header-photo

Reflexións Veraniegas Intempestivas. Unha Ollada ao Pasado Glorioso, Unha Pregunta Sobre o Presente Desolador e Unha Proposta Para o Futuro Próximo

 


Dicía Manuel Rivas que "o pasado só é o tempo que nos chega dende atrás". Lembreime desa frase cando, nun correo do Main (ou foi un whatsapp?), fun consciente dos catorce anos deste blog. Dos quince da competición. E de como o mundo de 2007 e de 2008 de súpeto, chegoume dende lonxe, como unha onda gravitatoria, perturbando o meu espazo-tempo e proporciondo así unha luz diferente ao que entón tiña o brillo deslumbrante da novidade. Visto dende 2022, 2007 aparece como un tempo case alucinatorio no cal resulta difícil pensar que vivimos algunha vez. O marco estrutural das nosas existencias mutou de forma substancial, conservando moitos hábitos e formalismos anteriores pero tendo dado paso a unha época diferente (peor). Un non sabe se botar man do apestado Vargas Llosa para preguntarnos con el "en que momento se fodeu o Perú, Zavalita?". En que momento se fodeu todo?

Eu, que tendo a idealizar o pasado por defecto e mesmo a vivir nel mentalmente durante algunhas tempadas máis ou menos longas, observo con certa sorpresa (non moita) o cambio de enfoque neste blog. O pasado, entendido como obxecto de celebración esporádica, como repositorio de eventos futbolísticos memorables e mesmo como material para entradas puntuais máis ou menos melancólicas relacionadas coa perda da mocidade, está a converterse en materia principal dos seus posts (valga este mesmo de exemplo: viva a recursividade). En árbore do que sacar combustible nunha operación moi semellante a aquela dos irmáns Marx en "Os irmáns Marx no Oeste", cando Groucho, encaramado á locomotora non deixaba de berrar "traede madeira!" mentras os seus irmáns ían esfarelando o tren para manter o tolo percorrido da locomotora. Neste sentido, un podería pensar en comparar ao Main con Groucho, ámbolos dous dispostos a todo para conseguir que a locomotora siga movéndose aínda que iso implique desmantelar por completo o tren do que vai tirando. Non serei eu quen faga semellante comparación. Gosto do Bann, pero xa van demasiadas veces observándoo dende o alto en movemento pendular sentindo unha sensación desagradable no pescozo. No seu libro "Teleoplexia. Ensayos sobre aceleracionismo y horror", escribía o filósofo inglés Nick Land: "Un anhelo polo mar aberto róenos, como a terra é roída polo mar. Unha escura fluidez na raíz da nosa natureza rebélase contra a seguridade da terra firme, provocando unha oleada de ansiedade na que quedamos mergullados, ata sentirnos afogados, mentras toda representación esvaece. Nihil ulterius". É nese anhelo polo mar aberto onde reside gran parte do pulo simbólico da competición. O motor da locomotora que xustifica o proceso de reciclaxe do tren anglogalicioso en combustible para seguir impulsándose cara adiante. O mar aberto que nas mitoloxías clásicas sempre recolle a necesidade de fuxir da seguridade e o confort seguindo a chamada do lonxano, a busca do destino que agarda ignorado máis alá das rutinas familiares e da fábrica de neuroses da nosa cotidianeidade. 

 


Este pulo, agora mesmo, convertido en mero material para tratar de manter prendido o lume competitivo está moi necesitado dun encontro real, dun confrontamento que poña a proba a fortaleza das falanxes porcobravas. Sen embargo, malia os esforzos para que a creatura olle cara o futuro, a entropía da propia competición semella estar convertindo ao futuro, ao tempo por vir, nun espectro, nunha pantasma, nunha imaxe que vai esvaecendo a medida que avanzamos polo interior do século XXI. A competición, alimentada compulsivamente do seu pasado, dos seus logros e fitos, dos momentos de gloria e das derrotas innombrables, parece presa dunha especie de bulimia autofáxica incontrolable que so fala do baleiro brutal no que se converteu o presente. A pregunta, chegados a este punto é obvia: que está a pasar coa facción británica da competición? Por que esta deixación de funcións (tan boris johnsoniana, por certo)? Gastouselles o amor de tanto usalo? Os interrogantes son moitos e, cando chega unha nova suspensión do anunciado partido anual (lembro os bós tempos prepandémicos cos dous encontros reglamentarios, dando sentido aos toques a rebato, ás crónicas oficiais e mesmo a miles de comentarios escritos coa intención clara de non deixar vivo a ninguén)

Era costume entre os nativos americanos sioux cambiar o seu nome varias veces durante a vida. A explicación era moi sinxela: a persoa que emerxe despois de cada etapa vital ten que diferenciarse da que que quedou atrás. O meu "eu" de hoxe, depositario dunha biografía chea de erros e contradicións, recoñécelles aos "eus" anteriores o traballo feito para chegar ata onde está pero reclama tamén a capacidade de autonomearse de forma coherente coas circunstancias actuais. A miña proposta, neste momento de disolución transitoria, de estado suspendido inducido pola deserción stag é "Algogalician cup". Xa que do lado galego persiste a vontade férrea de continuar asaltando terras estranxeiras pola vía futbolística, xa que no fogar de Breogán continúa moi viva a necesidade do mar aberto e de deixar atrás o que é familiar e coñecido para tomar ao asalto os campos de alá fora, deixemos no nome da competición o prefixo "-galician". Pero, xa que do outro lado non se sabe o que queda daquel espírito de 2007 -non está nada claro que o "Anglo-" non sexa algo máis que un recordo ou a fotocopia dunha fotocopia esvaída- igual toca retirarlles a parte do nome da competición que un día engrandeceron e ennobreceron nos campos de Pontevedra e Sheffield. Propoño degradar o "Anglo-" a un temporal "Algo-", etiqueta máis acaída e coherente co momento actual. 

