header-photo

Del Cerdo Al Infinito. Una Sombra Ya Pronto Serás

Navegamos sin lastre moral 
 


De la niebla emergió el recinto del Tártaro Laszlo Toth: filas de alambradas tendidas entre postes de hormigón armado. Los barracones alineados formaban calles largas y rectilíneas. Aquella uniformidad expresaba el carácter inhumano del lugar.  En la gélida penumbra, bajo la nieve, dormía la Anglogalician pasada: la felicidad de los primeros viajes ingleses, la charlatanería incierta de los pájaros en abril, el primer contacto con los stags al principio extraños, luego familiares. Anónimo Porco Bravo suspiró al entrar en su celda.  "La vieja guardia ha muerto —se decía a sí mismo—; somos los últimos que molestan y vamos a ser purgados". 

 



— El Main no puede equivocarse nunca —afirmó el supuesto fiscal —. Si usted o yo podemos equivocarnos, el Main no. El Main, camarada Anónimo Porco Bravo, es más que usted y que yo, y que miles de otros como usted o como yo. El Main es la encarnación de la Anglogalician en la historia, y la historia no sabe de escrúpulos ni de vacilaciones. Inerte e infalible, continúa su camino hacia la meta, y en cada vuelta de su órbita suelta el fango que ha recogido y los cuerpos de los ahogados y los facciosos. La historia conoce su destino y nunca se equivoca, y el que no tiene absoluta fe en la Causa no pertenece a la Manada.

"Ahora voy a pagar por aquella entrevista", pensó Anónimo Porco Bravo con una sonrisa desmañada. El cigarrillo estaba llegando a su fin. Le quemaba ya las puntas de los dedos y lo dejó caer al suelo.

- ¿Desde cuándo has pertenecido a la oposición de gusanos organizada contra le Main?

Sabes tan bien como yo que nunca he pertenecido a ninguna organización de oposición. In Main I Trust, eso también lo sabes.

— Como quieras —siguió el fiscal supuesto—; me pones en la desagradable obligación de tener que actuar como un burócrata . O un andamio en la estructura —Y abrió un cajón, del que sacó un legajo de papeles ordenados en carpetas—. Empecemos con el año 2008 —dijo, esparciendo los papeles delante de él—. Segundo partido en Sheffield. Te jactaste de no haber leído el Programa Oficial...

Anónimo se había acomodado en la silla, mientras escuchaba su biografía. Menuda mierda de cargos me espera, pensó.

- En 2014, en la Victoria del "Con Ocho Basta", no le pasaste al Main que estaba desmarcado, un par de veces...

Anónimo miró a la mancha en la pared roja, única señal que habían dejado los hombres con la cabeza numerada. 

También sabía cuál había sido su destino. Por una sola vez, la Anglogalician había tomado un curso que, al menos, prometía una forma de competición más digna para el fútbol; ahora todo se había acabado.

- En 2015, borracho en Newcastle, te equivocaste de puente a la hora de regresar a Gateshead... en 2016 en Bueu te quejaste de un presunto arbitraje a nuestro favor...repito, a nuestro favor

Permíteme hacerte una pregunta a mi vez —digo—. ¿Crees verdaderamente esas estupideces, o sólo aparentas creerlas?

- En 2017, en el Captain's Bar, gritaste que Edimburgo te parecía una ciudad del montón...

Se acordó de sus manías de no pisar sobre las losetas negras, de frotar la ceniza en la manga de un viejo... y vio que lo estaba haciendo otra vez.

- En 2019 te hiciste unas autofotos con un reputado traidor en la ciudad de...

Estoy cansado, y no tengo ganas de seguir este juego más tiempo. Hazme el favor de ordenar que me conduzcan a mi celda.

- Mira. Yo tengo necesidad de demostrar que existe una cierta voluntad de tu parte de reconocer que estuviste equivocado. Es para eso que necesito tu declaración en la que incluyas una confesión parcial. Si actúas como héroe, e insistes en dar la impresión de que no se puede conseguir nada de ti, serás liquidado sobre la base de lo que nos salga de los cojones. Por el contrario, si haces una confesión parcial, hay una base para continuar el examen de tu conducta pasada y hacerla más honorable.  Aun así, no esperes sacar menos de veinte años de expulsión de la Manada, pero eso significa, de hecho, dos o tres años y luego una amnistía. De modo que en cinco años, estarás otra vez en la palestra. Ahora, ten la bondad de meditar con calma antes de contestarme.

La última verdad ha sido siempre la penúltima falsedad. Aquel que demuestra tener razón al final, parece equivocado y dañino al principio. 

Acepto. Confieso lo que me piden. Volveré a ser titular en 2027. Y estoy salvado.



Cuando la unidad es el fin, todos los medios están rúnicos: irascibilidad, malleira, violencia, purga, prisión y muerte. Porque el orden es para el bien del Clan, y el individuo debe ser sacrificado al bien común.

No veía casi nada, pero tenía terreno sólido bajo los pies. Empezó a andar a lo largo de un corredor de paredes borrosas, cuyo fin no podía ver. Ya no habría  más Weer Balkings, ni huérfanas ni tractores. El Lansquenete se mantenía a tres pasos de distancia. Anónimo Porco Bravo sentía su mirada fija en la nuca, pero no volvió la cabeza. Tenía que poner con precaución un pie delante de otro.

Le parecía que llevaban andando por el pasillo de ladrillos amarillos 90 minutos, y nada sucedía aún.

Probablemente oiría cuando el Pretoriano de la Cerilla sacase el revólver de la funda; así que hasta entonces estaba seguro. ¿O es que el camelot du Main procedería como el mago, que oculta sus conejos en la chistera, mientras engatusa al respetable? Anónimo Porco Bravo  procuraba pensar en otra cosa, pero tenía que concentrar toda su voluntad en no volver la cabeza para no convertirse en estatua de sal.

Un golpe sordo le hirió detrás de la cabeza, pero a pesar de que había estado esperándolo, lo tomó desprevenido. Sintió, vagamente, cómo las rodillas se le doblaban debajo del cuerpo, en tanto que éste giraba dando una media vuelta. "Qué teatral —pensó mientras caía—, espero que piten penalti." Quedó contraído en el suelo, con la mejilla apoyada en las frías losas. Lo rodeó la oscuridad, como si el mar del Norte se lo llevase meciéndolo en su superficie nocturna. Los recuerdos de lustros de servicio al porcobravismo pasaron a través de él como los jirones de niebla sobre el agua. Le vino a la memoria, por fin, el nombre del fiscal. Era el famoso F.U.C.K.

¿De quién era el retrato en colores que colgaba encima de su cama en la celda, y lo miraba condescendiente? ¿Era el Main impío de Yardley Gobion, o era el Main feliz de cuando está en Liverpool? ¿El de la sonrisa irónica o el de la camiseta roja?

Una figura familiar se inclinó sobre él, y percibió el olor a cuero fresco de la cartuchera; pero ¿Por qué llevaba el emblema de Ronnie Farras en las mangas y las hombreras del uniforme? y, ¿Por qué le susurraba Main Vindice cuándo levantaba otra vez el negro cañón de la pistola?

