header-photo

A Volta Do Fillo Pródigo Ao Ovil. Una Pinta Bisiesta.

A lager.

A lager, a madera vieja y a humedad. En cuanto abres la diminuta puerta de The Crazy Bird, esos son los olores que te llegan, se te pegan y pasan a formar parte de la atmósfera en la que te mueves, de tu ropa, de ti mismo.

Es el típico pub de burgo, con su fachada revocada en madera y ventanales divididos en pequeños cuadros de vidrio. El cartel con el dibujo de un sol amarillo flotando por encima de una montaña verde que no pega con el nombre, y que podría estar diseñado por mi sobrina de trece años, señala la entrada, un hueco que se abre hacia un pasillito estrecho que desemboca en la puerta, el cutre tirador de latón permite acceder hacia lo que se podría definir como el decorado perfecto de una comedia costumbrista de la BBC.

Lembranzas do barrio. Ensanche de aluvión de cando o éxodo escapando da aldea, traidores do arado. Rúas grises de calzada de formigón e beirarrúas de placa prensada. Edificios de cinco pisos sen ascensor e sen calefación. Casas de corredor longo e estreito que vai dando paso ás distintas estancias coma se fose un vagón de tren dos de antes. Ventás de carpintería de madeira que deixan correr o aire no inverno. Debaixo, ao lado do portal, a tenda e a taberna.

Entras. La barra enfrente y mesas a ambos lados, a la izquierda el pequeño hall que da acceso a la subida hacia las habitaciones del hostal, o posada, o como se quiera definir, y a la derecha el billar, la diana de dardos y las teles donde permanentemente emiten canales deportivos, fútbol y cricket la mayoría del tiempo.

Tus pasos rechinan en el suelo, de madera sucia, gastada y que hace tiempo que no ha visto un lijado y barnizado, al menos no es moqueta, no es moqueta meada, mientras te diriges a la barra.
La mayoría de las mesas están ocupadas por parroquianos fijos de plantilla, de esos que llaman locals, que ya han interrumpido su conversación y te miran sin disimulo, escrutándote y clasificándote como elemento extraño a su ecosistema, eso al menos al principio, luego con la repetición de apariciones y la costumbre pasas a formar parte de la fauna regular, ajena todavía, pero consentida por el escalafón superior de la pirámide trófica del lugar.

A taberna coma centro social. Barra de inox, relucente, e mesas e cadeiras de formica. Cuncas, vasos de duralex e fichas de dominó. A banda sonora das partidas de dominó ou tute dos vellos, o son das fichas na mesa e das cuncas na barra, e máis tarde a tele e as tragacartos. A transición de ir cos pais a ir cos amigos. As primeiras borracheiras de viño barato do país en xerras e de cubatas en vaso de tubo. Agora xa case non quedan tabernas, foron substituidas por bares e cafeterías decorados con vinilos e neóns de cores chillóns, podes dicir que é o mesmo mais non.

En la mesa de la esquina del fondo, al fondo a la derecha, se sitúan siempre un grupo de mujeres mayores, como si por algún pacto tácito que nunca nadie te va a explicar tuviesen un ancestral derecho a ella para su tertulia diaria, entre la hora de las tareas hogareñas matinales y la de la cena vespertina.
Fuera no brilla el sol, solo hay lluvia; el cielo azul es negro, los amarillos son todo violetas...
Pides tu pinta de lager (¡qué darías por una Octopus!) lo que provoca ya alguna mirada de reojo del que está apoyado en la barra dando palique al tabernero, mientras esperas pacientemente a que la sirva, vas echando un ojo a las mesas a ver como está la situación y en donde vas a asentar el campamento. Decides que lo más lejos posible de la mesa de las ladies, no sabes por qué pero es así, igual quieren tu pelo, y hacia esa distancia te diriges.
Nos sentamos, en la superficie de la mesa os reciben varios posavasos rancios esparcidos al azar y el inevitable tríptico plastificado con la lista de beers and meals disponibles en el local.

- E logo, como acabaches a noite onte?
- Xa sabes o pesada que se pon Constance cando bebe. Fomos á súa casa, tres rúas mais aló da de Oliver. Xa sei que así vai ser pior, pero que queres...
- Ti saberás o que fas. Cando eu larguei xa levabas unha boa, si.

La tele sigue con sus 24 horas de futbol en bucle y un cebado Nigel Clough parece que farfulla algo en una rueda de prensa sobre la AngloGalician y sus simetrías.

- Non volvo beber, oiches?
- Sempre dis o mesmo...
- Xa sei, pero esta foi moito, teño unha resaca que morro.
- E a birra é boa para resaca, non?
- Que queres? Eche o que hai.

Doulle outro trago á pinta, apoio o vaso na mesa e collo o folleto plastificado e roñento de graxa, con desgana, visto e lido mil veces antes, por facer algo. Na mesa do lado un tipo levántase a por outra pinta, penso que non é mala idea, remato a miña e dispóñome a imitalo.

- Queres outra?
- Non oh, logo.

Volto con novos suministros e novos folgos.

- Entón, cantos días che quedan de curro esta semana?
- Mañán e pasado, para a seguinte trocámolo turno e aínda non sei.
- Veñes ó partido o sábado, entón?
- Non o sei, cóntocho cando sepa fixo como vai a cousa.