Polo tanto, dada a incapacidade de resolver a cuestión de se os fillos de Albion voltarán algún día ás terras do Reino da Galiza (e viceversa), quizais unha opción pode ser comezar a pensar en novos contrincantes, en ampliar o campo de batalla xeográfico e en darse á tarefa de barallar nomes máis alá desta etapa transitoria de indefinición: Galogalician cup? Lusogalician cup? Deutschgalician cup? Despregar un mapa de Europa e lanzar o desafío da orejona a quen estea disposto a recollelo semella unha opción a considerar nestas circunstancias. Que quedaría así do espírito orixinal da competición? Perdida a referencia británica hai que dar un paso adiante para conservar o devandito espírito. Mutar para continuar coa odisea. Transformarse para perdurar. Bataille falaba sobre o "incesante esvaramento de todo cara a nada". A competición pode encarar este esvaramento con audacia e sobrepoñerse a el. Tomar o pasado como panca e o presente como auténtico toque a rebato para conxurar a pantasma dun futuro en permanente suspensión e así resolver a indefinición cun xesto decidido. A urxencia de recuperar a tensións dos enfrontamentos e a electricidade que rodeaba a liturxia anglogaliciosa esixe medidas contundentes. En certa forma, un renacer da competición, un retorno en espiral aos seus tempos iniciais, coa ilusión do que é novo e está cheo de potencialidades e de promesas. Coa certeza de que haberá aventura, de que haberá drama, de que haberá a posibilidade de voltar a casa -quizais coa dignidade ferida- co vello orgullo de quen o deu todo no campo de combate.



 

Como Un Conejo Blanco Drogado En Medio De Una Tormenta De Nieve. Hanging On The Old Barbed Wire

No me despertéis, hostia, puercos, no me despertéis, cuidado que muerdo lo veo todo rojo. Iba a ser un tetraplete y quedó a medias. Qué horror otra vez el día de la marmota otra vez la perrera la inestabilidad la acritud. Quiero volver a entrar en el mar ciego basta de relámpagos qué significan esas tormentas continuas quieren hacerme vivir la vida del trueno han cambiado mis orejas por bayonetas hay explosiones de grisú en cada respiración de mi masculinidad tumescente las ovejas mineras galesas huyen hacia las galerías de cerveza estalla estalla más y mejor. Pero no es la claridad es la dinamita. Atraviesan con espadas mis párpados hunden dedos en mi garganta frotan mi piel con la grava del empapado despertar. No arranquéis mis uñas sumidas en el lodo de las pesadillas mi piel se pega a la sombra la perpetua noche lobuna de la Anglogalician está en mi boca mi sangre no quiere fluir. Duermo por la demencial Gloria du Main duermo. Y vuelvo y devuelvo una y otra vez a esa pajiza mañana de septiembre del 2007 en Sheffield.




Si fuese esto una crónica refutable de la II. Si lo fuera:

Sheffield Stags 16 - Porcos Bravos 9



The Sheffield Stags: Dave Moxon (Gk); Thomo; Shabba; Sniper (16*); Snake; Fenners; Oates; Scott; Wilson; Whaley, Gallo; Bowers; Evans y Cundy.

Os Porcos Bravos: Barry Milk (Gk); Le Main (7*); The Killer (2*); Godspeed You! Black Emperor; Cobblepot y Suárez Miramontes.

Venue: Moreton Drax Plunkett Ground en Buckfastleigh, un villorrio en las afueras orientales de Sheffield. Se respira Merry Old England en cada una de las colinas que flanquean el campo. Un aciago día vendrá Netflix, o alguna mierda de plataforma del estilo, a hacer una serie sobre la Anglogalician y lo joderá todo. Cantemos y holguemos mientras podamos. ¡Detente instante, eres tan grasiento!

Attendance: 1280 almas y un violinista en el tejado.

Uniformes: Los stags visten de blanco sucio Leeds United.

Os Porcos Bravos, de azul celeste brewer. A orillas del Trent dejé mi hígado.

Árbitro: Alan Moore. Cuando las barbas de tu vecino veas pelar, hechiza un pajar. Actuó con sigilo, como era de esperar.

El Dato: Os Porcos Bravos mutagénicos se pegan la gran hostia en su debut inglés. Los Stags de Sheffield, con un equipo nada del otro mundo, ya llevan dos de dos. O espabila el equipo celta o esto va ser un monólogo sajón.



Y en el pitido final quedaba yo, testigo de la gesta de mis valientes. Podría lavarlos de las calumnias de adversarios insensibles al heroísmo; decir lo que fue su cabalgata suicida contra los cañones ingleses. Y ahogar a nuestros millones de lectores en un pozo fecal de datos y tecnicismos. O narrar como nunca  perder la cara a un partido pese a la abrumadora suma de las inferioridades.

Pero esta no es una de esas crónicas para onanistas. Ni voy a subrayar que nos regalaron los hados un inesperado momento de quien marque, gana. Baste con saber que un día se repetirían con orgullo los nombres sagrados de nuestros derrotados. Nuestra tribu, al escuchar esa historia de gloria, sentiría hervir su sangre y reconocería a sus hijos. Y se apuntaría en masa para próximas expediciones.

Sí, materialmente habíamos perdido. Y de paliza. Malleira que non ven.
Dispersos, resacosos, volvimos a casa perseguidos por la prensa canallesca y las escolopendras de guardia.

Pero podíamos mirar al porvenir con la frente alta. La semilla plantada, la tormenta convocada. La Historia pesa los méritos de los hombres. Por encima de la abyección de la tierra baldía habíamos tendido nuestras articulaciones, alcanzando los extremos de la sinceridad y del sacrificio.

Tarde o temprano, el mundo del fútbol tendría que reconocer lo justo de nuestra Causa y la pureza de nuestra entrega.

Nunca fue vana la grandeza; quien no se expone no se impone.


Que aquellos que buscan su alimento dejen de importunarme con su cuchicheo.



Con Los Años Se Aprende A Despreciar La Huida Fácil Y Aceptar La Victoria.

Panegírica lisonja sin recelo de alguna corrubescencia.



No llegó la ignavia de los mortales a ser letálica culpa, pero se arrimó a ser borrón nigricante de su nívea candidez primeva. A la argentada estación sucedió el século ferrugíneo de la insania. Sabe el discreto que de los corderos se hacen los carneros y de los Porcos un puñado de Bravos. La ilación es innegable. Pero aún no lo he dicho todo. Oíd al sapientísimo mitólogo: los vagos de los astados han multiplicado las nequicias pues no hay fatuidad que no tenga sus protectores. Los mádidos colonos paralogizan la corrección, espontanean las fruges y todo los provoca a vómito. Les damos un viaje de cortesía antes de cavar la zanja.

Tenemos haters, los tenemos. Y tres años sin partido devino en un trienio de heces pustulosas. Todo lo que no les huele a futuro arcoíris les ofende, y ellos nos apestan a los demás con sus pavadas. Luego están aquellos que conocieron una Anglogalician que les purgó, y dádoles ha que se ha de mantener el torneo como ellos no quieren, sin hacerse cargo de que la bola da vueltas, y que por eso vamos a nuestra puta bola. Como ya no pueden lucir, rabian cuando otros lo lucen; a manera de aquellos árboles secos de puro carcuezos, que en tiempo de la prima vera, al llenarse los otros de flores y de celtas verdes hojas, ellos parece que se secan más de pura envidia expresada en siriaco. La pachanga, en todos estos ramalazos, siempre fue presta en clowns.