Recibió en la oreja izquierda un segundo golpe, aplastante. Entonces todo quedó en silencio. Allí estaba el mar otra vez con sus resonancias. La novena ola lo elevó lentamente. Avanzaba desde lejos, subiendo y bajando sosegadamente, como un encogimiento de hombros de la eternidad celtoatlántica en las costas de Galizalbion.

Turn The Field Red With Stag Blood And Flesh!. Un Destino Manifiesto Puño A Otoño

Nada de piedad. Después de la matanza todavía nos quedará la esperanza de una Anglogalician purificada. Yo hablo siempre de mí porque no quiero convencer sino vencer. Tengo derecho a arrastrar a los traidores y a los vagos al río Bann y colgarlos, yo no obligo a nadie a que me siga, pero purgaré a quien no lo haga. 




No hay belleza sino en la lucha. Ninguna edición sin carácter agresivo puede ser considerada una obra maestra. Nada que no sea ganar en octubre se tendrá en consideración. Nada que no sea útil para la Causa mantendrá sus hojas.

¡Estamos sobre el promontorio más elevado de los siglos! ¿Por qué deberíamos protegernos si pretendemos derribar las misteriosas puertas del Imposible? El Tiempo y el Espacio y el Futuro no caerán este otoño. Vivimos ya en lo absoluto porque ya hemos creado la eterna victoria omnipresente.

Van a pagar caros los 6 años de espera, su media docena de excusas y las tres nuestras, su falta de seriedad. Van a pagar mientras les pegamos. Un repaso. Van a perder mientras les perdemos. Podemos prometer y metemos. La lealtad al compromiso desde la serenidad del honor a la Idea. 


A los que no nos comprendieran bien… les decimos con un irreductible desprecio: os Porcos Bravos, de quienes os creéis jueces, os juzgarán un día u otro, convertidos en vuestros verdugos. Os esperamos en el cambio de sentido que es la inevitable liquidación del mundo de la dejadez en todas sus formas. Estos son nuestros objetivos, y serán los futuros objetivos de la Anglogalician, con estos ingleses o contra otros.

El que mira el mar ve a Inglaterra.

Pero los que defienden la corona sólo ven a Galiza.

The Russet Bristly Pelt Of A Red Stag Flapping At His Naked Back

The Anglogalician es un vals de estocadas.


En la antigua ruta del Yr Hen Ogledd pululan herejes de cinabrio cuya formidable estatura se pone a prueba en las pesquerías del atún y de la parrocha. Bajo la ecuanimidad del atardecer septentrional, nuestro heraldo recién llegado de Sheffield — él, goleador en activo, trovador underground, porco bravo non orixinal, y uno de tantos delfines en bucle— me alarga una jarra de amarga cerveza inglesa, antes de confesar que en 2019 también lloró el nadir de la penúltima saga. Sin osar contradecirle a quemarropa, yo le arengo jurándole que el crepúsculo de los dioses fue a la historia de los arios lo que una gran ópera a una nación de megalómanos melómanos. Cada obra de arte precisa de un principio, y de un final. De otro modo todo se reduciría al azoramiento de los asuntos prácticos y nos hemos reunido aquí para que me informe de otras chorromocos aún más perentorios.

La atormentada mocedad de la Anglogalician supo pronto de las precipitaciones con las que suele comenzar toda adultez que se precie. Tras de ello, quince años no habían encontrado, hasta este momento supremo, la ocasión de explayar la verdad. Ofrezco, a quien siga queriendo matarla, el fruto de un cuerpo que aún tiene muchas batallas en sus venas. Soy, como protervo porco bravo, hijo de la noche perpetua de un invierno ártico cualquiera. Los que vivieron ese otro tiempo de Honor y Lealtad me entenderán, sólo que ya quedan pocos, y la edad, además, no siempre lleva a la decencia de la opinión. Refugiándose en la corriente vomitiva de lo políticamente correcto, serán mayoría los supervivientes que olviden la verdad de aquellos días. Todas las generaciones que quieren vivir deprisa olvidan al poco el motivo que las puso en movimiento. Quiero decir que cuando la luz de este mundo se agota —averiado el primer tractor, o profanada la primera oveja— nadie sabe diferenciar ya entre los galaicos y los stags. Negras las cubiertas de un informe cuyo inglés peculiar podría soñar con mil pintas más en los pubs de Yorkshire, albergué en su orto la impresión de que el Enorme Aparato Mediático era producto del ocaso. Ciertamente nuestro heraldo reconoce haber escrito el proceloso contenido de sus páginas renunciando al Sol de lo exacto, cosa que en Galizalbion significa morir durante ochenta y ocho días. Tal el legado adquirido, tres décadas después, por esos celebérrimos vindicadores de las runas y de la sangre y el terruño y de las ortigas.

Intelección, mitopoiesis, erección. En resumen, ¿Qué cuenta el heraldo que podamos contar aquí?
-Que resultó ser cierto que hay novedades en el frente de Sheffield.
-Que están armando un nuevo equipo, que el retornado de Serkland recuperó el trono y echó a los buenos, que vienen sí o sí este otoño a Galiza palabrita de bicho astado, que nieva en sus campos y colinas, que han avistado endriagos y tiburientes en las puertas del Fat Cat. Que un cuervo les espía.
-Que sus arroyos vuelven a ser cinco ríos.
-Que hemos aplazado otra vez la cercanía de un lento apocalipsis.
-Y que el único emperador es el emperador de los helados.


Y ésta fue la sinceridad que salvó por un año a un imperio de veraces. Quién sabe: quizá todas nuestras grandes revelaciones se deban en el fondo del pozo a la necesidad de equilibrar la balanza de egos, en una competición de medias verdades, y de reyes bastardos a la fuga.

...Pero se le olvidó mencionar que ahora tiene una camiseta firmada por Mo Johnston.

Las Grosellas De La Ira. Cuando Quiera Tu Opinión Te La Daré


"El Rocín de Grouchy" no es un pub sofisticado con comida vegana y cerveza para autoproclamados entendidos. Feo ladrillo cuadrado de los años cincuenta de hace dos siglos, fútbol en la tele, tortilla francesa calentada en microondas y un fuerte hedor a lejía y orines procedente del lavabo prefabricado instalado en el aparcamiento de tractores, donde también había un parque de bolas, un par de bancos con los colores de la Union Jack y una estufa de exterior pintada con una enorme mano roja. A veces, el escenario lo es todo. Ahora sólo falta que el chimpín arranque a la segunda.

Xurxo Tato (Vigo, en algún momento del siglo XX). Conocido por los stags como Van Damme y por la Porcallada como Capitán Grosella. Entrenador, jugador, preparador físico. Mito viviente e incómoda leyenda del chorromoco anglogalicioso. 