Silencio.
Cada un bebe do seu, o antergo rito dos pubs e tabernas de concentrarte na túa bebida como se de súpeto fora a descubrirche como será o teu futuro ou fora a responderche algún dos misterios da vida.

- Daste conta que se estiveramos na casa falariamos entre nós en castelán?
- Seguro, pode ser, a mín eiquí sáeme así, eu que sei...
- Xa.

Dous de cidade, de cidades distintas, de familias castelán falantes. Educados en castelán e que o único galego que ouvimos con certa regularidade foi o do mestre de língua e o do Xabarín. Gayoso, Arale, o carteiro Pat, Silvia Superstar, Pemán, Víctor Coyote ou Os Eskornabois son os nosos referentes. Bilingües, ou diglósicos, como nos queiran chamar, ao final da igual a definición lingüística ou a etiqueta formal ou filolóxica que nos queiran poñer, eiquí estamos, nun pobo das Midlands onde din que parou D.H. Lawrence, a dous mil kilómetros da terra falando galego cando caseque nunca o falaramos.
Agora o que remata a pinta é o outro. A eterna sincronía das tabernas e dos porcos bravos.

-Pídoche outra? Lager?

En realidade debezo por unha ale, pero o costume é máis forte ca min.

-Mmmm, veña, xa que estamos.

Ao final rematamos bebendo sempre a mesma merda ca eles.

Y más al final, siempre vuelves a casa caminando deprisa por el empedrado, bajo el crepúsculo opresivo de un pueblo vacío, en el Norte de Inglaterra.
¿O es Galiza?

La Doctrina con Sangre y Cerveza Entra. Cuarteto de Cuerda y Viento Para Apotegmas Iracundos

El mayor logro del Rodillarato es hacer creer que existe


Viento del Norte y niebla feniana anuncian que viene lo que ha de venir. No me imagino lo que va a suceder, mas lo que ahora pase ya pasó otra vez. The Anglogalician como señal de equilibrio y compromiso entre pasado y futuro.

Pigstanton, emblemático villorrio a una milla vuelo de águila sobre el Mar Germano. Nueve casas, tres pubs y pare usted de contar. En "The Burnt Norton", el más añejo de ellos, espero a que mi espera termine. Tras ocho largos años de súplicas, chantajes y conspiraciones que ahora no vienen al caso, un representante del Rodillarato va a dignarse a dar esa clase de explicaciones. Si es así, el manantial del cual fluyen todas las corrientes ctónicas del chorromoco al descubierto. Burton y Speke, estáis acabados.

Fiódor Underwood Crisóstomo Kincaid (en lo sucesivo F.U.C.K.) veintisiete años, de voz suave y cálida, superviviente en cuatro Purgas, veterano de cero ediciones, delgado, de pómulos marcados y metro noventa de estatura, lector empedernido de Enid Blyton y acostumbrado al uso de armas de fuego, llega puntual al volante de un tractor rojo que no es de la marca John Deere.

¿He fundado mi Causa en Nada? ¿Qué ideología subyace tras el cacareado lema de Fútbol, Cerveza, Huérfanas?.
FUCK no pertenece al Círculo del Fresno dentro del Rodillarato pero menos da una piedra. Le pido que divague libérrimo de esto y de lo otro, más de lo que se le tercie, aunque no estemos en el bipolar Flandes, que luego ya escribiré lo que me salga de los cojones. Que me lo deben por la paciencia y los seguimientos nocturnos. Él acepta con una facilidad sospechosa. Aunque aclara una vez más (esas gestiones procelosas) que es un simple andamio en la Estructura. Que sabe de lo que sabe, que ignora lo que desconoce. Que le pregunte exclusivamente de cervezas, fútbol y huérfanas. De acuerdo, ¿existe algo más?

Ya estamos acomodados en un reservado del pub, con espléndidas vistas al mar y al culo de Pauline Hagen. Algo en la mueca que simula una sonrisa me dice que FUCK va a hacer buenos a los montaraces Cisco&Miño, ¿habeis podido olvidar las marionetas escuerzas? Algo en su mirada me recuerda aquello de "Si necesitas preguntarlo es que no tienes porque saberlo".

-"¿Empezamos?"- pregunta.
Abróchense los cinturones que vamos.

I- FUTBOL
XII ediciones. Empate a seis entre porcos bravos y stags. Hay comprensibles sospechas de amaño entre el Rodillarato y la Cancillería de Druidas Britanos para que esto sea así y no pierda interés. Que hable FUCK sobre football y pelotas.

No por nada, Sheffield es la cuna del fútbol tal como lo conocemos. El equipo más antiguo del mundo es el Sheffield FC, que data de 1857. 150 años después, en esta ciudad nace oficialmente la Anglogalician Cup. No es casualidad. No existen las casualidades en la Anglogalician Cup. Hay una placa en el Fat Cat que lo resume todo. Sheffield en general y este pub en particular deben ser lugar de peregrinaje obligado para todos los que aman este deporte, la cerveza, la vida.

No existe eso que llaman Folerpa. De existir sería un partido entre porcos bravos que simpatizan con el Sheffield United (blades) y porcos bravos que apoyan al Sheffield Wednesday (owls). De existir, llevarían tres ediciones de A Folerpa de Aceiro, que sería su nombre oficial. De existir, se jugaría por fechas del solsticio de Invierno. De existir, ganarían los galician blades por 3 ediciones a 0 a los owls galegos. Pero no existe.

