoiding relegation then who wins this farce. Whatever, this will be a nice diversion rather than worrying if I can afford to put the heating on I suppose. Of course the winners will come from one of the top sides but let’s hope for some great football, lots of goals and anyone but Germany lifting the cup. I’ll set out how I think each group will finish. Once we get to the knockout round I’ll give my predictions for that stage.


Group A

Netherlands. No longer the home of Total Football in fact they are bang average but will top a shit group, Johann Cruyff will be spinning in his grave. Before nutmegging the defender of course.

Senegal. The best of the African nations but that’s not saying much. Their football is still ponderous, but they have real problems to scoring goals. Big bastards bit no subtlety.Like the English rugby front row.

Ecuador. Young and freescoring in the qualifiers they will find the step up in quality too much. Most of these lads have probably never flown on a plane before too so I don’t expect them to provide any shocks.

Qatar. For Fuck's Sake. What can I say? I would expect my local Sunday morning pub team to beat this lot. If it wasn’t in their home country most of these lads would be parking your car at the hotel

Qatar 0-0 Ecuador
Senegal 1-2 Netherlands
Qatar 0-2 Senegal
Netherlands 1-1 Ecuador
Ecuador 1-2 Senegal
Netherlands 3-0 Qatar


Group B

England. I genuinely believe we have the players to go a long way in this competition but we seem to get all defensive the further we go. More of that later. We’ll win the group with Sir Harry Kane getting off the mark.

Wales. A combination of experienced players, some indeed well past pension age, and pure old Welsh passion should see the sheep shaggers get into the next round. Gareth Bale will make an impact at this stage.

USA. They have a half decent side but won’t worry the big boys. Their fans can then get back to watching rounders and pigskinball and not mispronouncing “soccer”

Iran. Pure makeweights. Theyn will have to continue to dream of the Peacock Throne and the last time they were great which is before they got their arses kicked by Alexander the Great

England 3-0 Iran
USA 1-1 Wales
Wales 2-0 Iran
USA 0-3 England
Wales 1-1 England
USA 1-0 Iran


Group C

Argentina. One of the favourites. It will be Messi’s last World Cup, will he finally be a winner? It’s not the most talented squad but will top this group so let’s see how they are playing.

Poland. Robert Lewandowski. Enough said…….

Mexico. The Taco munchers are usually entertaining but just not good enough to beat the bigger sides. It will be more Day of the Dead than Carnival.

Saudi Arabia. Oil money still doesn’t buy a decent national side. Should have sent Man City reserves, a pointless draw against Mexico is all they will get.

Argentina 3-0 Saudi Arabia
Mexico 0-1 Poland
Poland 2-0 Saudi Arabia
Argentina 2-1 Mexico
Poland 0-2 Argentina
Saudi Arabia 1-1 Mexico


Group D

France. Those damn Frenchies are another of the favourites. They should qualify easily from another weak group. They too have an ageing squad but will be tough to beat. We’ll get their measure after they have can-caned through

Denmark. Now Erikson is fit and well (why the hell did he go to United? Did his collapse effect his brain?) We can concentrate on the footie. The Danes are always dangerous opponents and will run the Frenchies close

Tunisia. Another Arab side who may flatter to deceive but will ultimately come up short. They will be out muscled by the two big boys when the chips are down and disappear like the drifting sands.

Australia. Jeez Louise cobber it’s the wrong shaped bloody ball mate. Stick to sledging and ball tampering at the Gabba. They shouldn’t be anywhere near a major footie competition,

Denmark 2-0 Tunisia
France 2-0 Australia
Tunisia 1-0 Australia
France 2-1 Denmark
Australia 0-3 Denmark
Tunisia 0-2 France


Group E

Spain. Do they still play the tiki Taka? I hope not. They are usually as exciting to watch as Hartlepool Reserves but are always very difficult to beat, with their defenders well versed in the dark arts. That means dirty bastards who get away with murder.