Toda ficción es, en cierto modo, una autobiografía y, por tanto, una realidad; que el material del que están hechos los sueños somos nosotros mismos, porque somos nosotros quienes soñamos. ¿Qué hay de sueño, qué de pesadilla y qué de realidad en el hecho anglogalicioso?
(Creo recordar que esta entrevista ya fue transcrita en su día en un mantel manchado de pulpo y pingas de Amandi, en dialecto sumerio-acadio, en cierto comedero de Loresgrado.)
Ah, ¿empezamos por la metafísica? El núcleo del hecho angligalicioso, su naturaleza causal, es una despedida de soltero, creo recordar, así que yo no le buscaría tanta lírica existencial al asunto: patadón-cerveza-resaca (Realidad). Luego se ha adornado con expediciones a lugares más o menos literarios como Whitby o Bristol, y con promesas de eternidad y un trofeo y una placa conmemorativa (Sueño); y por encima de todo el pringue virtual del llamado EAM (Pesadilla).

Diferencias básicas entre los entrenamientos del maestro Coffee y los suyos
¿Te refieres al gato churchilliano aquel, que en paz descanse? Es una cuestión de peso, de sobrepeso... Sus sesiones serían puro diseño táctico-teórico con pausa para engullir y luego pausa para siestear.
Mis entrenamientos son bastante simples, inspirados en la sencillez japonesa de las marchas de Bataán. Los supervivientes pueden pasar a la fase técnica. La fase teórica, cada uno en su casita, en los ratos libres.

¿Es usted Blade u owl?
Cuando me preguntaron en su día escogí los mouchos, por eso del pajarraco, pero la verdad ni siquiera sé en qué liga militan. Creo recordar que en Sheffield se fundó el primer club de la Historia o algo así.

Os Porcos Bravos con Ronnie Farras en el escudo. ¿Quizás otro nombre y otro emblema le hubiesen gustado más al caballero?
Entre Barrio Sésamo y la parafernalia pagano-románica anda la cosa. Como animal tótem no está mal pero no entiendo esa manía de hacer festines con él y encima darlo a comer al enemigo...
Al caballero le parecen más finos los corvos de Xallas: más astutos, más rencorosos. Más pondalianos, claro.

14.000 me gusta del facebook, camino de 2000 follo-wers en twitter, millones de vistas en el mainblog. Como autor de una media docena de entradas del Enorme Aparato Mediático, ¿cuál es su opinión acerca del mismo?
Hummm, la cosa empezó muy desnutrida, como recordarán los antiguos, con apenas comentarios del Emperador Negro ese y de un servidor, y ahora cuentan las ocurrencias por miles... En fin, una proeza muy Randolph Hearst, aunque en la era internet resulta menos trabajosa, menos meritoria.
Como fuente de mitología barata no está mal porque la mayoría de esos "millones" de seguidores no han visto un partido de la AGC ni en pintura. Quiero decir, como dijo el tuerto aquel de Irlanda, que entre el mito y la lamentable realidad se quedan con el mito, es la esencia esencial del EAM.
Muchos de los comentarios del blog principal tienen más calidad que los propios textos protagonistas, aunque prima el peñazo y la bradilalia.
Como hagiografía pringosa también cumple su función, el Main y bla, bla, bla... Al menos en la época de Hearst podías usar aquellas páginas para limpiarte el orto, hoy ya no, todo es universo virtual.

Del pasado al futuro de la Anglogalician. Virus chino, dejadez inglesa ¿Hay un mañana para la competición?
Yo nunca creí que la AGC superaría el crack de 2008, pero sí que lo hizo y hasta salió rejuvenecida del lado galiziano. En el asunto tiene mucho que ver la brea, supongo, que es pegajosa, y tozuda y pretende ignorar el Brexit.
La pregunta debería ser: ¿superará la AGC la retirada de los Méndez-Brea, que son básicamente los que la han mantenido en marcha, a costa de sus sudores y dineros?
Resulta curiosa la inercia del lado inglés, aunque es algo habitual desde que regalaron el imperio. Creo que si las ediciones se celebrasen en Torremolinos acudirían en masa.
A mi ver la AGC cumplirá mayoría de edad el día que se repartan billetes de avión y un solo mensaje telegráfico: Domingo. 9 en punto. Campo de Sheffield. Y los Porcos acudan sin toda la ortopedia de El Main y sus satélites.

Sonata de invierno o ceniza en la manga de un viejo. De tus lecturas y las razones de las mismas
Lecturas más bien caóticas, sesgadas, a saltos. Conozco a los clásicos pero apenas los he leído. A ver quién cojones se traga El Quijote o La Ilíada página a página. Cervantes puede ser un clásico pero Quevedo le da cien patadas.
He tragado bastante literatura norteamericana, básicamente porque los profesores de literatura del sistema educativo español te enseñan a odiar la española: la Generación Perdida, Kerouac, la serie negra, desde el pulp a J. Ellroy...
De los franceses, básicamente la neopolar y el pirado de Celine.
Nombres a botepronto: Aldecoa, Stevenson, Pavese, Luis Pimentel, Bulgakov, Celan...
Ya le digo, no muy riguroso ni lineal ni canónico. Si algún día ardiese ardiese la biblioteca supongo que salvaría toda la prosa de Valle Inclán y un par de tomos de Faulkner, y tal vez algo de Graham Greene... Ah, y los Despachos de Guerra de Michael Herr.

¿Cómo se gestó la leyenda del Capitán Grosella?
¿Leyenda? Yo lo único que hice fue procurar cagarme en una de las supuestas "tradiciones" de la AGC que obliga a costear la cerveza a los primerizos en las Islas. Fue en Worcester. La edición X fue un poco carnavalera y chapucista pero creo que la blackcurrant tuvo mucho que ver en la victoria porca.

Para los que aún nos preguntan. ¿Lo nuestro es rugby, fútbol o puro teatro?
Teatro, seguro; más gestalt que otra cosa. ¿Fútbol?, unos cuantos de esta competición son buenos en eso; la mayoría estamos a velas vir. Mi contribución no pasa de correr arriba y abajo sin mucho sentido ni posición, tocar algún balón, poco más. Y, sin embargo, creo que llevo marcado un gol en algún torneo celebrado en casa, lo que no habla muy bien de la calaña de esta competencia internacional.
Del rugby se ha tomado la tradición del tercer tiempo, el bar time, la cerveza; pero no veo demasiada comunicación entre ambos bandos; también se ha copiado el trofeo, que es un remedo de la Webb Ellis.

¡Vaya usted a saber si la zoofilia inglesa no tiene una de sus raíces en cierta secreta antipatía del inglés hacia todo lo humano que no sea inglés o griego! ¿estás de acuerdo?
¿Griego? Qué cojones, el británico medio no sabe ni dónde está Meteora. Lo de los frisos del Partenón fue un accidente histórico.
Más que antipatía es pura vagancia mental. La incompetencia del británico para las lenguas es tan legendaria como la del español. Cosas del Imperio y sus derivas. De hecho, el inglés desclasado ha tenido tendencia a escapar de sus compatriotas en cuanto ha podido, y no digamos de su clima, de Anthony Burgess a Anthony Hopkins, pasando por Dravot y Carnahan...