No es verdad que la mayor parte del porcobravismo sea del Real Madrid. Son una inmensa minoría, pero no llegan a la mitad de la Manada. Claro que nos gustaría que hubiese más gente seguidora en exclusiva de los equipos gallegos. Si nos centramos en el ámbito gallego, el entorno es celtista, con visita a Balaídos cada vez que vienen los stags y coincide que hay liga. También nos llevamos bien con el Pontevedra CF, que nos invitó a un Pontevedra-Barbadás. Por haber, tenemos dos o tres porcos del Deportivo da Coruña y uno del Athletic. La cosa está repartida. Los stags de Sheffield son fieles a su ciudad, son o blades u owls. Es todo un ejemplo, de esos que que provocan envidia. Esta fidelidad al terruño es impagable. Los stags que son de fuera de Sheffield, también apoyan a sus equipos locales: Norwich, Manchester United, Chesterfield, Rotherham, Boro....

El Rodillarato, de existir, es fiel a la Bestia Roja, fundada en 1892. Y la Copa de la Liga Inglesa nuestra competición favorita. Hay que saberse los ganadores de cada año para acceder al segundo nivel de la capa de cebolla cósmica. Liverpool es la ciudad preferida del porcobravismo según una encuesta que hicimos en el facebook, y, la guía de pubs de Liverpool, fue la primera entrada del blog en llegar a los 100 comentarios. Liverpool es una de las ciudades sagradas de la Causa.

No son pocos los partidos que han visto en Inglaterra. Tres veces en Bramall Lane, una en Hillsborough invitados por el Sheffield Wednesday y otra en el campo del Burton Albion. Nuestra relación de sincronía con Nigel Clough no es casualidad. La explicamos en os arquivos stout X.

No podemos olvidar que el 6 a 6 que campea en el marcador tras XII ediciones tiene trampa. Lo aclaro. Han jugado 7 veces en Inglaterra y cinco en Galicia. Es un dato muy a tener en cuenta, dado que el equipo local tiene enormes ventajas a la hora de encarar el partido. Esperan poner la situación al corriente antes de 2020.

Los stags han hecho muy bien los deberes. Les costó tres derrotas seguidas darse cuenta que necesitaban un cambio, pero ahora han acertado de pleno con su revolución industrial. Actualmente tienen mejor equipo y con mayor futuro que os porcos bravos. Éstos últimos están en fase decadente y con muchas piezas fundamentales en dejación de funciones. Encima, Marcos se ha retirado. La Purga es tan necesaria como dolorosa. Afortunadamente, el Rodillarato (si existe) tiene gran experiencia en ellas. In Main We Trust.

Barrilete no es el problema, es la solución.

Claro que otros blogs situados a la siniestra y con alma cultureta han querido acercarse a nuestro fenómeno. Pero estamos en contra de intelectualizar el fútbol. Sólo es un deporte de tipos en calzoncillos que dan patadas a un balón. No es ballet clásico. Solo vale ganar.

No juegan al rugby. Se han apropiado de algunos de sus rituales, el más importante, el tercer tiempo. También es cierto que en las ediciones III, IV y V, jugaron con camisetas de rugby. Y que hoy en día, juegan de negro en homenaje a los All Blacks. Pero no juegan al rugby en la Anglogalician. Repito una y mil veces. Aún hoy en día hay indocumentados que lo creen. No. Juegan al puto fútbol.

Después de las primeras diez ediciones, el empate a cinco hizo imposible que un equipo quedase con la CUP material en propiedad. Hubo que esperar a la XI. Ganaron los porcos bravos y por eso la exhiben no Grifón, Pontevedra. Pueden ir ustedes a admirarla. Está en el Cuarto de las Botas del pub. La que ahora está en juego como objeto físico, la tienen los stags en Sheffield. Cuando acabe la XX, quien más veces haya ganado la CUP en este nuevo período se la queda. Es una preciosidad. Realmente, es uno de los trofeos más bonitos del mundo, por no decir el más bonito.

Ajo y zafiros en el barro, obstruyen el eje del carro.




II- HUÉRFANAS
Perenne campo de batalla. Porcos bravos y Stags prohiben que las mujeres viajen con los equipos. Qué enconden tras esta decisión ha dado pábulo a todo tipo de rumores. Desde criptohomosexualidad hasta que es una vía libre al puterío más desenfrenado, pasando por teorías menos viscerales. Que nos diga FUCK sobre huérfanas y tractores y la novela de Genji.
Es muy fácil. Parece mentira que aún estemos preguntando por ello. Huérfanas es un término acuñado por el argentino en septiembre 2007. En Liverpool, precisamente. Son huérfanas todas aquellas que son huérfanas. Carlota, la protagonista de gran parte de la "Tetralogía del Arce" es el ejemplo palmario.

Tractores es un término acuñado en Sheffield en 2008. En el pub Henry's. Hay varios pretendientes a la paternidad. Tractores son todas aquellas que son tractores .No es un intento de cosificar a la mujer. Ni mucho menos. Es jerga. Para no meter la pata. No hay segunda intención en la comedia anglogaliciosa.