Germany. They don’t seem to be the power they once were but we thought that after WW1 didn’t we. They somehow always seem to do well even with an average squad. Let’s hope qualification from the group is as far as they go. Anyone but Germany

Japan. Now they have more players playing in Europe, albeit in the Dagenham and District Second Division, they should be better placed to give it a go in a major tournament. But like a Kamikaze pilot at Midway they will fall short.

Costa Rica. The South American minnows will struggle in this group bigs tyle. Costa Brava would have a better chance. Still, nice coffee. Cheers.

Germany 2-0 Japan
Spain 2-0 Costa Rica
Japan 1-0 Costa Rica
Spain 3-2 Germany
Japan 0-1 Spain
Costa Rica 0-3 Germany 




Group F

Croatia. These lads always play with a mixture of sublime skill and extreme violence so are very tough opponents. I fancy them to win the group though expect a few bookings along the way.

Morocco. This will be the major shock in the first round. These Riffs will qualify ahead of the Belgians.

Belgium. Is there anyone under 30 in this squad? Fucking Dad’s Army and no mistake. Yes they have World Class players but they will need a mug of Horlicks at half time to get them through to the 70th minute when they run out of steam. In a major upset these old farts will not get past this stage.

Canada. Wow I didn’t think the Cannuks had a footie team. They will disappear like a snowman in Ibiza.

Morocco 1-1 Croatia
Belgium 2-0 Canada
Belgium 1-1 Morocco
Croatia 2-0 Canada
Croatia 1-0 Belgium
Morocco 3-1 Canada


Group G

Brazil. The Samba boys are well fancied to go all the way. Maybe not the magicians of past World Cups but they will stride through this group. Lets hope for some entertainment along the way. More difficult tests await.

Serbia. Another functional side, about as exciting as a night out in Barnsley but difficult to beat. They will be too strong for the other teams in this group apart from the winners.

Cameroon. Oh for the days of the 100 year old Roger Milla and his gang of smiling assassins. These lions are more like pussy cats in comparison. Expect some fireworks along the way though.

Switzerland. Is this the World Cup for old codgers or what? Some of these lads have been around since William Tell was a nipper. As dull as Swiss Roll no one will remember they even played in this one.

Switzerland 1-2 Cameroon
Brazil 2-0 Serbia
Cameroon 0-1 Serbia
Brazil 3-0 Switzerland
Serbia 2-1 Switzerland
Cameroon 0-2 Brazil


Group H

Uruguay. Tough as nails no nonsense side with a dash of quality, certainly enough to progress in this group. The game with Portugal will feature more diving than the Olympic Games high board and cards a plenty.

Portugal. Another legend seeing his last World Cup, will we see Ronnie Ronaldo the football genius or the petulant man child. I hope for the former but expect the latter. If he scores it will be a penalty and a dodgy one at that.

Ghana. I have to say I know nothing about these lads. They will be a footballing breath of fresh air or crock of shit. You decide. I know what my moneys on.

South Korea. I always expect these lads to be better than they turn out to be. Without Tottenham's Son they are royally fucked.

Uruguay 1-0 South Korea
Portugal 1-1 Ghana
South Korea 1-1 Ghana
Portugal 0-1 Uruguay
Ghana 0-1 Uruguay
South Korea 0-1 Portugal

 

No Fue Un Sueño: Quince Años Pateando, Escupiendo, Sudando, Bebiendo Y Muriendo Por La Causa

 