Usted, que atravesó Vietnam en moto, ¿sabe si charlie ya hace surf?
El surf casi lo inventó Ho Chi Minh, de hecho. Pero como los yanquis no se enteran, así les ha ido en casi todos los saraos sangrientos que ellos llaman lucha por la libertad...

Si hubiera más vino y menos cerveza, ¿sería mejor la Anglogalician?
Revise usted las últimas encuestas de ventas de bebidas alcohólicas: Inglaterra consume ya más vino que España y Galiza. Sin duda inundar de caldo de Barrantes las islas cambiaría la facha de toda esta historia.

En menos que canta un gallo, ¿Qué hay de cierto en su fama de afrancesado?
Me parece un bulo malintencionado. Solo he estado tres veces en Francia. No me gusta demasiado el queso. Pero creo que con Pepe Botella nos hubiera ido mejor que con el soplapollas de Fernando VII.

Una vela para acompañarlos al lecho, un hacha para cortar sus cabezas. ¿Tendrá para alguien algún interés la huella que dejamos, o será apenas un insignificante despliegue de fuegos de artificio?, ¿actos de criaturas humanas o un montón de títeres polvorientos colgados en la imaginación du Main?
Si El Main es maestro de monicreques o arriero de ovejas o Conducator tercermundista... pues..., cada un que escoja su espejo y allá se apañe con su reflejo.

Detrás del Main viene dando gritos el abismo. Usted, que tiene fama de ser hombre próximo al trono, ¿qué opina de las estructuras de control y purga del Rodillarato?
Apres de lui, le deluge. En eso el Main es napoleónico sin saberlo. En cuanto a moi, no soy próximo a nada que huela a control y brumas místicas y consignas cerradas y viajes tipo Imserso ataviados de negro.
Esta cosa del Rodillarato suena a opereta muy pontevedresa, de muchas horas vacías y gastando barra y dándole a la mojarra sin parar. Esto no pasaría, digo yo, si la AGC se hubiera fundado en las orillas del Lagares.

Media ducia de ovos. Los stags no vienen a Galiza desde 2016. ¿Hay que mandarlos a la mierda y buscarse otro rival?
Esta pregunta enlaza con la de más arriba acerca de la desidia del lado inglés. El Main ha intentado vender el reino de Galicia a unos individuos que, en general y salvo dos o tres excepciones, prefieren tomarse un english breakfast en la Villajoyosa después de varias horas cocinándose al sol. Uno de los Stags lo dejó claro en su entrevista.
Después de la defección de David, y actualmente de sus idas y venidas, el lado más intelectual de los Stags también es el más achacoso. No le veo mucho futuro.

The Anglogalician is dark and full of terrors. Usted que la bebe y vive desde dentro: ¿es verdad que Os Porcos Bravos son una secta y qué presumen de su cripticismo?
Si por cripticismo entiende usted fusilar el diccionario de cultismos y alargar sentencias hasta parecer un churro barroco en una iglesia churrigueresca, vale.

Cómo ves Galiza desde tu otra insularidad atlántica
¿Otra insularidad? ¿Qué otra? ¡Pero si hay más ingleses pululando por aquí que en el retrete de un pub del Soho!
Creo que económicamente Galiza no tiene remedio; políticamente, tampoco. Economía colonial, minifundismo mental, inmovilismo político... Mala mezcla. Y según las encuestas el idioma retrocede en todos los tramos de edades y estratos sociales. Vaiche boa.

Qué zona de las Islas Británicas le gustaría visitar con el porcobravismo y las razones
Tintagel y Glastonbury, por razones artúricas. Plymouth, por asuntos marítimos. Las Shetland: single malt y focas. Fuera del reino, las islas de Arán, Dublín, o el condado de Kent.
Otra edición debería jugarse, para completar el circuito atlántico, en Saint Malo, o Brest, o Lorient.

Os Porcos Bravos visten de negro y las masas se preguntan el por qué. ¿Les puede resolver la duda?
Puede ser por varias razones, a saber: porque le sale de los kojones al Main; porque pretenden imitar a los All Blacks sin tener su forma física; porque así no hay que lavar la samarreta; porque así no hay que escoger UN color, ya los tienen todos conjugados...


La penúltima, que dicen en nuestras tascas. Como veterano de Yardley Gobion y Ðiện Biên Phủ, dígame, ¿Qué hay después de la muerte?
Ah, retornamos a la metafísica: el interrogatorio se cierra como un chorizo, por arriba y por abajo. 500 siglos de ciencia confirman lo que ya sabían los neolíticos. Ni valhallas ni Tir Na Nog ni Avalones ni Sálvoras ni AGC donde siempre ganan los de negro... in pulverem reverteris.
Si Gobion y Bien Phu se parecen será como genialité militaire del cojonaire: montas una fortificación en cotas bajas para que te machaquen con artillería desde arriba y llenas el lugar con residuos de las Waffen SS y con tropas bereberes. ¡Bravo! Solo faltaba vestirlos con los pantalones rojos de 1914

Entonces la música marcial paró: había dejado de granizar. Volví calmosamente en dirección a la estación. Anduve algún tiempo por el andén, repasando en mi cabeza la entrevista, antes de entrar en el último vagón; el tren no tardó en salir en dirección ninguna parte.

Los Soplagaitas Llegan Al Alba A Través De Los Cardos Y Brezales Del Páramo

Spaid a’ feuchainn tron riasg: a’ stad.

Freumhaichean fraoich a tha diùltadh an gearradh geur ’s gum bitheadh an taraisgeir.






27 minutos de tractor separan en asfalto Loresgrado del lugar de Bedu, donde en 2016 pasó lo que pasó. Lejos, muy lejos de las Marcas Boniatas están las ciudades civilizadas y el sol meridional. Cerca del campo, dos troncos de abeto emergen y se estiran en adecuados tocones para decapitar.

- ¿Me repites cuántos de los 20 porcos del grupo vienen al entrenamiento de hoy?
- Tres y el Baphomet, digno Thane. Es lo que hay.
- Cò 'na ghealtar dh'iarradh uaigh?
- Igual para el ano que viene... a medida que se acerque el Partido
- Clis bi bhuam fhir-chlith.




 
No hay herederos. Todo se hace para un instante. Se pinta el escenario para la Anglogalician breve. El porco bravo que pierde el tipo no desea cosas que sobrevivan a sus contados días de gloria. La luz atlántica es lo más firme. Pero cada segundo que perdemos es la pequeña puerta por donde pueden entrar los Stags de Sheffield y dar la puta sorpresa. El equipo inglés se ha defendido en la quimera de plumas del instante volviendo a ser los niños que han dejado solos a la entrada de un pub.

Hemos plantado un plan quinquenal y ya todos los pájaros cantores dejan el alba para regresar a sus bosques calcinados.

Ya no estamos solos con el tiempo para hacer en nosotros mismos viajes imposibles.

La Anglogalician ya no funciona a base de oleadas generacionales de olvido.

Será en 2022 o ya no será.