(Patulea lisérgica con soga ad hoc en vísperas de un nuevo aplazamiento inglés).

- ¿Os llovía cuando habéis leído el nuevo emain?
- Como si le Main hubiese confundido Yardley Gobion con un orinal.

Middlesbroughnacht. Die Porcos Bravos Reiten Schnell

Living For The City



Welcome back gentle reader. In the last episode I had just moved to London to work in Westminster with the Overseas Labour Service, the Government Department responsible for issuing Work Permits to foreign nations to work in UK. My team was the Sports and Entertainment Unit considering applications for any sportsperson or entertainer, that is every musician, band with a gig in the UK or actor playing in the theatre or shooting a movie. As you can imagine is was an amazing job for me with my keen interest in all sport, music, theatre and movies. I knew my stay in London would be limited as the Department intended to relocate to Sheffield in the near future. I was determined to make the most of this opportunity. I quickly settled into my lodgings, a Hotel just 20 minutes walk to the office in Tothill Street Just next to Westminster Abbey. As a regular visitor to the smoke I knew the area well so was surprised that the vast majority of my colleagues knew nest to nothing about the history of the area and none of them had actually visited the Abbey even though it was something they saw every day. I have to say most of them lived on the outskirts of London as our poor salary didn’t allow them to afford accommodation anywhere closer. Most of their money went on travelling into work. As I was deemed to be on “detached duty” I was given a significant allowance which meant I had more spare cash than at any other time. The landlords of Old London Town were delighted. I had been used to being skint after the first week of the month and struggling on for the next 3 weeks until payday. For the first month I did not even touch my salary being able to live comfortably on the allowance. It got to the point where my Bank, in Redcar phoned me at work to check if I was still alive as I had not emptied my bank account in the first few days after payday, So I took to showing my new friends the sights of London, especially the boozers, naturally. It was my civic duty.

I settled into a weekly routine of going to the pub or a gig after work and exploring more widely at the weekend usually with my mate Putney Jim. If Jim was not available I would usually wander to the end of the road and visit the Orange pub. Which has its own brewery. The SW5 bitter was particularly fine then walk on to Sloane Square and the Kings Road, Chelsea with the occasional pint in the Chelsea Potter. I was in my element. Doing a great job, getting paid a reasonable salary and living in my favourite city. It was Boroman, the Golden Years. I have literally hundreds of stories about going to gigs, and the wonderful pubs of London and meetings with famous sportspeople, actors and musicians as a normal part of my job. To give a flavour I will relate a couple of examples.



I had just approved a Work Permit for BB King to perform at the Royal Albert Hall. The promoter knew I was a fan and asked if I would like to go to the gig with a friend as guest. Oh go on then. After a couple of pints in the Feathers we got a cab to Kensington High Street for a couple in the Goat. A boozer I had first encountered in the late 70s. The beer had improved from the war London fog served up on my first visit. It was a short walk to the gig from there. I had been to the Albert previously to see one of Eric Claptons Blues Nights with Robert Cray and Buddie Guy. Tickets were very expensive and I was sat way back in the depths of the Hall. I expected something similar for tonights affair. I picked up the tickets from the Box Office and they were in a presentation wallet. That’s odd I thought. We entered and it was to my surprise/shock that it appeared we were in one of the executive boxes on the first floor. The box seated about 15 but was empty. A table at the back held various items of food plus wine/beer. Result. We got stuck into the freebies like it was the Last Supper as we were joined by two of the promoters. After the support band finished their set we were ushered into a small conference room for cajun food and more free drinks. On returning to the box the goodies had been restocked. Nice. It was more noticeable. However. That the box next door was occupied by none other than the erstwhile guitar god of Led Zeppelin, Mr James Page. “Oy Pagey keep it down, some of us are trying to listen to the music” I suspect his table of goodies include a few white lines, some pills and a groupie or three. Good on yer Jimmy. Anyway listening to BB King with a full orchestra is heaven to me and he did not disappoint. As the last blue notes floated into the rafters of the Albert we were invited to a reception in a large room at the top of the building. There were about 100 people there and we were offered more excellent food, drinks and copies of BB Kings latest cd. The room then went silent as the Blues Master entered the room and proceeded to glad hand the crowd then set up to sign the cds. I stood in line and faced with one of my musical heroes was dumbstruck when he signed the album. When I recovered my equilibrium I thought this is too good an opportunity to miss so I rejoined the queue. As I presented BB my programme for signing he said haven’t I seen you somewhere before, with a massive smile. What a legend.



As well as the Entertainment field we considered applications for Sportspersons to play in the UK. We would meet with each sports Governing bodies to agree the level of player to be allowed to play here. This was often quite contentious as different bodies had different ideas of the appropriate level to allow the best internationals to play whilst still allowing development of home grown talent. A meeting at Twickenham proved to be particularly tricky. At the time to English Rugby Football Union were determined to prepare for a serious tilt at the upcoming World Cup so didn’t want any foreign players in the English League. The Irish, Scots and Welsh were keen to develop their own leagues so wanted foreign internationals to help achieve that. There was a Mexican standoff and things got a bit heated. These were all ex players an some of them were big lads. I genuinely thought it would kick off. Thankfully, after a time out they agreed to compromise and the rules were set. Phew. One of the first permits we issued was to an All Black to play for a London Club. He actually came to the office to pick up his permit and when I handed it to him he was so huge he blocked out the light. What a unit. Anyway 10 minutes into his debut he punched the opposition Number 8, was sent off and never played in UK again.

We were invited to a matinee performance of the Elixir of Love at the Royal Opera House. It was a pre tour show which allowed the press to post reviews before the run started so no paying customers just press and invited guests. So I turned up for work in a rented tux and bow tie. Me and colleagues Remi and Marcus took full advantage of the free drinks and canapes before watching the performance. I’m not a massive fan of Opera but it was impressive to hear the female lead, a tiny Korean lady blast out her songs with a voice that could strip wallpaper from 300 yards. On the way back from the Opera Hose we stopped at a few pubs on the Mall, the Old Shades, the Admiralty and the Red Lion amongst them. We got back to work in our finery just in time to go to the works bar over the road. Not a bad day at work.