Dicen los psicólogos que la adolescencia es una enfermedad transitoria que dura lo que duran las falsas ilusiones que uno se hace sobre sí mismo. El umbral que marca la frontera con la era de la decepción. la línea imaginaria que determina la quiebra del entusiasmo y la aceptación del horizonte adulto predeterminado como futuro más probable. la evidencia científica dice que sobre los quince años de edad, el cuerpo de una hombre es un cóctel hormonal en el que niveles ultrabajos de dopamina se combinan con máximos de testosterona dando lugar a una mezcla de desidia extrema y explosiones hiperenergéticas de actividad. la Competición, entendida como un organismo vivo con autonomía y libre albedrío indiscutibles, cumple década y media. Atravesado el período mágico de la infancia, esta permanece a la espera de experiencias nuevas en un momento anímico de bajón emocional. También parece someter a sus seguidores a una montaña rusa de sensaciones: tan pronto se coloca de forma sorpresiva a a las puertas de la desaparición como, a la semana siguiente, parece ser un Space-X listo para salir disparado hacia Marte, o, al cabo de un mes, asimilarse a un ascensor con paradas en los círculos II, III, IV y V del infierno. Si bien a veces uno tiene la tentación de alinearse con George Trakl cuando afirmaba "qué enfermo parece todo lo que nace", la vitalidad exhuberante del invento siempre reconduce la sensación por el camino de la afirmación positiva de lo existente.

Un leiv motiv bastante extendido podría aplicarse a estos quince años: "Dios (entendamos: el Main) le da sus peores batallas a sus mejores guerreros". Peores batallas. Uno emplea esta frase y automáticamente en su cabeza suenan Yardley Gobion o similares. Los lugares imaginarios o reales que han cultivado la mística heroica de la Anglogalician no forman parte de las peores batallas. Todo lo contrario. Aquí, como decía el sabio gallego, "cuanto peor mejor para todos y cuanto peor para todos mejor, mejor para mí el suyo beneficio político". Cuanto peor el campo, mejor para todos, cuando peor la comida mejor para la mesnada, cuanto peor las noches postpartido mejor para el suyo beneficio político, y así hasta el infinito. las peores batallas y los mejores guerreros. Algunos escépticos del asunto -no daré nombres- parecen dudar de este axioma, pretendiendo vaciar la competición de su dimensión heroica y de las tragedias que le son inherentes a base de comentarios mordaces sobre la pericia futbolística de los contendientes.

Pero en fin. Recordemos una vez más la crónica fundacional original. Era 2007 y había un pub llamado The Fat Cat en una ciudad en el centro de Inglaterra y había un grupo de amigos gallegos e ingleses y había un campo de fútbol y había ganas y hambre y furia y sed y fuerzas imparables en marcha. Era 2007 y el parto fue rápido, limpio, sencillo y la criatura pesó bastantes kilos (según las malas lenguas) y gritaba con energía suficiente para ser escuchada en bastantes kilómetros a la redonda. Y la criatura pasó sus primeros años aprendiendo a andar y a moverse. Al principio, pasos pequeños y temblorosos pero decididos. Al poco, zancadas impetuosas impregnadas de furia y amor por lo salvaje. Parecía que la Competición iba a limpiar el arrastrado nombre del fútbol, a devolver parte de su dignidad a este deporte elevándose por encima del tráfico de jugadores y de los intereses creados alrededor de los florentinatos europeos. Parecía. las crónicas oficiales se vuelven brumosas desde 2019, como si el foco se hubiera perdido de la mano del silencio inglés y la energía infantil hubiera entrado en un complicado proceso de disipación con la consecuencia de que el paso firme anterior hubiera perdido el suelo bajo sus pies. Una especie de empantanamiento parece haberse apropia del evento, como si unas arenas movedizas anímicas hubieran tomado el control de la criatura. Resultado? Adolescencia problemática. Rechazo de la autoridad adulta. Cuestionamiento de sí mismo y del mundo al completo. Los quince años como una explosión nuclear en un recinto cerrado. la épica devorada por la burocracia. El mito reducido a textos sobre el agotamiento de los héroes. El cansancio y la dejación de funciones como excusas repetitivas. 