- ¿ Todo va bien, Thane? Estás hablando solo
- ¿Qué dices?
- Que llevas un rato con la mirada fija y farfullando no sé que gaitas en no sé que idiomas
- Hostias. Deja. Estaba pensando en voz alta. ¡Va!, coged los petos rojos y empecemos.

Nosotros hemos hecho de la reacción un progreso.
El trueno está en la hierba alta.

He Put Her In A Pumpkin Shell And There He Kept Her Very Well. Un Instante Solamente, Y Ya Ese Puente Quedó Atrás. Eso Es Todo

¿Cuándo termina lo que ya ha terminado? ¿Es posible olvidarse del tiempo y de la nada?

Pertenecer a la Horda goliarda significa comprometerse, significa creer en lo que se dice y decir aquello que se cree. Puede que también signifique que seamos definidos como unos celtas sentimentales, irresponsables, fariseos, extremistas, BHC's, y anticuados por parte de esos mandarines progresistas para quienes madurez quiere decir escepticismo, fútbol quiere decir diversión y responsabilidad quiere decir exceso de romanticismo.

Aunque sea evidentemente cierto que la mayoría de las cosas son muy dependientes de un determinado número de otras mierdas, esto no significa que la Anglogalician sea un enorme contexto holístico en el cual todo afecta a todo. Este holismo desenfrenado es uno de los más insidiosos dogmas intelectuales de la competición y debe ser combatido. La ficción es tan preciosa como el entrenamiento y el uniforme. Pero la mentira no.

Dado que el Ser, condición de posibilidad de todo ente, siempre permanece fuera, en una exterioridad radical e inapropiable, nos queda al menos consolarnos con figuras que simbolizan esa sustracción ontológica: cerveza, sexo culpable, extravío, caída y una prolongada y frustrante lista de excusas. O llevarlos de visita a los calabazales de Yardley Gobion. Y que abonen los campos de amapolas. 



Habría que brindar por los que andan caminos lejanos en tan inhóspitos días y tan desamparadas noches. Especialmente por los que tienen una pata de palo y prisa. De ellos serán las sendas del Weer Balking pero no las cruces de hierro.

Y quizás con la oscuridad se pose el cuervo del vendaval en la desnuda tierra de los partidos que no fueron, y amanezcamos en abril, si el Samaín quiere, escupiendo el comienzo de otra crónica llena de peltre y polvo y de apellido irrefutable. 



Viajamos con nuestras imaginaciones y recuerdos, y lo que vamos creando o soñando son memorias y nostalgias. Quizá sea verdad que el fin último de toda cultura es la invención y la melancolía.

Y el que llega, ¿es acaso el muñeco que arde?

A Leña Dos Tolos Está No Alto Da Serra

 


Anglogalician Cup 2050. The Neverending Story


  O Main espertou a mañá do 15 de outubro de 2050 cunha sensación estrana no seu corpo. O seu asistente neural implantado de xeito estandar e repartido por distintas zonas do seu cerebro transmitía un son levísimo ao seu nervio auditivo, o bater das ondas da praia de Bon contra as rochas, gravado nalgún momento de 2030 antes de que a constructora ACS levantara vinte blocos de apartamentos a pé de praia. O asistente continuou machacando o seu cortex prefrontal “son as 6.30 da mañá. En Sheffield fai unha agradable temperatura de 35 °C, ideal para que os os humanos mellorados con próteses organomecánicas xoguen un igualado partido de fútbol”. Achegouse á ventá da súa habitación do hotel onde un cartel vermello avisaba en branquísimas letras maiúsculas “NON ABRIR. PELIGRO POR INHALACIÓN DE PARTÍCULAS TÓXICAS”. Botou unha ollada rápida á súa máscara perfeccionada de filtro de impurezas químicas -coa que andaba todo o mundo pola rúa dende facía uns sete anos-  e tivo un flash dos tempos nos cales levar unha simple máscara para previr o contaxio dalgunha onda de virus semellaba aínda un acto lixeiramente marciano.

O seu implante comunicador vibrou, tiña unha chamada mental-holográfica a tres con Barry Milk (renovado en 2049, unha vez máis, tras a suposta enésima purga que ía deixalo fora da bancada do entrenador) e a Intelixencia Artificial que co-levaba as cuestións estratéxicas dos partidos dende 2040. Os tres formaban unha boa equipa. A I.A. fora bautizada como Brian Clough nunha rápida enquisa feita grazas aos implantes neurales dos porcos bravos que tivera unha aceptación do 99,99%. Os opinantes contrarios foran purgados discretamente ao vello estilo, sen chamar moito a atención, ou si,  invocando os estatutos do porcobravismo: “é porcobravo quen queira selo excepto se o Main decide o contrario”. Quizais non dicían iso exactamente. Daba igual. Brian, Barry e o Main visualizáronse nun entorno virtual simulado de alta definición que viña sendo unha reconstrucción fidedigna do The Fat Cat (o pub orixinal pechara alá por 2035 cando unha recalificación urbanística convertira a parcela na que se atopaba en terreo apto para a construcción de edificios de 30 alturas a cargo da constructora ACS). A recreación, que rondaba a perfección polos seus detalles, incluindo parroquianos diversos bebendo as súas pintas a soas nos currunchos a escuras a esas horas, estimulaba a área parietal do Main e de Barry cuns grolos virtuais de NASA Vintage edición 2032 e de Estrella Galicia Revival Década de 1990. Brian fixo un repaso rápido ao estado do equipo. Os pulmóns ampliados de varios xogadores sofriran certo deterioro as dúas noites anteriores tras saír polas rúas de Sheffield e deixar olvidadas algunhas das máscaras anticontaminación nalgún dos pubs nos que pararan a hidratarse. Os sistemas de mellora muscular e cardíaca que levaban a totalidade dos porcos bravos estaban algo obsoletos/deteriorados en comparación cos que presentaban os stags. O único que conservaba ambos sistemas en perfecto estado era Marcos, que viña, ademais, de facer un super-ironman de 300 km cuxo percorrido incluira un tramo do deserto do Sahara (temperatura media de 53 °C) polas zonas de Andalucía e Extremadura. Os tres miráronse e sorriron ao ver as bioestatísticas do xogador. Se tiveran tres máis no seu estado de conservación... Algúns do porcos bravos presentaban un estado alarmante de sinte-forma que incluía software desactualizado dende 2044 para as organopernas melloradas e parches de seguridade non instalados en lugares críticos como as válvulas cardíacas bioartificiais e os alveolos pulmonares sintéticos.



Barry pediulle a Brian que se apagara ata novo aviso. A I.A. fixo un parpadeo que podería equipararse a un xesto humano de sorpresa. Sen dicir nada desconectouse da holografía cerebral compartida. Barry dirixiuse a un Main que parecía algo aburrido xa da reunión:

- Preocúpame a nova computadora cuántica dos stags e as melloras da súa I.A. (bautizada como Brian Deane despois dunha enquisa rápida entre os xogadores); levan meses facendo simulacións virtuais do partido predecindo as evolucións dos seus xogadores e dos nosos cunha eficacia probada do 98,99%. O noso Brian é bó tipo –para ser unha I.A.- e ten bó gusto para seleccionar as nosas cervexas virtuais nas reunións, pero vai por detrás do Brian stag, en parte por culpa da computadora nova, pero en parte tamén pola súa obsolescencia non solucionada.