After more than two years in London a date was agreed for the Department to move permanently to Sheffield (cradle of the Anglogalician) and leave the smoke. Very few of the Londoners wanted to relocate to the grim North (none of them had actually been North of Watford of course) so we started recruiting Sheffielders for sort terms to allow for a smoother transition. A couple of the lads asked if I wanted to share a flat with them for the couple of months before the move, to save costs on accommodation. Typical Yorkies. I agreed somewhat reluctantly leaving the uptown Sloane Square area for Penge. Yes Penge, full of porcos bravos. Situated next to Crystal Palace on the edge of deepest South London it was, to be honest, a shit hole. The locals didn’t like anyone North of the river Thames so you can imagine what they though of someone from the North East. It was like being an alien so after trying out the local pubs, all warm beer and knuckle scraping neanderthal locals I tended to continue to go into the City for a pint. I could write a book on the pubs I have visited in London but some of them are ones I still visit today like the Museum Tavern, opposite the British Museum, the Princess Lousie, Holburn, the Citte of Yorke and the Porcupine on Charing Cross Road being a few.

On the last day in London one of our friends, a major music promoter, wanted to thank us for our work so brought three boxes of fine wines to the office. Of course our management said we couldn’t accept the gift as Civil Servants were not allowed to do so. That seemed a bit rich being three hundred yards from the House of Parliament Where of course no one accepts any handouts!?! Anyway we simply took the boxes of wine to the bar opposite the office and broke them open. We then moved to a friends flat in North London and I ended the night/morning smashed and playing air guitar to Otis Rush. I prepared to leave then next day nursing an almighty hangover but feeling great which just about summed up my time there. So me my friends Juremi and Marcus wedged into his Citroen tin Lizzy and set off North to the Steel City. More of that in the next instalment.

Del Cerdo Al Infinito. Una Sombra Ya Pronto Serás

Navegamos sin lastre moral 
 


De la niebla emergió el recinto del Tártaro Laszlo Toth: filas de alambradas tendidas entre postes de hormigón armado. Los barracones alineados formaban calles largas y rectilíneas. Aquella uniformidad expresaba el carácter inhumano del lugar.  En la gélida penumbra, bajo la nieve, dormía la Anglogalician pasada: la felicidad de los primeros viajes ingleses, la charlatanería incierta de los pájaros en abril, el primer contacto con los stags al principio extraños, luego familiares. Anónimo Porco Bravo suspiró al entrar en su celda.  "La vieja guardia ha muerto —se decía a sí mismo—; somos los últimos que molestan y vamos a ser purgados". 

 



— El Main no puede equivocarse nunca —afirmó el supuesto fiscal —. Si usted o yo podemos equivocarnos, el Main no. El Main, camarada Anónimo Porco Bravo, es más que usted y que yo, y que miles de otros como usted o como yo. El Main es la encarnación de la Anglogalician en la historia, y la historia no sabe de escrúpulos ni de vacilaciones. Inerte e infalible, continúa su camino hacia la meta, y en cada vuelta de su órbita suelta el fango que ha recogido y los cuerpos de los ahogados y los facciosos. La historia conoce su destino y nunca se equivoca, y el que no tiene absoluta fe en la Causa no pertenece a la Manada.

"Ahora voy a pagar por aquella entrevista", pensó Anónimo Porco Bravo con una sonrisa desmañada. El cigarrillo estaba llegando a su fin. Le quemaba ya las puntas de los dedos y lo dejó caer al suelo.

- ¿Desde cuándo has pertenecido a la oposición de gusanos organizada contra le Main?

Sabes tan bien como yo que nunca he pertenecido a ninguna organización de oposición. In Main I Trust, eso también lo sabes.

— Como quieras —siguió el fiscal supuesto—; me pones en la desagradable obligación de tener que actuar como un burócrata . O un andamio en la estructura —Y abrió un cajón, del que sacó un legajo de papeles ordenados en carpetas—. Empecemos con el año 2008 —dijo, esparciendo los papeles delante de él—. Segundo partido en Sheffield. Te jactaste de no haber leído el Programa Oficial...

Anónimo se había acomodado en la silla, mientras escuchaba su biografía. Menuda mierda de cargos me espera, pensó.

- En 2014, en la Victoria del "Con Ocho Basta", no le pasaste al Main que estaba desmarcado, un par de veces...

Anónimo miró a la mancha en la pared roja, única señal que habían dejado los hombres con la cabeza numerada. 

También sabía cuál había sido su destino. Por una sola vez, la Anglogalician había tomado un curso que, al menos, prometía una forma de competición más digna para el fútbol; ahora todo se había acabado.

- En 2015, borracho en Newcastle, te equivocaste de puente a la hora de regresar a Gateshead... en 2016 en Bueu te quejaste de un presunto arbitraje a nuestro favor...repito, a nuestro favor

Permíteme hacerte una pregunta a mi vez —digo—. ¿Crees verdaderamente esas estupideces, o sólo aparentas creerlas?

- En 2017, en el Captain's Bar, gritaste que Edimburgo te parecía una ciudad del montón...

Se acordó de sus manías de no pisar sobre las losetas negras, de frotar la ceniza en la manga de un viejo... y vio que lo estaba haciendo otra vez.

- En 2019 te hiciste unas autofotos con un reputado traidor en la ciudad de...

Estoy cansado, y no tengo ganas de seguir este juego más tiempo. Hazme el favor de ordenar que me conduzcan a mi celda.

- Mira. Yo tengo necesidad de demostrar que existe una cierta voluntad de tu parte de reconocer que estuviste equivocado. Es para eso que necesito tu declaración en la que incluyas una confesión parcial. Si actúas como héroe, e insistes en dar la impresión de que no se puede conseguir nada de ti, serás liquidado sobre la base de lo que nos salga de los cojones. Por el contrario, si haces una confesión parcial, hay una base para continuar el examen de tu conducta pasada y hacerla más honorable.  Aun así, no esperes sacar menos de veinte años de expulsión de la Manada, pero eso significa, de hecho, dos o tres años y luego una amnistía. De modo que en cinco años, estarás otra vez en la palestra. Ahora, ten la bondad de meditar con calma antes de contestarme.

La última verdad ha sido siempre la penúltima falsedad. Aquel que demuestra tener razón al final, parece equivocado y dañino al principio. 

Acepto. Confieso lo que me piden. Volveré a ser titular en 2027. Y estoy salvado.