Los últimos meses del 2022 han visto varios posts en este blog dedicados al autoanálisis de esta situación bajo distintas claves. Como si se tratara de un mecanismo averiado, varios expertos han examinado las variables y estudiado los parámetros con el detenimiento ensimismado de los forenses y los entomólogos. En las cajas de comentarios de dichas entradas un verdadero ejército de las tinieblas ha dictado sentencias totalizantes y ha encontrado culpables y ejecutado simbólicamente a todo aquel que se ha desviado de la ortodoxia a la  hora de elaborar sus conclusiones. Al margen de sus razones más o menos razonables hay que reconocer que la competición  tiene un lado oscuro que ama las purgas tanto como las victorias, que se entrega a las listas negras y a la marginalización con siniestra alegría. El rodillarato, esa entidad aparentemente espectral, es algo más que un rumor o una sospecha fúnebre que ronda al porcobravismo como si fuera un fantasma metálico. Tiene una realidad material que funciona de forma implacable. Es otra criatura que, al modo del Kuato de Desafío Total vive como un feto exterior adherido al cuerpo de la Anglogalician. Sus decisiones tienen una lógica implacable. Su disciplina no es discutible. Sus métodos son limpios pero no precisamente indoloros. Una venenosa voluntad de poder late bajo cada una de sus acciones. Fuera de la luz apolínea de la competición un flash estroboscópico de luz diosnísiaca señala a sus desafortunados elegidos con exactitud matemática cuando las condiciones lo requieren.

Han pasado quince años. En 2007 lo imposible se abrió paso en una época en la que solo parece haber lugar para lo probable. Y, dentro de lo probable, solo lo económicamente rentable parece tener garantizada su aparición. En un tiempo de fenómenos estandarizados y predecibles, de productos manufacturados pensados para la aceptación de las grandes mayorías, a veces -y solo a veces- la libertad, esa combinación frágil de lo bello y lo salvaje, da lugar a frutos extraños, a anomalías vigorizantes que nos recuerdan la dimensión impredecible de todo lo existente. El camino de la competición, como cualquiera que lleve a algún lugar interesante, puede estar sembrado de obstáculos u ocultar dificultades que nunca estarán en la agenda de la previsibilidad. Incluso, en momentos especialmente complicados pueden llegar a sembrarse dudas de mucho peso sobre la propia viabilidad de la criatura. Sin embargo, la misma raíz de esta, su núcleo incandescente, genera a su alrededor una atmósfera autoreparadora, un entorno que funciona al modo de una tela de araña capaz de capturar energías y afectos pacientemente para, a partir de ellos recomponerse y relanzarse. Mientras soplamos las velas cantamos no el cumpleaños feliz, sino una repetición en bucle del “We few, we happy few, we band of brothers” esperando por la siguiente patada adelante, por la siguiente birra en algún pub británico o incluso por la próxima victoria porcobrava en algún campo de alguna ciudad allá al Norte, donde la bruma siempre envuelve los corazones de los hombres mientras estos se reunen alrededor de un fuego con algo de beber en las manos.

 


 

Stags To Stoenixes – A Story Born From An Apology To A Rebirth

So how did the Stags get to their current position? A position where the Stags couldn’t put together a suitable touring party to Galiza; a touring party of sufficient numbers to allow some kind of challenge on the AG Cup battlefield, and to provide the camaraderie between the battling foes away from the football pitch and into the bars, restaurants, gigs, prazas, praias and whorehouses. A position worsened by the creeping numbers against the ages of the Stags (without bringing through the ‘Stags Youth’). A position requiring a heartfelt apology from the Stags and an understanding, however reluctant/unsure, from the Porcos.

This hasn’t been the first Stags’ set back in being able to tour the second home of the AG Cup – Galiza. Previously ‘life’ had provided several stumbling blocks; Covid; finances; serious illnesses to key Stags, to name a few. Before that in the early/mid 2010s, my ventures into Arabia created a little uncertainty for some Stags in continuing to participate and resulted in a ‘New Stags’ on the football pitch with only a smattering of the ‘Old Stags’ turning out for the game. Whilst the ‘New Stags’ ensured AG Cup matches were played, some of the ‘Old Stags’ slowly drifted into the background. Despite this the ‘Muso Stags’ continued to heavily participate within the AG ‘Scene’ and ties between both sides of the musos strengthen all the time.