O Main sentíase lonxe daquela reunión. Sin saber porqué erguérase botando de menos facer un Weer Balking á vella usanza, como os memorables de 2027 e 2031, antes da chegada do que chamaban humanidade mellorada/ampliada. Todo parecía ir a peor pese a que gracias a iso podían continuar xogando ao fútbol con máis garantías que varias décadas atrás. En fin. Achegouse á praca que lembraba a fundación da competición nun lonxano e irreal 2007. O reloxio marcaba xa as 7.07 e parecíalle un presaxio de algo. Dirixiuse a Barry:

- Brian é porcobravo por dereito e por estatutos. O primeiro non humano, por certo. Imos fiarnos do seu criterio malia non estar nas mellores condicións técnicas. De feito penso que esta é a mellor definición posible dun porcobravo: alguén de quen podes fiarte sempre malia que non estea nunca no seu mellor.

Dirixiuse á perfecta recreación da vella praca do The Fat Cat e tivo un breve momento de interrogación, “a que sabía a cervexa en 2007?”. Deulle a Brian a orde de acenderse de novo dando por pechada a conversa con Barry. Este fixo un leve alzamento de cellas antes de emitir polo baixo un “ok” pouco convencido. Unha vez máis tiña a sensación de que aquilo ía ser un desastre pero calou discretamente. Ollou ao Main paseando polo pub virtual e decidiu sentarse nunha mesa co avatar de Brian. “Ben, imos alá. Na portería entón a quen poñemos?”. Risas.

Fora, nas rúas dun Sheffield que comezaba a experimentar o ascenso térmico que sucede ao abrente, cerca do hotel onde se aloxaba o equipo galaico, dous porcos bravos voltaban tras unha noite de turismo cerveceiro que estaba tocando ao seu fin.

- Sei que me esquezo de algo, pero non sei de que
- Non deixarías a máscara nalgures? Mira que despois o Brian danos a turra co tema durante días. Dentro das nosas cabezas
- Non non, desta volta tiven coidado. Nen ceas hindúes, nen orfas melloradas sinteticamente nen esquecementos punibles. Seguín ao pé da letra as “recomendacións” do Main. Desta líbrome da bronca
- Pois non sei, fixemos todo bastante ben ao longo da noite
- ...
- Espera, hoxe tocaba facer algo
- ...
- E era algo importante
- ...
- Que hora ven sendo agora mesmo? Hora local, por suposto
- Pensó que as 7.30 aproximadamente
- Había almorzo conxunto? Recepción co alcalde cyborg? Visita ao museo da Anglogalician como fai dous anos?
- Ostia non. Hoxe é o partido!!!
- Estás seguro? -. Grandes gotas de suor comezaron a correr pola súa faciana
- Joder. Reconecta o teu asistente neural. Isto vai custarnos caro

O Main ollou pola ventá do hotel de novo cara abaixo. A súa mirada, tras vagar un rato polos arredores, centrouse nas dúas figuras que recoñeceu inmediatamente. As mesmas que nunha hora e media terían que estar entrando no campo do Sheffield Wednesday. Lembrouse de como non conseguiran alugar Bramall Lane por un problema coas criptomoedas que ofreceran para o pago e isto tíñao encabronado dende o mes de maio. Apartou do seu pensamento as súas ideas respecto a este tema e centrouse no que pasaba máis abaixo. As melloras da óptica sintética que substituira aos seus ollos seguían a sorprendelo. Pese a estar nun piso 35 envolto en nubes de óxidos de nitroxéno, vía perfectamente aos dous porcos bravos rifando (aparentemente) case cen metros alá abaixo. Non lle custou moito adiviñar cal era o obxecto da súa conversa. O típico sorriso purgativo pasou brevemente pola súa faciana e logo virou cara outra cousa máis indescifrable. Conectouse de novo á reunión virtual entre Barry e Brian. Semellaba que os dous remataran de confeccionar a aliñación titular.

- "Teño a dous personaxes voltando agora mesmo ao hotel", dixo con voz aburrida

Barry levou a man á cara imitando un emoticono vintage que estivera moi de moda facía décadas. O Main viu o xesto de Barry e, malia comprendelo, non puido evitar unha corrente de simpatía por aqueles Rosencrantz e Guildernstein contemporáneos. "Eu son, porcobravo son" soou na súa cabeza coma unha brisa levísima de verán. Non, aquilo non podía estar mal. De feito estaba bastante ben se se miraba dende o ángulo axeitado, que non era outro que o correspondente a colocarse xunto á vella praca conmemorativa.

Brian e Barry miraron para o Main. O primeiro anunciou, cunha voz que imitaba á perfección a prosodia de Brian Clough, "xa temos aliñación consensuada". Sentáronse. Barry falou de novo.

- Imos  alá. Dímoslle bastantes voltas. Comprobamos as bioestatísticas, os cadros organolépticos e os sistemas de control das melloras biomecánicas dos porcos bravos actuais (case todos nacidos no último terzo do século XX, ehm) e sacamos unha aliñación que maximiza o rendemento probable. Porén, isto pareceunos pouco porcobravo. Dado que a data é especial (un maldito número redondo deses que tanto odiaba Vila-Matas) decidimos facer unha homenaxe ás primeiras edicións da competición. A nosa proposta, algo arriscada pero fiable, é a seguinte: de saída, Santi Barrilete, Marcos, Frank, Martín, Lutzky, Serge, Mckey e Fontaíña. E no banco: Del Río, Manu Blondo, Anxo, Xandre, Neira, Rivas, e eses dous que alcumaches como Rosencrantz e Guildenstern que, por suposto, non van xogar por quebranto da norma que obriga a estar no hotel antes das 2 AM na véspera do partido. 



Brian contemplaba a escena coa súa mirada opaca habitual. O seu algoritmo de humanidade 5.1 replicaba moi ben os estados de expectación que adoitan adoptar os humanos cando están agardando, pero algo na súa réplica fallaba cando se trataba de expresar cousas cos ollos.O silencio foi espesándose e ata semellaba que o The Fat Cat virtual comezaba a escurecerse pese a ser xa case as 8.08 e lucir un magnífico sol no interior do pub virtual. O Main lía unha e outra vez aquela lista con intensidade concentrada, como agardando algo que xurdira dela. Dirixiuse aos seus compañeiros tras apurar outro grolo.

- O traballo é impecable, coma sempre. Pero teño unha obxección: os Rosencranzt e Guildenstern estes van xogar de titulares. Tedes que refacer a aliñación.

Barry mirou estupefacto ao Main e a Brian. A mirada deste último amousou un lixeiro fulgor durante unha centésima de segundo. Fíxose de novo o silencio. Unha cousa tanxible que enchoupaba as paredes da simulación e envolvía aos dous homes e á I.A. coma unha onda de chapapote viscoso.