Cuando la unidad es el fin, todos los medios están rúnicos: irascibilidad, malleira, violencia, purga, prisión y muerte. Porque el orden es para el bien del Clan, y el individuo debe ser sacrificado al bien común.

No veía casi nada, pero tenía terreno sólido bajo los pies. Empezó a andar a lo largo de un corredor de paredes borrosas, cuyo fin no podía ver. Ya no habría  más Weer Balkings, ni huérfanas ni tractores. El Lansquenete se mantenía a tres pasos de distancia. Anónimo Porco Bravo sentía su mirada fija en la nuca, pero no volvió la cabeza. Tenía que poner con precaución un pie delante de otro.

Le parecía que llevaban andando por el pasillo de ladrillos amarillos 90 minutos, y nada sucedía aún.

Probablemente oiría cuando el Pretoriano de la Cerilla sacase el revólver de la funda; así que hasta entonces estaba seguro. ¿O es que el camelot du Main procedería como el mago, que oculta sus conejos en la chistera, mientras engatusa al respetable? Anónimo Porco Bravo  procuraba pensar en otra cosa, pero tenía que concentrar toda su voluntad en no volver la cabeza para no convertirse en estatua de sal.

Un golpe sordo le hirió detrás de la cabeza, pero a pesar de que había estado esperándolo, lo tomó desprevenido. Sintió, vagamente, cómo las rodillas se le doblaban debajo del cuerpo, en tanto que éste giraba dando una media vuelta. "Qué teatral —pensó mientras caía—, espero que piten penalti." Quedó contraído en el suelo, con la mejilla apoyada en las frías losas. Lo rodeó la oscuridad, como si el mar del Norte se lo llevase meciéndolo en su superficie nocturna. Los recuerdos de lustros de servicio al porcobravismo pasaron a través de él como los jirones de niebla sobre el agua. Le vino a la memoria, por fin, el nombre del fiscal. Era el famoso F.U.C.K.

¿De quién era el retrato en colores que colgaba encima de su cama en la celda, y lo miraba condescendiente? ¿Era el Main impío de Yardley Gobion, o era el Main feliz de cuando está en Liverpool? ¿El de la sonrisa irónica o el de la camiseta roja?

Una figura familiar se inclinó sobre él, y percibió el olor a cuero fresco de la cartuchera; pero ¿Por qué llevaba el emblema de Ronnie Farras en las mangas y las hombreras del uniforme? y, ¿Por qué le susurraba Main Vindice cuándo levantaba otra vez el negro cañón de la pistola?

Recibió en la oreja izquierda un segundo golpe, aplastante. Entonces todo quedó en silencio. Allí estaba el mar otra vez con sus resonancias. La novena ola lo elevó lentamente. Avanzaba desde lejos, subiendo y bajando sosegadamente, como un encogimiento de hombros de la eternidad celtoatlántica en las costas de Galizalbion.

Turn The Field Red With Stag Blood And Flesh!. Un Destino Manifiesto Puño A Otoño

Nada de piedad. Después de la matanza todavía nos quedará la esperanza de una Anglogalician purificada. Yo hablo siempre de mí porque no quiero convencer sino vencer. Tengo derecho a arrastrar a los traidores y a los vagos al río Bann y colgarlos, yo no obligo a nadie a que me siga, pero purgaré a quien no lo haga. 




No hay belleza sino en la lucha. Ninguna edición sin carácter agresivo puede ser considerada una obra maestra. Nada que no sea ganar en octubre se tendrá en consideración. Nada que no sea útil para la Causa mantendrá sus hojas.

¡Estamos sobre el promontorio más elevado de los siglos! ¿Por qué deberíamos protegernos si pretendemos derribar las misteriosas puertas del Imposible? El Tiempo y el Espacio y el Futuro no caerán este otoño. Vivimos ya en lo absoluto porque ya hemos creado la eterna victoria omnipresente.

Van a pagar caros los 6 años de espera, su media docena de excusas y las tres nuestras, su falta de seriedad. Van a pagar mientras les pegamos. Un repaso. Van a perder mientras les perdemos. Podemos prometer y metemos. La lealtad al compromiso desde la serenidad del honor a la Idea. 


A los que no nos comprendieran bien… les decimos con un irreductible desprecio: os Porcos Bravos, de quienes os creéis jueces, os juzgarán un día u otro, convertidos en vuestros verdugos. Os esperamos en el cambio de sentido que es la inevitable liquidación del mundo de la dejadez en todas sus formas. Estos son nuestros objetivos, y serán los futuros objetivos de la Anglogalician, con estos ingleses o contra otros.

El que mira el mar ve a Inglaterra.

Pero los que defienden la corona sólo ven a Galiza.

The Russet Bristly Pelt Of A Red Stag Flapping At His Naked Back

The Anglogalician es un vals de estocadas.


En la antigua ruta del Yr Hen Ogledd pululan herejes de cinabrio cuya formidable estatura se pone a prueba en las pesquerías del atún y de la parrocha. Bajo la ecuanimidad del atardecer septentrional, nuestro heraldo recién llegado de Sheffield — él, goleador en activo, trovador underground, porco bravo non orixinal, y uno de tantos delfines en bucle— me alarga una jarra de amarga cerveza inglesa, antes de confesar que en 2019 también lloró el nadir de la penúltima saga. Sin osar contradecirle a quemarropa, yo le arengo jurándole que el crepúsculo de los dioses fue a la historia de los arios lo que una gran ópera a una nación de megalómanos melómanos. Cada obra de arte precisa de un principio, y de un final. De otro modo todo se reduciría al azoramiento de los asuntos prácticos y nos hemos reunido aquí para que me informe de otras chorromocos aún más perentorios.

La atormentada mocedad de la Anglogalician supo pronto de las precipitaciones con las que suele comenzar toda adultez que se precie. Tras de ello, quince años no habían encontrado, hasta este momento supremo, la ocasión de explayar la verdad. Ofrezco, a quien siga queriendo matarla, el fruto de un cuerpo que aún tiene muchas batallas en sus venas. Soy, como protervo porco bravo, hijo de la noche perpetua de un invierno ártico cualquiera. Los que vivieron ese otro tiempo de Honor y Lealtad me entenderán, sólo que ya quedan pocos, y la edad, además, no siempre lleva a la decencia de la opinión. Refugiándose en la corriente vomitiva de lo políticamente correcto, serán mayoría los supervivientes que olviden la verdad de aquellos días. Todas las generaciones que quieren vivir deprisa olvidan al poco el motivo que las puso en movimiento. Quiero decir que cuando la luz de este mundo se agota —averiado el primer tractor, o profanada la primera oveja— nadie sabe diferenciar ya entre los galaicos y los stags. Negras las cubiertas de un informe cuyo inglés peculiar podría soñar con mil pintas más en los pubs de Yorkshire, albergué en su orto la impresión de que el Enorme Aparato Mediático era producto del ocaso. Ciertamente nuestro heraldo reconoce haber escrito el proceloso contenido de sus páginas renunciando al Sol de lo exacto, cosa que en Galizalbion significa morir durante ochenta y ocho días. Tal el legado adquirido, tres décadas después, por esos celebérrimos vindicadores de las runas y de la sangre y el terruño y de las ortigas.