This is no reason or excuse for any of the above but a suitable opportunity to remember the memory of two great Stags, lost far too early; Julian (Batty Boy) and Steve (John Terry). Two Stags enjoying football and beer from another place and reasons why the AG Cup cannot end and why more memories and friendships need to be built.

So, can the Stags rebuild sufficiently to tour in 2023? Of course they can and of course they will. Already four, maybe five, new players have ‘signed’ for the Stags. Some Stags have also started playing football with other groups of friends; groups from which it is likely other Stags will be signed from. In addition, there are six sons of Stags, new and old, that will form the ‘Stags Youth’ (not all have blond hair and blue eyes) who are currently aged between 14 and 16. It’s likely that 2023 will be too soon especially for the younger Stags Youth but they will all be available for the next time the Porcos travel to the first home of the AG Cup – Sheffield.

The fact that the next tour will be also part of my 50th birthday celebrations will ensure not only new Stags will travel but will also hopefully bring back a few of the older Stags into the AG-fold, as well as other friends wishing to celebrate in the disbelief that I’ll be turning 50.

This is not RIP Stags, this is time for the Stags to rebuild and to rise like ‘Stoenixes’ (a creature sired by a Stag and born from a phoenix*), from the mythical ashes of the AG ashes…

Our sincere Stags’ apology!!

Thomo

*Phags – a creature sired by a phoenix and born from a stag. We are not Sheffield ‘Phags’ – ha ha ha.


Reflexións Veraniegas Intempestivas. Unha Ollada ao Pasado Glorioso, Unha Pregunta Sobre o Presente Desolador e Unha Proposta Para o Futuro Próximo

 


Dicía Manuel Rivas que "o pasado só é o tempo que nos chega dende atrás". Lembreime desa frase cando, nun correo do Main (ou foi un whatsapp?), fun consciente dos catorce anos deste blog. Dos quince da competición. E de como o mundo de 2007 e de 2008 de súpeto, chegoume dende lonxe, como unha onda gravitatoria, perturbando o meu espazo-tempo e proporciondo así unha luz diferente ao que entón tiña o brillo deslumbrante da novidade. Visto dende 2022, 2007 aparece como un tempo case alucinatorio no cal resulta difícil pensar que vivimos algunha vez. O marco estrutural das nosas existencias mutou de forma substancial, conservando moitos hábitos e formalismos anteriores pero tendo dado paso a unha época diferente (peor). Un non sabe se botar man do apestado Vargas Llosa para preguntarnos con el "en que momento se fodeu o Perú, Zavalita?". En que momento se fodeu todo?