¿Lo de si hay hay folleteo en los viajes?, bueno, bien, vale, es un tema interno de los grupos. Obviamente hay quien folla a saco duro y seco y quien queda a dos velas. Si alguna vez drenan el Gafos, igual hay más noticias. Yo solo digo que cuando ves un río, buscas las fuentes o buscas la desembocadura.

¿Por qué no pueden viajar mujeres con los equipos? ¿De dónde sacas eso? ¿de los Estatutos? Pueden, claro pueden. ¿Acaso nos tomas por un Gentlemen's club del XIX?

Y escuchamos, abajo, al perro y al jabalí sumar los rastros.




III- CERVEZAS
Si la Anglogalician sangrase, sería con cerveza. La competición nace en un pub de Sheffield, os porcos bravos tienen su museo en otro de Pontevedra y así, ad nauseam. Pero aquí me interesa más la leyenda esóterica de los porcos bravos orixinales o los vínculos que tiene el Rodillarato con multinacionales del sector de la birra para financiar el Mal.

Hubo un proto porcobravismo en las bravas tierras do Morrazo. Eran los Birra's Klav. De ese elenco de forajidos estivales se ha nutrido en gran parte la Manada. Coño, ¡léete el blog!, que hay entradas sobre eso.

Thornbridge Brewery, Black Sheep, Theakston, Kelham Island Brewery. Estas son las cervecerías que hemos visitado. Estuvimos también en Tadcaster y rondando la Cain's de Liverpool.
Estrella Galicia nos invitó a un Celta- Sevilla, choque ahora tan de actualidad. ¡Forza Celta!. Es que no bebemos Cruzcampo en la Manada. Igual algún despistado. Eso, que ahora que nos conocemos, esperamos tener una fluída relación con Estrella Galiza en futuras ediciones.

Octopus Brewery nos elaboró una porter "Black&Tans", que fue un éxito. Tuvimos suministro de la lalinense Gorde`s Beer para la IX, que fue otro. Ahora estamos volcados con que el proyecto amigo de Cervexa Nasa arrase con todo. Cervexa Nasa, no les pierdan de vista.

En Burton Upon Trent, capital inglesa de la cerveza, se ponen las bases del porcobravismo on tour. Otra vez 2007. Los cinco de aquel viaje tiene un status innegable en el imaginario colectivo de la Manada. O eso dicen los cinco. Hay quien opina lo contrario. Esto también está en el puto blog. Todo está en el blog, después de 119 putas entradas. Joder. Haz tu trabajo.

Bebemos cerveza. Hemos estado en más de 100 pubs de Inglaterra, repartidos en siete viajes. Porcobravismo feniano celtoatlántico. La cerveza no tiene un papel fundamental en ninguna superchería asiática con sede en Roma. El vino, un ejemplo, sí.

The Basset Beer Club de Pontevedra nos suministra camisetas de paseo desde la XII. Las estrenamos en Newcastle, otro hito norteño. De bien nacidos...

La cerveza es la protagonista de una de las ceremonias más arraigadas de la Manada. Cada vez que un porco bravo viaja a Inglaterra por vez primera, debe invitar a una pinta de cerveza a todos y cada uno de los veteranos. Es un rito iniciático solemne.

Somos más cerveceros que los stags. La Vieja Guardia inglesa hace honor a su país pero los jóvenes son más de bebidas arriesgadas, esas con colores raros y sabores turbios. Old England is dying. Por eso nos necesitan. Y eso que la escena cervecera de Sheffield es la hostia. Tiene una variedad y unos pubs dignos de elogio. The Kelham Island Tavern, una muestra, ha ganado dos veces el premio a mejor pub inglés.

¿Caerán sobre nosotros las heladas manos del tejo?


IV. ENORME APARATO MEDIÁTICO
Meto la cuestión de tapadillo, casi disimulando, esperando la reacción de un FUCK que ya se creía casi liberado de la tarea de responder a mis preguntas. Abre mucho los ojos durante un par de segundos para entornarlos fugazmente a posteriori.  Coge aire. Mira para el suelo y se revuelve contra algo que le pasa por la cabeza. Pide otra pinta y congela la escena mientras se la baja casi de penalty. Se pasa la manga por los labios y un resto de espuma se queda adherida al dobladillo de su camisa.

Bien. Empezó como empiezan siempre las tragedias. Era un juego inocente al principio, y, hasta que vimos rodar la cabeza de blackemperor, no comprendimos la magnitud que iba a tomar la cosa. En la Anglocosa la frontera entre realidad y ficción es prácticamente inexistente. Pasan cosas en el entorno del EAM que tienen consecuencias en la realidad y viceversa. Un día sale el equipo en El Diario de Pontevedra o en La Voz de Galicia y al siguiente hay amenazas de denuncias. Hay gente que ha dejado de salir por las noches, no por nada, simplemente por no tener sorpresas inesperadas. El EAM ha vuelto prudente a los más sensatos y ha enloquecido un poco a los más propicios a ello.

FUCK mira al suelo de nuevo. Parece ver algo en las baldosas llenas de colillas y de restos de alcohol barato y sabe dios que otros líquidos. Parece estar teniendo un dejà vu lisérgico. O algo.