Intelección, mitopoiesis, erección. En resumen, ¿Qué cuenta el heraldo que podamos contar aquí?
-Que resultó ser cierto que hay novedades en el frente de Sheffield.
-Que están armando un nuevo equipo, que el retornado de Serkland recuperó el trono y echó a los buenos, que vienen sí o sí este otoño a Galiza palabrita de bicho astado, que nieva en sus campos y colinas, que han avistado endriagos y tiburientes en las puertas del Fat Cat. Que un cuervo les espía.
-Que sus arroyos vuelven a ser cinco ríos.
-Que hemos aplazado otra vez la cercanía de un lento apocalipsis.
-Y que el único emperador es el emperador de los helados.


Y ésta fue la sinceridad que salvó por un año a un imperio de veraces. Quién sabe: quizá todas nuestras grandes revelaciones se deban en el fondo del pozo a la necesidad de equilibrar la balanza de egos, en una competición de medias verdades, y de reyes bastardos a la fuga.

...Pero se le olvidó mencionar que ahora tiene una camiseta firmada por Mo Johnston.

Las Grosellas De La Ira. Cuando Quiera Tu Opinión Te La Daré


"El Rocín de Grouchy" no es un pub sofisticado con comida vegana y cerveza para autoproclamados entendidos. Feo ladrillo cuadrado de los años cincuenta de hace dos siglos, fútbol en la tele, tortilla francesa calentada en microondas y un fuerte hedor a lejía y orines procedente del lavabo prefabricado instalado en el aparcamiento de tractores, donde también había un parque de bolas, un par de bancos con los colores de la Union Jack y una estufa de exterior pintada con una enorme mano roja. A veces, el escenario lo es todo. Ahora sólo falta que el chimpín arranque a la segunda.

Xurxo Tato (Vigo, en algún momento del siglo XX). Conocido por los stags como Van Damme y por la Porcallada como Capitán Grosella. Entrenador, jugador, preparador físico. Mito viviente e incómoda leyenda del chorromoco anglogalicioso. 

Toda ficción es, en cierto modo, una autobiografía y, por tanto, una realidad; que el material del que están hechos los sueños somos nosotros mismos, porque somos nosotros quienes soñamos. ¿Qué hay de sueño, qué de pesadilla y qué de realidad en el hecho anglogalicioso?
(Creo recordar que esta entrevista ya fue transcrita en su día en un mantel manchado de pulpo y pingas de Amandi, en dialecto sumerio-acadio, en cierto comedero de Loresgrado.)
Ah, ¿empezamos por la metafísica? El núcleo del hecho angligalicioso, su naturaleza causal, es una despedida de soltero, creo recordar, así que yo no le buscaría tanta lírica existencial al asunto: patadón-cerveza-resaca (Realidad). Luego se ha adornado con expediciones a lugares más o menos literarios como Whitby o Bristol, y con promesas de eternidad y un trofeo y una placa conmemorativa (Sueño); y por encima de todo el pringue virtual del llamado EAM (Pesadilla).

Diferencias básicas entre los entrenamientos del maestro Coffee y los suyos
¿Te refieres al gato churchilliano aquel, que en paz descanse? Es una cuestión de peso, de sobrepeso... Sus sesiones serían puro diseño táctico-teórico con pausa para engullir y luego pausa para siestear.
Mis entrenamientos son bastante simples, inspirados en la sencillez japonesa de las marchas de Bataán. Los supervivientes pueden pasar a la fase técnica. La fase teórica, cada uno en su casita, en los ratos libres.

¿Es usted Blade u owl?
Cuando me preguntaron en su día escogí los mouchos, por eso del pajarraco, pero la verdad ni siquiera sé en qué liga militan. Creo recordar que en Sheffield se fundó el primer club de la Historia o algo así.

Os Porcos Bravos con Ronnie Farras en el escudo. ¿Quizás otro nombre y otro emblema le hubiesen gustado más al caballero?
Entre Barrio Sésamo y la parafernalia pagano-románica anda la cosa. Como animal tótem no está mal pero no entiendo esa manía de hacer festines con él y encima darlo a comer al enemigo...
Al caballero le parecen más finos los corvos de Xallas: más astutos, más rencorosos. Más pondalianos, claro.

14.000 me gusta del facebook, camino de 2000 follo-wers en twitter, millones de vistas en el mainblog. Como autor de una media docena de entradas del Enorme Aparato Mediático, ¿cuál es su opinión acerca del mismo?
Hummm, la cosa empezó muy desnutrida, como recordarán los antiguos, con apenas comentarios del Emperador Negro ese y de un servidor, y ahora cuentan las ocurrencias por miles... En fin, una proeza muy Randolph Hearst, aunque en la era internet resulta menos trabajosa, menos meritoria.
Como fuente de mitología barata no está mal porque la mayoría de esos "millones" de seguidores no han visto un partido de la AGC ni en pintura. Quiero decir, como dijo el tuerto aquel de Irlanda, que entre el mito y la lamentable realidad se quedan con el mito, es la esencia esencial del EAM.
Muchos de los comentarios del blog principal tienen más calidad que los propios textos protagonistas, aunque prima el peñazo y la bradilalia.
Como hagiografía pringosa también cumple su función, el Main y bla, bla, bla... Al menos en la época de Hearst podías usar aquellas páginas para limpiarte el orto, hoy ya no, todo es universo virtual.

Del pasado al futuro de la Anglogalician. Virus chino, dejadez inglesa ¿Hay un mañana para la competición?
Yo nunca creí que la AGC superaría el crack de 2008, pero sí que lo hizo y hasta salió rejuvenecida del lado galiziano. En el asunto tiene mucho que ver la brea, supongo, que es pegajosa, y tozuda y pretende ignorar el Brexit.
La pregunta debería ser: ¿superará la AGC la retirada de los Méndez-Brea, que son básicamente los que la han mantenido en marcha, a costa de sus sudores y dineros?
Resulta curiosa la inercia del lado inglés, aunque es algo habitual desde que regalaron el imperio. Creo que si las ediciones se celebrasen en Torremolinos acudirían en masa.
A mi ver la AGC cumplirá mayoría de edad el día que se repartan billetes de avión y un solo mensaje telegráfico: Domingo. 9 en punto. Campo de Sheffield. Y los Porcos acudan sin toda la ortopedia de El Main y sus satélites.