"Dimito", dixo Barry, "dimito unha vez máis. Non vou ser o responsable dunha carnicería ao estilo da duodécima -un calafrío percorreulle as costas ao lembrar o histórico 6-1 a prol dos stags. É unha decisión irresponsable, suicida e totalmente arbitraria, non vou asumila". Brian, mantendo o ton calmo que acostumaba, mais cunha inflexión que denotaba unha sorte de contención irritada dirixiuse ao Main: "Sabes ben que acostumo valorar positivamente as túas decisións. A porcentaxe de eficacia delas ronda o 98,99%. Pero isto no pode ser. Os meus indicadores sinalan que o rendemento deses dous está por debaixo do 13,13% en termos relativos á media do equipo. O resultado máis probable nos primeiros dez minutos de partido nestas condicións é un 3-0 que logo non imos dar remontado".

"Non importa", contestou o Main. "Paréceme un custo asumible". Rematou a súa pinta. "Volto á miña habitación. En 30 minutos estamos saíndo do hotel. Enviade a nova aliñación titular a todos os xogadores."

Desconectouse da simulación. Barry e Brian mirábanse desolados no interior do The Fat Cat virtual. "Pois vale", murmurou o primeiro. O segundo tiña unha mirada máis estraña do habitual. Un glitch atravesou o escenario holográfico e deixou un regueiro de píxeles tridimensionais flotando no ar. Barry mirou con sorpresa unha vez máis antes de desconectarse el tamén. "Preciso unha cervexa real" e apagou a simulación.



Na habitación 666, os dous porcos bravos laiábanse da súa sorte. "Non imos ir siquera convocados", "os nosos días de gloria remataron aquí", "polo menos disfrutamos do noso último kebab en Sheffield como porcos bravos". Os lamentos habituais entre a manada. A luz vermella do monitor holográfico iluminouse. A videochamada tridimensional entrante puña ben grande na parede "Fuckin-Brian IA". Déronlle o ok e de súpeto a habitación do hotel converteuse no The Fat Cat.

"Bos días cabaleiros". A voz de Brian soaba algo máis metálica do habitual. O seu avatar mirábaos cunha intensidade anómala. Era algo raro que non estivera Barry Milk alí mesmo con eles tres. Estaría dándolle o último repaso á estratexia, pensaron ao tempo. "Teño o pracer de comunicarlles que están incluidos na aliñación titular do partido de hoxe. Sairemos en 30 minutos exactos. Lembren que a puntualidade é obrigatoria. Un saúdo."

Os dous homes miráronse con sorpresa. Contemplaron o listado de titulares e reservas. Non daban crédito a aquela lista na que aparecían os seus nomes baixo un TITULARES que parecía refulxir, como se alguén lles estivera a gastar unha broma pesada. "Imos de titulares na edición de 2050 co grupo de porcos que xogou varias das primeiras edicións!!!". Non sabían se botarse a rir ou se chorar da emoción. "Unha ducha rápida, un café ben cargado con ovos revoltos e bacon e a dalo todo ao campo!!!". O The Fat Cat virtual fervía de electricidade estática. Rosencrantz e Guildenstern brindaron con dúas pintas virtuais antes de desconectar. "Directos á gloria!!!"

Dende o piso 35 do hotel o Main achegouse á ventá. Os seus ollos craváronse nun cartel indicador alá abaixo, moi abaixo. Malditos implantes ópticos. "Hillsborough 2.9 miles". Suspirou.
  


 

Weer Balking Pola Nazón De Breogán.


Las ideas nacen dulces y envejecen feroces


 O País da Galiza exhibe 313 concellos. Inglaterra, si redondeamos al alza, cuenta con unas 10.500 civil parishes. Todos los Porcos Bravos nacen reyes y mueren en el destierro. Menos uno. 

- La Distancia. ¿Cuántas veces yo pensé volver? Na Galiza, la mínima exigida es de 23.788 metros. Y la máxima se fija en 34.666 metros. Ni un metro arriba o abajo de estas dos cifras.

- La Duración. El Weer Balking no podrá durar en ningún caso, menos de 6 horas con 6 minutos y seis segundos ni más de 13 horas con 13 minutos y 13 segundos. Siempre computadas en el plazo de un día natural.

- El Trayecto del Balking. Un pie delante de otro. Eso que llaman caminar. Prohibido correr o hacer marcha. Y os tiene que doler. Nada de llanear todo el rato o ir por la sombra. La ruta, que puede ser circular, en diagonal o como ustedes quieran, debe incluir repechos salvajes, cambios de ritmo, corredoiras y pistas deturpadas. Está prohibido recorrer caminos trillados y señalizados por la superstición asiática. Debe transcurrir sí o sí por 3 concellos pero nunca por más de 5.

- Las Paradas de la Weer. Se valoran especialmente tascas, tabernas, tugurios y furanchos con el encanto de lo enxebre y una antigüedad anterior a 1974. También se tendrán en cuenta para el solaz de la comunidad, los archiconocidos watering holes oficiales del porcobravismo rampante. Como no lo estamos poniendo fácil, todo lo demás lo fiamos al sentido común y al olfato del caminante. Las paradas no pueden ni deben ser inferiores a 6 ni superiores a 15. Es indiferente el detenerse a beber en cada concello atravesado o el concentrar todas las paradas en uno solo. Importa el número, no el lugar.

- Número de participantes. Uno es soledad y nueve gangbang de Nazgûl.

- Ingesta de la gesta. Un mínimo de una cerveza por local. La unidad básica a efecto del recuento es la botella de 33 cl y a mayores, nunca se podrá superar el contenido de una yarda. Como se puede repetir, no hay un máximo de consumo pero apelamos otra vez al sentidiño del caminante y a la importancia de su misión. Puntuará especialmente que la cerveza sea de nacionalidad gallega (tanto industrial como artesana) o inglesa.


The Turn of the Screw. Nadie piensa que deba recordarse lo que está escrito en un blog. Un blog, digo, se escribe para el olvido, deliberadamente para el olvido. Pero desde hoy, aquí se varan los primeros estatutos del Weer Balking, pues también somos lo que bebemos y caminamos por las sendas de la Anglogalician.


Y quizá todo sea mejor así, esperado y ebrio porque al llegar no puedes volver a Yardley Gobion, tan lejana y sola, ya no tan sola, ya paisaje sobrio que habitas y usurpas, nunca, nunca quiero llegar a Yardley Gobion aunque sepa los caminos de memoria.

Europa Fue Una Princesa Fenicia Que Folló Con Un Toro. Cruces E Yerros Del Eurochorromoco 2020-2021

Os Porcos Bravos ganarían de calle esta Euroshit
Now then me mukkas. Well I have to say it’s been a lot better than I thought it would be. After the Eriksen Incident (get well soon marra) there was a lot less rolling around on the floor after someones eyelash touched you. Seems even footballers get embarrassed after someone dies on the pitch. I don’t expect this to continue though and the actors union will be on full display in the knockout rounds. Plus VAR seems to be working well enough apart from one or two incidents. Hope the useless bastards at the Premier League are watching. Anyroad got to get on as me mam is making me tea and she’ll have me bollox if I’m late.