Allá por 2008 empezaron a correr rumores extraños entre el porcobravismo. El blog, que empezó como un pasatiempo sin importancia, cayó, por razones que algunos mencionan en voz baja muy de cuando en cuando, en manos de un grupo de personas no identificadas. Las amistades peligrosas del Main, supongo. Bueno, todas lo son, ahora que lo pienso. El EAM es una sombra en el corazón de la manada. Un recordatorio poco sutil sobre el valor del compromiso. En una sección del blog titulada "staff" figura una lista de gente que es pura paja. Es la tapadera semioficial. La verdad: nada de porcos bravos al timón del EAM. A partir del descabello blackemperoriano empezaron a pasar algunas cosas. En las conversaciones últimas de las noches atlantofenianas se colaban términos como "usuarios únicos", "banear IPs", "páginas vistas por nacionalidad" y cosas por el estilo. Se hablaba de compartir perfiles y de hacer registros multitudinarios en blogger, facebook y twitter. Se hablaba de expandir la palabra y captar usuarios. A raíz de ello empezaron a tomar fuerza dos teorías diferentes, indemostrables, creo. Ambas totalmente verosímiles:

1) Todas las entradas del main blog son obra del Main. Todas. El Main, además, es el autor de todos los comentarios y está detrás de cada uno de los perfiles de Galizalbion. Su furia creadora no conoce límites y, por ello, se ha derramado por las siguientes vías: el blog podzemne, el facebook de la anglogalician, el twitter, por los chorromocos descarrilados, por os arquivos stout y alcanza ya al diario de un porco bravo, a os restos do naufraxio y a esa agencia del tártaro en la tierra que es la compañía Cisco&Miño.
2) El EAM no existe realmente. Hay un ejército de trabajadores en régimen de semiesclavitud procedentes de la peña Doc Lap de Hanoi "contratados" por alguien sin precisar. Han creado y mantienen más de 300 perfiles falsos en blogger, casi 800 en twitter y más de 4000 en facebook a cambio de un techo de uralita para las noches y un plato de arroz al día. Ellos son los autores de las entradas y de los comentarios de toda la constelación que compone el EAM. Ellos son los que inventan y retroalimentan las polémicas de los distintos blogs y facebooks. Forman una nebulosa, una gigantisíaca cortina de humo dirigida por un tal Boogie el aceitoso que es el responsable de mantener la llama anglogaliciosa activa entre partido y partido.

- Y Willy Hagen, alias Willy Mariposas, alias Willy Coliflor, qué papel juega en este juego? ¿existe al menos o sólo es otro epónimo del Main?
FUCK se pone lívido. Con la cabeza hace algo parecido a una afirmación que negase una expresión de pánico durante un segundo. Se encoge de hombros y pide otra con la mirada.
Supongo que existe. Alguien lo situó el veinticinco de diciembre pasado en un lugar de Pontevedra no revelado en una conversación con el Main y Mike Barja. Digo yo que el Main no será uno y trino también. O sí. No sé.

Llegados a este punto, y aún teniéndolo en mi agenda, ya no soy capaz de sacar el tema del delfinato. Semeja FUCK un atribulado hombre sin atributos bajo la luz devoradora de las velas. Una futura víctima propiciatoria más. Otro posible nombre a añadir a aquella rama del árbol que mece almas perdidas sobre la superficie del Bann.

En el punto quieto del mundo que gira. Ni carne ni descarnado.

Por la negra ventana un hálito bronco se cuela pero nadie puede escucharlo salvo los hombres que conocen la cruel belleza del mar. Cae la noche, acaba la charla.

FUCK no me ha aclarado nada. Ha cagado una retahíla de lugares comunes, de verdades a medias. Tiene razón en una cosa. Pude haber leído las 119 entradas y llegar a las mismas conclusiones. Otro intento baldío de desenmascarar el Rodillarato. No arrojo la toalla. Seguiré intentándolo. Puedo perder todas las batallas excepto la última. Nos despedimos fríamente en la puerta del pub.

- FUCK, ¿Quieres añadir una última cosa?
- Sí. En un segundo, una última fluorescencia se desvaneció en el horizonte, de repente brotaron todas las estrellas...
Venga, FUCK, no me jodas.
Nos alejamos.
Nos separa de la verdad una porción de tierra gris del Norte.


Oroza en Hawkwind - Estaciones Desiertas - Al Norte de las Lápidas Lapidarias

“Fue sin que los franceses se enterasen, y aprovechando su célebre ignorancia de la geografía, que Inglaterra se convirtió, a hurtadillas y poco a poco, en una isla”, dice Malaparte en su libro El inglés en el paraíso. El Paraíso es uno de esos nombres usados con profusión para bautizar bares y casas de putas a lo largo y ancho de España, ese amigable país vecino cuyo talento para la geografía es también nulo. El Paraiso, Siroco, Camelot, Americano, Los Amigos, Casa Poli. Hay un bar El Paraiso en Tabernas, en medio del desierto, cuando uno ha pasado ya los decorados de Spaguetti Western y los pueblos moros, blanquísimos, incrustados en la roca de las mesetas. A partir de una hora, cambian las luces y el garito deja de ser un matadero rancio de cafés y tapa de jamón y se convierte en una especie de after hours desolado. Mucho mejor. Estuve allí con una mujer escuchando a Leonard Cohen y a los Pet Shop Boys, bailando bajo la bola de espejos. Es en sitios como ese en donde, lentamente, creciendo en público, que decía Lou Reed, me fui convirtiendo yo también en un islote.