Eu, que tendo a idealizar o pasado por defecto e mesmo a vivir nel mentalmente durante algunhas tempadas máis ou menos longas, observo con certa sorpresa (non moita) o cambio de enfoque neste blog. O pasado, entendido como obxecto de celebración esporádica, como repositorio de eventos futbolísticos memorables e mesmo como material para entradas puntuais máis ou menos melancólicas relacionadas coa perda da mocidade, está a converterse en materia principal dos seus posts (valga este mesmo de exemplo: viva a recursividade). En árbore do que sacar combustible nunha operación moi semellante a aquela dos irmáns Marx en "Os irmáns Marx no Oeste", cando Groucho, encaramado á locomotora non deixaba de berrar "traede madeira!" mentras os seus irmáns ían esfarelando o tren para manter o tolo percorrido da locomotora. Neste sentido, un podería pensar en comparar ao Main con Groucho, ámbolos dous dispostos a todo para conseguir que a locomotora siga movéndose aínda que iso implique desmantelar por completo o tren do que vai tirando. Non serei eu quen faga semellante comparación. Gosto do Bann, pero xa van demasiadas veces observándoo dende o alto en movemento pendular sentindo unha sensación desagradable no pescozo. No seu libro "Teleoplexia. Ensayos sobre aceleracionismo y horror", escribía o filósofo inglés Nick Land: "Un anhelo polo mar aberto róenos, como a terra é roída polo mar. Unha escura fluidez na raíz da nosa natureza rebélase contra a seguridade da terra firme, provocando unha oleada de ansiedade na que quedamos mergullados, ata sentirnos afogados, mentras toda representación esvaece. Nihil ulterius". É nese anhelo polo mar aberto onde reside gran parte do pulo simbólico da competición. O motor da locomotora que xustifica o proceso de reciclaxe do tren anglogalicioso en combustible para seguir impulsándose cara adiante. O mar aberto que nas mitoloxías clásicas sempre recolle a necesidade de fuxir da seguridade e o confort seguindo a chamada do lonxano, a busca do destino que agarda ignorado máis alá das rutinas familiares e da fábrica de neuroses da nosa cotidianeidade. 

 


Este pulo, agora mesmo, convertido en mero material para tratar de manter prendido o lume competitivo está moi necesitado dun encontro real, dun confrontamento que poña a proba a fortaleza das falanxes porcobravas. Sen embargo, malia os esforzos para que a creatura olle cara o futuro, a entropía da propia competición semella estar convertindo ao futuro, ao tempo por vir, nun espectro, nunha pantasma, nunha imaxe que vai esvaecendo a medida que avanzamos polo interior do século XXI. A competición, alimentada compulsivamente do seu pasado, dos seus logros e fitos, dos momentos de gloria e das derrotas innombrables, parece presa dunha especie de bulimia autofáxica incontrolable que so fala do baleiro brutal no que se converteu o presente. A pregunta, chegados a este punto é obvia: que está a pasar coa facción británica da competición? Por que esta deixación de funcións (tan boris johnsoniana, por certo)? Gastouselles o amor de tanto usalo? Os interrogantes son moitos e, cando chega unha nova suspensión do anunciado partido anual (lembro os bós tempos prepandémicos cos dous encontros reglamentarios, dando sentido aos toques a rebato, ás crónicas oficiais e mesmo a miles de comentarios escritos coa intención clara de non deixar vivo a ninguén)

Era costume entre os nativos americanos sioux cambiar o seu nome varias veces durante a vida. A explicación era moi sinxela: a persoa que emerxe despois de cada etapa vital ten que diferenciarse da que que quedou atrás. O meu "eu" de hoxe, depositario dunha biografía chea de erros e contradicións, recoñécelles aos "eus" anteriores o traballo feito para chegar ata onde está pero reclama tamén a capacidade de autonomearse de forma coherente coas circunstancias actuais. A miña proposta, neste momento de disolución transitoria, de estado suspendido inducido pola deserción stag é "Algogalician cup". Xa que do lado galego persiste a vontade férrea de continuar asaltando terras estranxeiras pola vía futbolística, xa que no fogar de Breogán continúa moi viva a necesidade do mar aberto e de deixar atrás o que é familiar e coñecido para tomar ao asalto os campos de alá fora, deixemos no nome da competición o prefixo "-galician". Pero, xa que do outro lado non se sabe o que queda daquel espírito de 2007 -non está nada claro que o "Anglo-" non sexa algo máis que un recordo ou a fotocopia dunha fotocopia esvaída- igual toca retirarlles a parte do nome da competición que un día engrandeceron e ennobreceron nos campos de Pontevedra e Sheffield. Propoño degradar o "Anglo-" a un temporal "Algo-", etiqueta máis acaída e coherente co momento actual. 