Sonata de invierno o ceniza en la manga de un viejo. De tus lecturas y las razones de las mismas
Lecturas más bien caóticas, sesgadas, a saltos. Conozco a los clásicos pero apenas los he leído. A ver quién cojones se traga El Quijote o La Ilíada página a página. Cervantes puede ser un clásico pero Quevedo le da cien patadas.
He tragado bastante literatura norteamericana, básicamente porque los profesores de literatura del sistema educativo español te enseñan a odiar la española: la Generación Perdida, Kerouac, la serie negra, desde el pulp a J. Ellroy...
De los franceses, básicamente la neopolar y el pirado de Celine.
Nombres a botepronto: Aldecoa, Stevenson, Pavese, Luis Pimentel, Bulgakov, Celan...
Ya le digo, no muy riguroso ni lineal ni canónico. Si algún día ardiese ardiese la biblioteca supongo que salvaría toda la prosa de Valle Inclán y un par de tomos de Faulkner, y tal vez algo de Graham Greene... Ah, y los Despachos de Guerra de Michael Herr.

¿Cómo se gestó la leyenda del Capitán Grosella?
¿Leyenda? Yo lo único que hice fue procurar cagarme en una de las supuestas "tradiciones" de la AGC que obliga a costear la cerveza a los primerizos en las Islas. Fue en Worcester. La edición X fue un poco carnavalera y chapucista pero creo que la blackcurrant tuvo mucho que ver en la victoria porca.

Para los que aún nos preguntan. ¿Lo nuestro es rugby, fútbol o puro teatro?
Teatro, seguro; más gestalt que otra cosa. ¿Fútbol?, unos cuantos de esta competición son buenos en eso; la mayoría estamos a velas vir. Mi contribución no pasa de correr arriba y abajo sin mucho sentido ni posición, tocar algún balón, poco más. Y, sin embargo, creo que llevo marcado un gol en algún torneo celebrado en casa, lo que no habla muy bien de la calaña de esta competencia internacional.
Del rugby se ha tomado la tradición del tercer tiempo, el bar time, la cerveza; pero no veo demasiada comunicación entre ambos bandos; también se ha copiado el trofeo, que es un remedo de la Webb Ellis.

¡Vaya usted a saber si la zoofilia inglesa no tiene una de sus raíces en cierta secreta antipatía del inglés hacia todo lo humano que no sea inglés o griego! ¿estás de acuerdo?
¿Griego? Qué cojones, el británico medio no sabe ni dónde está Meteora. Lo de los frisos del Partenón fue un accidente histórico.
Más que antipatía es pura vagancia mental. La incompetencia del británico para las lenguas es tan legendaria como la del español. Cosas del Imperio y sus derivas. De hecho, el inglés desclasado ha tenido tendencia a escapar de sus compatriotas en cuanto ha podido, y no digamos de su clima, de Anthony Burgess a Anthony Hopkins, pasando por Dravot y Carnahan...

Usted, que atravesó Vietnam en moto, ¿sabe si charlie ya hace surf?
El surf casi lo inventó Ho Chi Minh, de hecho. Pero como los yanquis no se enteran, así les ha ido en casi todos los saraos sangrientos que ellos llaman lucha por la libertad...

Si hubiera más vino y menos cerveza, ¿sería mejor la Anglogalician?
Revise usted las últimas encuestas de ventas de bebidas alcohólicas: Inglaterra consume ya más vino que España y Galiza. Sin duda inundar de caldo de Barrantes las islas cambiaría la facha de toda esta historia.

En menos que canta un gallo, ¿Qué hay de cierto en su fama de afrancesado?
Me parece un bulo malintencionado. Solo he estado tres veces en Francia. No me gusta demasiado el queso. Pero creo que con Pepe Botella nos hubiera ido mejor que con el soplapollas de Fernando VII.

Una vela para acompañarlos al lecho, un hacha para cortar sus cabezas. ¿Tendrá para alguien algún interés la huella que dejamos, o será apenas un insignificante despliegue de fuegos de artificio?, ¿actos de criaturas humanas o un montón de títeres polvorientos colgados en la imaginación du Main?
Si El Main es maestro de monicreques o arriero de ovejas o Conducator tercermundista... pues..., cada un que escoja su espejo y allá se apañe con su reflejo.

Detrás del Main viene dando gritos el abismo. Usted, que tiene fama de ser hombre próximo al trono, ¿qué opina de las estructuras de control y purga del Rodillarato?
Apres de lui, le deluge. En eso el Main es napoleónico sin saberlo. En cuanto a moi, no soy próximo a nada que huela a control y brumas místicas y consignas cerradas y viajes tipo Imserso ataviados de negro.
Esta cosa del Rodillarato suena a opereta muy pontevedresa, de muchas horas vacías y gastando barra y dándole a la mojarra sin parar. Esto no pasaría, digo yo, si la AGC se hubiera fundado en las orillas del Lagares.

Media ducia de ovos. Los stags no vienen a Galiza desde 2016. ¿Hay que mandarlos a la mierda y buscarse otro rival?
Esta pregunta enlaza con la de más arriba acerca de la desidia del lado inglés. El Main ha intentado vender el reino de Galicia a unos individuos que, en general y salvo dos o tres excepciones, prefieren tomarse un english breakfast en la Villajoyosa después de varias horas cocinándose al sol. Uno de los Stags lo dejó claro en su entrevista.
Después de la defección de David, y actualmente de sus idas y venidas, el lado más intelectual de los Stags también es el más achacoso. No le veo mucho futuro.

The Anglogalician is dark and full of terrors. Usted que la bebe y vive desde dentro: ¿es verdad que Os Porcos Bravos son una secta y qué presumen de su cripticismo?
Si por cripticismo entiende usted fusilar el diccionario de cultismos y alargar sentencias hasta parecer un churro barroco en una iglesia churrigueresca, vale.