-Necesito algo que no sea humano. Algo verdaderamente inocente e imposible
-Marchando

Pero ahora Oroza ha muerto, y resulta que lo conocía todo el mundo. Sobre todo de la época en que tocó con Hawkwind. El venía también al Paraíso, a leer la prensa. Agradecemos su manera de largarse, sin más explicaciones. Ya te pago mañana. Con esa absoluta ignorancia de las formas que es la única elegancia posible.
También se murió Emily Dickinson el otro día. Escribió una última carta dirigida a sus primas que decía solo esto:
“Primitas: Me reclaman”. La llevaron los ángeles en el pico, de la mano yerta al buzón, de Amherst a Baltimore.
Hay gente que sabe irse.
Y si sabes irte, sabes estar.
Y eso es todo.

Yo aprendí, a estar, observando la nada en las estaciones de autobuses. Las estaciones vacías fueron mi escuela, aunque nunca están vacías, en realidad. Hace poco más de un año estaba esperando un tren en un andén desierto, en Pontevedra. Un tipo alto, famélico y barbudo se acercó a pedirme un pitillo.
-Gracias.
-De nada.
-Gracias, es que a veces la gente me mira raro……
-Bueno…
-Ya sabes, por quien soy…
-Ahá…
-Sabes quién soy, ¿no?
-¿Quién eres?
-Yo soy la hija de catorce años de Nicole Kidman.
-Ahá…
-Y claro, la gente se extraña de encontrarse a la hija de catorce años de Nicole Kidman, con la faldita y todo. Y el barbudo hizo un movimiento extraño, pasándose las manos por las tetas y levantando en el aire su culito adolescente.
-Claro, tío. Ya…
Y luego vi su cara pegada al cristal del tren que salía en dirección contraria a la mía. Volvía a León, harta de Galicia.
Tenía familia allí.
Hay gente que sabe irse.
Y hay gente que no.
Y hay muchas canciones sobre trenes y sobre estaciones. No tantas sobre baretos, porque allí pasan demasiadas cosas. Pero todo buen músico debería tener al menos una de cada.
Epic Soundtracks tiene un disco necesario y curativo, “Sleeping Star”, en el que hay al menos tres canciones sobre trenes, tristísimas, esperanzadas, luminosas. Si alguna vez estuviste en una estación, jodido, esperando, justo en ese momento en que la lluvia amaina y el cielo se abre sobre el mundo recién lavado, entonces ya sabes como son, antes de oírlas.
Shane MacGowan tiene una canción perfecta sobre bares, “Sally Mac Lenanne”, donde dice aquello de “Johnny tocaba la armónica en el pub donde nací”. Se la escuché cantar a un porco bravo en el Sheffield arrasado de la Anglogalician, en el garito equivocado donde acabó la noche.
Epic se pasó con los barbitúricos, pero MacGowan sigue en pie y es como los gatos: vive al tiempo en este mundo y en el otro. Por Nochebuena le regalaron unos piños nuevos y ahora cuando te da las buenas noches puedes verle el diente de oro, brillando como una promesa.
-Buenas noches, Shane.
-Buenas noches, Luis.

A veces, cuando bajo al bar de la esquina a deshoras, rumiando una canción, puedo escucharlos a todos ellos, a Shane, a Epic, a Emily, a Malaparte y a Oroza, haciéndome un coro fantasmal.
A veces, en las estaciones desiertas, se sientan en el banco de enfrente y me miran. Y también está la hija de Nicole Kidman, mesándose las barbas. Y la chica con la que en realidad no bailé.
Me han enseñado cosas. Me han dado conversación. Me han pagado los cafés. Cuando tuvieron casa me abrieron la puerta y me dieron de comer.
Es la fantástica fiesta del pijama de los locos y los abandonados. Y está francamente bien, a falta de otra cosa.
Así que no los echo de menos.
Hay gente que sabe irse.
Y si sabes irte, sabes estar.
A mí me gustaría saber irme.
Y estar mejor.

Noche y Niebla. 3.618 Millas Náuticas



Entre el deshielo de primavera, la sequía del verano y la melancolía del otoño el Main solicitaba material para florear Su Enorme Aparato mediático.

–Vale, pero puede resultar una catilinaria.
–Concedido– responde, magnánimo Él.

(Todo aspirante a dictador, todo conducatorzuelo sabe que siempre ha de permitirse la crítica encorralada, el buenrollismo aparente, veranillo de San Martín criticón en la luenga noche de piedra del despotismo Porco-ilustrado. Dejar que todo cambie para cambiar nada.)