Polo tanto, dada a incapacidade de resolver a cuestión de se os fillos de Albion voltarán algún día ás terras do Reino da Galiza (e viceversa), quizais unha opción pode ser comezar a pensar en novos contrincantes, en ampliar o campo de batalla xeográfico e en darse á tarefa de barallar nomes máis alá desta etapa transitoria de indefinición: Galogalician cup? Lusogalician cup? Deutschgalician cup? Despregar un mapa de Europa e lanzar o desafío da orejona a quen estea disposto a recollelo semella unha opción a considerar nestas circunstancias. Que quedaría así do espírito orixinal da competición? Perdida a referencia británica hai que dar un paso adiante para conservar o devandito espírito. Mutar para continuar coa odisea. Transformarse para perdurar. Bataille falaba sobre o "incesante esvaramento de todo cara a nada". A competición pode encarar este esvaramento con audacia e sobrepoñerse a el. Tomar o pasado como panca e o presente como auténtico toque a rebato para conxurar a pantasma dun futuro en permanente suspensión e así resolver a indefinición cun xesto decidido. A urxencia de recuperar a tensións dos enfrontamentos e a electricidade que rodeaba a liturxia anglogaliciosa esixe medidas contundentes. En certa forma, un renacer da competición, un retorno en espiral aos seus tempos iniciais, coa ilusión do que é novo e está cheo de potencialidades e de promesas. Coa certeza de que haberá aventura, de que haberá drama, de que haberá a posibilidade de voltar a casa -quizais coa dignidade ferida- co vello orgullo de quen o deu todo no campo de combate.



 

Como Un Conejo Blanco Drogado En Medio De Una Tormenta De Nieve. Hanging On The Old Barbed Wire

No me despertéis, hostia, puercos, no me despertéis, cuidado que muerdo lo veo todo rojo. Iba a ser un tetraplete y quedó a medias. Qué horror otra vez el día de la marmota otra vez la perrera la inestabilidad la acritud. Quiero volver a entrar en el mar ciego basta de relámpagos qué significan esas tormentas continuas quieren hacerme vivir la vida del trueno han cambiado mis orejas por bayonetas hay explosiones de grisú en cada respiración de mi masculinidad tumescente las ovejas mineras galesas huyen hacia las galerías de cerveza estalla estalla más y mejor. Pero no es la claridad es la dinamita. Atraviesan con espadas mis párpados hunden dedos en mi garganta frotan mi piel con la grava del empapado despertar. No arranquéis mis uñas sumidas en el lodo de las pesadillas mi piel se pega a la sombra la perpetua noche lobuna de la Anglogalician está en mi boca mi sangre no quiere fluir. Duermo por la demencial Gloria du Main duermo. Y vuelvo y devuelvo una y otra vez a esa pajiza mañana de septiembre del 2007 en Sheffield.




Si fuese esto una crónica refutable de la II. Si lo fuera:

Sheffield Stags 16 - Porcos Bravos 9



The Sheffield Stags: Dave Moxon (Gk); Thomo; Shabba; Sniper (16*); Snake; Fenners; Oates; Scott; Wilson; Whaley, Gallo; Bowers; Evans y Cundy.

Os Porcos Bravos: Barry Milk (Gk); Le Main (7*); The Killer (2*); Godspeed You! Black Emperor; Cobblepot y Suárez Miramontes.

Venue: Moreton Drax Plunkett Ground en Buckfastleigh, un villorrio en las afueras orientales de Sheffield. Se respira Merry Old England en cada una de las colinas que flanquean el campo. Un aciago día vendrá Netflix, o alguna mierda de plataforma del estilo, a hacer una serie sobre la Anglogalician y lo joderá todo. Cantemos y holguemos mientras podamos. ¡Detente instante, eres tan grasiento!

Attendance: 1280 almas y un violinista en el tejado.

Uniformes: Los stags visten de blanco sucio Leeds United.

Os Porcos Bravos, de azul celeste brewer. A orillas del Trent dejé mi hígado.