 

Wales v Denmark 

See Gareth managed to get himself of the golf course long enough to help the Taffs scrape through. Their luck will run out against the Vikings though. Still riding a wave of emotion and strong beer will be enough to kick out the Taffs thank God.

Italy v Austria

This is gonna be a massacre. The spaghettis have been better then I thought. The normally lazy bastards have put a shift in. Someone must be holding their kids hostage. Austria have been as exiting as a night at the bingo. And that Arnautovic is a fucking hero too. Will be glad to see the back of the wanker.

Netherlands v Czech Republic

Not convinced by the Dutchies. Memphis the Pie gets one on target every 10 shots. He’s more overrated then a pint of London Fog. The Boers will win this one but it’s not gonna be a fun watch. The bouncing Czechs are rubbish. Good riddance to the boring bastards 

Belgium v Portugal

Beer guzzlers have been World Class for about 10 minutes in every game so far. For the rest of the time they have been like a pub team. I think 10 minutes of class will be enough to get past the waiters but it will be close. Ronnies lads are at least giving him some support, mainly by falling over in the penalty area. They won’t get a pen this time and they will lose.

England v Germany

It had to fucking happen didn’t it? The Three Lions have been as thrilling as finding a pubic hair in your cornflakes but surely we should have enough to beat this shower of shite. The German performances have been the worst since the Siege of Stalingrad. As long as it doesn’t go to fucking penalties……  

Sweden v Ukraine

Who gives a fuck? Whoever wins this will be dogmeat to the English in the next round like. I like the colour of the Swedes shirts, after that I don’t give a shit. Ukraine are bollox. Christ knows how they qualified but they are going out now.  

France v Switzerland

Nancy boys are another hit and miss team. You know lady luck is on your side when fucking Benzema scores. They will do just enough to beat a plucky team of clog wearing yodellers. Mind you that Shakiri can still hit a ball can’t he?

Croatia v Spain

King Philip lads have been decidedly underwhelming. Like a McDonalds breakfast. 99% possession and nee goals like. OK Slovakia took a bung and rolled over. Their goalie actually scored for the Spaniards for fucks sake. The headcases from Croatia will get stuck in and kick them out. And of course they shagged the Jocks so get me vote. And Please Wotan, not penalties………

Y sobre las cenizas de estos octavos pasajeros vamos a ver con quien nos jugamos los cuartos

IT’S COM ING HOME, IT’S COMING HOME. LUWIG VAN BEETHOVEN, FREDERICK THE GREAT, HEINRIC HIMMLER, ALAN RICKMAN IN DIE HARD OUR BOYS BEAT YOU GOOD. What a fucking relief. We finally shat on those bastards for the first time in 55 years. We’ll probably get stuffed by the fucking Ukrainians now but I don’t give a shit. We are now onto the last 16. I’m loving this competition. Goals galore, missed pens, the Frogs n Jormans out. Top notch 

Switzerland v Spain

Well these sides were involved in two of the best games ever so this will probably end up 0-0. I knaa I’ve slagged off the Manuels but give them credit they are good going forward, though their defense is still as leaky as yer Grannies knickers. They will beat the clog dancers who will be knackered after kicking out those overconfident Frenchie bastds. Not dancing now are you Pogba?? Anyway they will be so drained by that they will be moving around like they have a Tolbarone stuck up their arse. Duke of Medina Sidonias boys will win this one, knaa worries.  

Belgium v Italy

This could have been the final. The Beer Barons are still to hit the heights consistently and they will need to be on top form here to best the I-ties. If De Brune is injured they may struggle but I think they’ll scrape through. The I-Ties haven’t looked so unbeatable lately but thye are a jammy set of bastds so who knows. A toss up for this one, but one of these tossers will go out and that’s good news for England.

Czech Republic v Denmark

No one wants to criticise the Vikings for obvious reasons. When one of your players comes back from the dead you do get the impression that you are unbeatable but they aren’t a great side and their luck will run out (against England in the next round) just like it did at Stamford Bridge in 1066. 6 feet of English ground you fuckers. The Czechs are shite and it’s a travesty that they have got this far. Books your flights home you useless gets. 

Ukraine v England

England will win…………



A romper el candado a hostias. It’s Squeaky Bum Time

Well now me bonny lads n lasses. We are getting to the business end of the competition with only 4 teams left standing after a frankly exciting last round. Some of the really fancied teams have fallen by the wayside though apart from Denmark, perhaps, the other teams were fancied to do well.

Italy v Spain

Let’s be honest I bet a few of us have been surprised by how entertaining the Italians have been. They must be on fucking drugs the way they run around the pitch and press the opposition. Mancini looks like a shifty bastard, like he’s gonna make you an offer you can’t refuse but he’s a decent manager which he showed at Citeeeh. Though it would be interesting to see these lads manage a team with no money, like Middlesbrough, rather than one with the riches of Croesus. Anyway the usually dour bastards have been surprisingly exciting but just when you are starting to not hate them they go and fucking spoil it all by the usual terrible play acting in the last 10 minutes of the quarter final. FFS they were falling down lick they had been shot to kill time then leaping up when the ref waived play on but mostly it worked and they killed the game off. Twats. In a competition that saw a man actually die on the pitch they should be fucking ashamed and the stooped bastd explayers who say “it’s part of the game” or calling it “professional” should be fucking ashamed too. Call it what it is “cheating”. They should use VAR to show up these fuckwits and get them banned. The bloody Manuels have done well to reach this stage to be honest. I really though once they blew it against the clog dancers in normal time they would lose on pens but amazingly they held their nerve. Mind you if they took even a small percentage of the chances they create they would be world beaters. Imagine them with Harry Kane and not Morrata – though that volley he scored was a Worldie. I think this piss poor conversion rate will bite them in the arse in this game and the Italians will persevere in a close one. Just don’t start rolling around in the last 10 you soft fucking jessies.

England v Denmark

England will win. Next. After a bit of a slow start when watching the lads was as exciting as having a boil lanced we are starting to motor. OK Ukraine were shite in a basket but you still have to see em off and we did that in some style. Good job we scored early though as they had set up to put more men behind the ball than the Porcos Bravos on a trip to Sheffield. You can tell we are doing ok because all the fuckers who were slagging Southgate off earlier are wearing Gareth if God T-Shirts. They’ll revert to the slagging if we lose of course. Anyway I don’t think there is anything like England getting to the later stages of a sporting competition. Millions of people who hours before couldn’t give a fuck are getting totally pissed and singing “it’s coming home” with no idea what it means. Any self respecting England fan will know we have the capacity for devastating disappointment so we never count our chickens. Even so we should beat Denmark, nee botha. The Vikings have done amazingly well to get this far and under normal circumstances you would be wishing the well, like when they shagged the Germans in 1992, but I think this is the end of the road for them. Just don’t fuck it up this time lads.

England v Italy final coming up E Italia ganó a penaltis.