Así las cosas, después de nueve años, ¿qué viene siendo la AngloGalicianCup?
-Una despedida de soltero sin final, una stag party que se salió de madre tiempo atrás.
-Es un acontecimiento deportivo, como las Para-olimpiadas: 60 minutos de football cada 365 días.
-Un rollo para desgravar en Hacienda.
-La AGC se resume simplemente en un tolay vestido de negro dando tumbos por Britania.
-Es una misión diplomática encubierta pagada por el Foreign Office, montada por el MI6 en forma de pachanga noratlántica.
-Un cajón de sastre/desastre de acontecimientos deportivos, musicales, gastronómicos que tiene sus coordenadas entre el muro de Adriano, al norte, y el río Lagares al sur.
-Es un pozo donde los Main Brothers han dejado sus esfuerzos, sudores y dineros. Una gloria que cuesta todo y puede no valer nada.
-La AGC no existe: es un mundo virtual, a veces polilingüe, saturado de referencias históricas y ultraliterarias, escenarios míticos y testimonios gráficos pasados por Photoshop, lleno de ruido y muchas veces de furia.
-Es un asunto político, municipalista pero cosmopolitista, con la bendición del alcalde nacionalista, que juega a parecer racionalista y apela continuamente a los jugos gástricos.
Esto es la AGC: nada suena como parece, nada parece lo que no es sino todo lo contrario: rollo esmerilado, poliedro amorfo, des-información tangencial y aparatosa: Nacht und Nebel.



Del lado de acá: ¿Y los Porcos Bravos, los Porquos, qué vienen siendo?
-Un equipo deportivo profesional.
-Son una tropa de canichalós siempre con billetes de ida y vuelta en el bolsillo, rodando de pub en pub.
-Unos tipos que se reúnen para comer carne. Una manada.
-¿Una manada o un rebaño?
-Es que la cámara no les quiere, no son fotogénicos ni estilizados, como si los hubiese pintado Goya mismo. Dicen representar a la albiceleste esquina NW del país pero visten de negro, y no es luto por sus rivales ya que juegan un football lento, pesado, ofensivo para con el espectador, que hace agua en cuanto los rivales britónicos se organizan.
-Parece dirigirlos el que llaman, entre otros muchos epítetos, Sabio Timonel, el Visionario, y también Señor de Todas las Bestias de la Tierra y Peces del Mar y Conquistador del Imperio Británico. Posee su tropa de fanáticos, su Escalón Protector y el famoso Enorme Aparato que salpica la propaganda y la anti-propaganda para crear indecisión, confusión y, a la postre, miedo (todo esto suena a Goebbels pero no lo es, o tal vez sí).
-De hecho, La Porcallada pudiera semejar el nicho de una secta pseudofascista de provincias, con emblemas, enseñas, proclamas y adoctrinamiento juvenil en uniforme negro y una eterna cantinela de "blancos, heteros, cervezeros y bla, bla, bla..." Gustan de halar de herencia zéltika aunque varios de ellos podrían pasar por bereberes, muchos seguramente ocultan antepasados judaico-portugueses entre el ramaje genealógico; a menudo posan con rubias para parecer europeos pero todos sin excepción son residuos de las legiones romanas, restos dejados por los chicos de DJ Bruto, lo peor del Aventino y el Quirinal.



Del lado de allá: los Astados.
-Son y parecen más heterogéneos: cambian de colores, cambian de caudillaje y directiva, cambian de pub y no dejan de ser los Stags. Se componen de funcionarios, proto-hooligans, musiquetas apasionados, fanáticos de la historia militar, nostálgicos de los 70s, etc.
-Para ellos la AGC supone una excursión a la Hispaña verde-salitre; rollete etílico con pingas culturales que les hace descubrir una Hispaña más allá del triángulo Denia-Málaga-Tenerife.
-En campo ajeno suelen jugar diezmados y resaqueados. Cuando pierden se lo toman a broma, al estilo inglés; cuando ganan también. Son los herederos de Carnehan y Dravot: "os vamos a enseñar a mataros entre vosotros civilizadamente". Nada que ver con las resacas de la derrota dentro la Porcallada, negras, cainitas: y volvemos a Goya, my friend.



Esto es la AGC: el corzo en el soto (véase Graves): indefinición, juego de espejos, cristal esmerilado: puritita Gestalt.

The Porco Fenian's Burden. Lo que el Viento del Norte no lleva.




Vendrá el hombre de negro y tendrá los ojos de los primogénitos. Enarbolará su enorme aparato para acallar sus lamentos. Cincelará sus cuerpos a base de dietas atlánticas para preparar la llegada de la nueva era del porcobravismo. “Me gusta la decadencia pero no tanto”, se dice Saturno mientras mastica la carne mórbida de los hijos. Baraja planes: levas, genocidio, eugenesia… Por increíble que parezca solo atisba una solución: hay que fichar a un negro. Fútbol es fútbol, decía aquel, y la raza gallega está degenerada.

El primer chaval llegó a Bon en el verano de 2016. La humillación sufrida unos meses antes en la XIII, con una cómoda victoria inglesa a domicilio, había provocado la espantada de los patrocinadores y la peor crisis del equipo hasta la fecha. La continuidad de la competición misma peligraba. Esto no hizo si no enardecer la vehemencia del Main, si algo así es posible. Durante toda la primavera sembró su fe y aplicó el rodillo para acallar las protestas, al tiempo que recaudaba fondos para sufragar la operación.