Árbitro: Alan Moore. Cuando las barbas de tu vecino veas pelar, hechiza un pajar. Actuó con sigilo, como era de esperar.

El Dato: Os Porcos Bravos mutagénicos se pegan la gran hostia en su debut inglés. Los Stags de Sheffield, con un equipo nada del otro mundo, ya llevan dos de dos. O espabila el equipo celta o esto va ser un monólogo sajón.



Y en el pitido final quedaba yo, testigo de la gesta de mis valientes. Podría lavarlos de las calumnias de adversarios insensibles al heroísmo; decir lo que fue su cabalgata suicida contra los cañones ingleses. Y ahogar a nuestros millones de lectores en un pozo fecal de datos y tecnicismos. O narrar como nunca  perder la cara a un partido pese a la abrumadora suma de las inferioridades.

Pero esta no es una de esas crónicas para onanistas. Ni voy a subrayar que nos regalaron los hados un inesperado momento de quien marque, gana. Baste con saber que un día se repetirían con orgullo los nombres sagrados de nuestros derrotados. Nuestra tribu, al escuchar esa historia de gloria, sentiría hervir su sangre y reconocería a sus hijos. Y se apuntaría en masa para próximas expediciones.

Sí, materialmente habíamos perdido. Y de paliza. Malleira que non ven.
Dispersos, resacosos, volvimos a casa perseguidos por la prensa canallesca y las escolopendras de guardia.

Pero podíamos mirar al porvenir con la frente alta. La semilla plantada, la tormenta convocada. La Historia pesa los méritos de los hombres. Por encima de la abyección de la tierra baldía habíamos tendido nuestras articulaciones, alcanzando los extremos de la sinceridad y del sacrificio.

Tarde o temprano, el mundo del fútbol tendría que reconocer lo justo de nuestra Causa y la pureza de nuestra entrega.

Nunca fue vana la grandeza; quien no se expone no se impone.


Que aquellos que buscan su alimento dejen de importunarme con su cuchicheo.



Con Los Años Se Aprende A Despreciar La Huida Fácil Y Aceptar La Victoria.

Panegírica lisonja sin recelo de alguna corrubescencia.



No llegó la ignavia de los mortales a ser letálica culpa, pero se arrimó a ser borrón nigricante de su nívea candidez primeva. A la argentada estación sucedió el século ferrugíneo de la insania. Sabe el discreto que de los corderos se hacen los carneros y de los Porcos un puñado de Bravos. La ilación es innegable. Pero aún no lo he dicho todo. Oíd al sapientísimo mitólogo: los vagos de los astados han multiplicado las nequicias pues no hay fatuidad que no tenga sus protectores. Los mádidos colonos paralogizan la corrección, espontanean las fruges y todo los provoca a vómito. Les damos un viaje de cortesía antes de cavar la zanja.

Tenemos haters, los tenemos. Y tres años sin partido devino en un trienio de heces pustulosas. Todo lo que no les huele a futuro arcoíris les ofende, y ellos nos apestan a los demás con sus pavadas. Luego están aquellos que conocieron una Anglogalician que les purgó, y dádoles ha que se ha de mantener el torneo como ellos no quieren, sin hacerse cargo de que la bola da vueltas, y que por eso vamos a nuestra puta bola. Como ya no pueden lucir, rabian cuando otros lo lucen; a manera de aquellos árboles secos de puro carcuezos, que en tiempo de la prima vera, al llenarse los otros de flores y de celtas verdes hojas, ellos parece que se secan más de pura envidia expresada en siriaco. La pachanga, en todos estos ramalazos, siempre fue presta en clowns.



(Patulea lisérgica con soga ad hoc en vísperas de un nuevo aplazamiento inglés).

- ¿Os llovía cuando habéis leído el nuevo emain?
- Como si le Main hubiese confundido Yardley Gobion con un orinal.