Cómo ves Galiza desde tu otra insularidad atlántica
¿Otra insularidad? ¿Qué otra? ¡Pero si hay más ingleses pululando por aquí que en el retrete de un pub del Soho!
Creo que económicamente Galiza no tiene remedio; políticamente, tampoco. Economía colonial, minifundismo mental, inmovilismo político... Mala mezcla. Y según las encuestas el idioma retrocede en todos los tramos de edades y estratos sociales. Vaiche boa.

Qué zona de las Islas Británicas le gustaría visitar con el porcobravismo y las razones
Tintagel y Glastonbury, por razones artúricas. Plymouth, por asuntos marítimos. Las Shetland: single malt y focas. Fuera del reino, las islas de Arán, Dublín, o el condado de Kent.
Otra edición debería jugarse, para completar el circuito atlántico, en Saint Malo, o Brest, o Lorient.

Os Porcos Bravos visten de negro y las masas se preguntan el por qué. ¿Les puede resolver la duda?
Puede ser por varias razones, a saber: porque le sale de los kojones al Main; porque pretenden imitar a los All Blacks sin tener su forma física; porque así no hay que lavar la samarreta; porque así no hay que escoger UN color, ya los tienen todos conjugados...


La penúltima, que dicen en nuestras tascas. Como veterano de Yardley Gobion y Ðiện Biên Phủ, dígame, ¿Qué hay después de la muerte?
Ah, retornamos a la metafísica: el interrogatorio se cierra como un chorizo, por arriba y por abajo. 500 siglos de ciencia confirman lo que ya sabían los neolíticos. Ni valhallas ni Tir Na Nog ni Avalones ni Sálvoras ni AGC donde siempre ganan los de negro... in pulverem reverteris.
Si Gobion y Bien Phu se parecen será como genialité militaire del cojonaire: montas una fortificación en cotas bajas para que te machaquen con artillería desde arriba y llenas el lugar con residuos de las Waffen SS y con tropas bereberes. ¡Bravo! Solo faltaba vestirlos con los pantalones rojos de 1914

Entonces la música marcial paró: había dejado de granizar. Volví calmosamente en dirección a la estación. Anduve algún tiempo por el andén, repasando en mi cabeza la entrevista, antes de entrar en el último vagón; el tren no tardó en salir en dirección ninguna parte.

Los Soplagaitas Llegan Al Alba A Través De Los Cardos Y Brezales Del Páramo

Spaid a’ feuchainn tron riasg: a’ stad.

Freumhaichean fraoich a tha diùltadh an gearradh geur ’s gum bitheadh an taraisgeir.






27 minutos de tractor separan en asfalto Loresgrado del lugar de Bedu, donde en 2016 pasó lo que pasó. Lejos, muy lejos de las Marcas Boniatas están las ciudades civilizadas y el sol meridional. Cerca del campo, dos troncos de abeto emergen y se estiran en adecuados tocones para decapitar.

- ¿Me repites cuántos de los 20 porcos del grupo vienen al entrenamiento de hoy?
- Tres y el Baphomet, digno Thane. Es lo que hay.
- Cò 'na ghealtar dh'iarradh uaigh?
- Igual para el ano que viene... a medida que se acerque el Partido
- Clis bi bhuam fhir-chlith.




 
No hay herederos. Todo se hace para un instante. Se pinta el escenario para la Anglogalician breve. El porco bravo que pierde el tipo no desea cosas que sobrevivan a sus contados días de gloria. La luz atlántica es lo más firme. Pero cada segundo que perdemos es la pequeña puerta por donde pueden entrar los Stags de Sheffield y dar la puta sorpresa. El equipo inglés se ha defendido en la quimera de plumas del instante volviendo a ser los niños que han dejado solos a la entrada de un pub.

Hemos plantado un plan quinquenal y ya todos los pájaros cantores dejan el alba para regresar a sus bosques calcinados.

Ya no estamos solos con el tiempo para hacer en nosotros mismos viajes imposibles.

La Anglogalician ya no funciona a base de oleadas generacionales de olvido.

Será en 2022 o ya no será.






- ¿ Todo va bien, Thane? Estás hablando solo
- ¿Qué dices?
- Que llevas un rato con la mirada fija y farfullando no sé que gaitas en no sé que idiomas
- Hostias. Deja. Estaba pensando en voz alta. ¡Va!, coged los petos rojos y empecemos.

Nosotros hemos hecho de la reacción un progreso.
El trueno está en la hierba alta.

He Put Her In A Pumpkin Shell And There He Kept Her Very Well. Un Instante Solamente, Y Ya Ese Puente Quedó Atrás. Eso Es Todo

¿Cuándo termina lo que ya ha terminado? ¿Es posible olvidarse del tiempo y de la nada?

Pertenecer a la Horda goliarda significa comprometerse, significa creer en lo que se dice y decir aquello que se cree. Puede que también signifique que seamos definidos como unos celtas sentimentales, irresponsables, fariseos, extremistas, BHC's, y anticuados por parte de esos mandarines progresistas para quienes madurez quiere decir escepticismo, fútbol quiere decir diversión y responsabilidad quiere decir exceso de romanticismo.

Aunque sea evidentemente cierto que la mayoría de las cosas son muy dependientes de un determinado número de otras mierdas, esto no significa que la Anglogalician sea un enorme contexto holístico en el cual todo afecta a todo. Este holismo desenfrenado es uno de los más insidiosos dogmas intelectuales de la competición y debe ser combatido. La ficción es tan preciosa como el entrenamiento y el uniforme. Pero la mentira no.

Dado que el Ser, condición de posibilidad de todo ente, siempre permanece fuera, en una exterioridad radical e inapropiable, nos queda al menos consolarnos con figuras que simbolizan esa sustracción ontológica: cerveza, sexo culpable, extravío, caída y una prolongada y frustrante lista de excusas. O llevarlos de visita a los calabazales de Yardley Gobion. Y que abonen los campos de amapolas. 



Habría que brindar por los que andan caminos lejanos en tan inhóspitos días y tan desamparadas noches. Especialmente por los que tienen una pata de palo y prisa. De ellos serán las sendas del Weer Balking pero no las cruces de hierro.

Y quizás con la oscuridad se pose el cuervo del vendaval en la desnuda tierra de los partidos que no fueron, y amanezcamos en abril, si el Samaín quiere, escupiendo el comienzo de otra crónica llena de peltre y polvo y de apellido irrefutable. 



Viajamos con nuestras imaginaciones y recuerdos, y lo que vamos creando o soñando son memorias y nostalgias. Quizá sea verdad que el fin último de toda cultura es la invención y la melancolía.

Y el que llega, ¿es acaso el muñeco que arde?