El fichaje se formalizó en el mes de junio tras una intensa búsqueda que culminó con un viaje a Cuba financiado por el gremio piontante de Avión. En Cuba se encontraba el último descendiente de la pontevedresa Elvira Palmou, cuya hija Adalilia se había casado con un negro aspirante a boxeador profesional que murió aplastado por la letra ele del rótulo de un hotel la noche en que Gutiérrez Menoyo entró en La Habana. Los revolucionarios que estaban desmantelando el inmueble se confabularon para no delatar al culpable, y Adalilia hubo de conformarse con la promesa de una pensión de viudedad que nunca llegó y la semilla de una hija a la que nunca iba a querer por serlo también de la revolución. Luego, esa mulata huérfana de padre y falta de afecto concibió, ya en 1999, con cuarenta años cumplidos y un porvenir pésimo (corría el período especial), al pequeño Aniv de la Rev. Con tan caprichoso nombre, a todas luces una afrenta a la madre, se dio a conocer el no menos caprichoso objetivo de un Main tan desaforado en su empeño que logró generar entre los seguidores de la AGC una expectación complaciente. “Lo de blanco era por el merengue”, llegó a decir alguno. “No todo el mundo bebe cerveza todo el tiempo”, apuntaban otros. “El rumor está en las calles”, admitieron todos al ver que la cosa ya era irreversible. En cualquier caso, de pronto Galizalbión se llenó de negros. La facción verde del gobierno denunció la amenaza para el ecosistema. Al contrario que los homosexuales y los abstemios, que pasaban desapercibidos entre la concurrencia, los negros se hacían notar, tenían su jerga, sus maneras… y el que no era esbelto y atlético estaba bien dotado. Ciertamente el odio racial está asegurado cuando gente como Ignatius Sancho, Anténor Firmin o Keorapetse Kgositsile se están follando a las tías más míticas de tu pueblo. Robert Parish y Richard Pryor, por ejemplo, apostaron a ver quién se tiraba antes a todas las ex de Bill Laimbeer. La masa furibunda no tardó en dirigir su ira hacia el reciente fichaje, que se encontró sin apoyo alguno entre la porcallada. Y, naturalmente, el cubano fracasó.

El Main se sintió muy satisfecho. El Main alberga intereses ocultos, persigue fines inescrutables. El Main es teleológico hasta en su manera de beber cerveza (esto no es fábula, está recogido en las crónicas). Los porcos perdieron la edición en que debutó Aniv de la Rev, la XIV, pero ganaron las cuatro siguientes y más tarde lograron una victoria histórica en la XX, con Aniv de la Rev animando desde el banquillo como el que más. El recto camino no siempre es el más corto. El Main adoptó al chaval y, aunque quería llamarlo Miércoles, le dejó conservar su nombre.

The Melón in His Arms. Up and Under of a Rugby World Cup



Who would have imagined, when William Webb Ellis picked up the ball and ran at Rugby school in 1823, that we would end up here. From 18th September, when England meet Fiji at Twickers to 31st October we are expecting a feast of International rugby like we have not witnessed before. What we won’t see is grown men rolling around the floor like they have just been shot, the inability of so called International players to pass the ball over 5 yards or hit the goal from 2 yards out. We won’t see managers haranguing the ref, and making excuses for a lack of entertainment when their team sets out to park the bus for 90 minutes. We won’t see players constantly trying to cheat, stealing yards at free kicks, calling for throw-ins that they have clearly kicked into touch and “time-wasting” by making three substitutions in time added on to hold onto a barely deserved lead. This isn’t Football, Ladies and Gentlemen welcome to the Rugby World Cup. It’s fitting that such an event should be played in the home of Rugby. As is the case with other sports the Brits “invented” we are no longer its primary exponent. Though, unlike Football and Cricket, there are high expectations that the England side reach the Semi-Finals at least, which for us is a major achievement in an International Competition. It beggars belief that we actually have 20 Countries able to field a team capable of competing in such a spectacle (though in reality some of them will undoubtedly struggle to stem the tide against the “big” teams). I know Rugby is strong in Galicia and in Pontevedra particularly. Is there a Spanish National team – or Galician? How close were they to making the World Cup? Rugby is a game where it seems to be much more difficult for sides judged as “minnows” to upset the big boys but here’s hoping for the odd surprise or two along the way.

I grew up playing rugby (and football and cricket) at Middlesbrough High School and gravitated to Middlesbrough Rugby Club who at the time ran 7 Senior and 2 Junior Teams. The first team included England Internationals Alan Old, Rob Andrew and Rory Underwood at different times and the standard was very high. I played “social rugby” usually around the 5th or 6th team, enduring many a Saturday afternoon game in all weathers (I remember playing on a pitch that was a sheet of ice) up and down the North East, in every Pit Village from Boro to Berwick.. All for the pleasure of a pie and pea supper and a night on the beer. As a fully paid up member of the front row union – I played Hooker- the constant pressure in the scrum meant it usually took until the Friday after the game before I could move my head only for it to happen all over again the following Saturday. My love of the games social aspect meant that I continued to play on much longer than I intended as it was a major commitment – training twice a week and every Saturday taken up from August to May, which meant I couldn’t watch much soccer during that time – night matches were a rarity – though we could see the ball in the air from Ayresome Park when we played our home games at Acklam Park.

Why did I continue to play a game that is so physical? I remember playing next to soccer pitches and being embarrassed by the behaviour of the footballer’s, with much swearing and arguing every time the ball went off the pitch along with a constant barrage of abuse aimed at the referee, the opposition or team mates. In rugby the word of the ref was and still is law. Any dissent was quickly punished by a 5 yard penalty and your own team would tell you to keep it shut. I also liked the way teams would applaud each other off the pitch even when they had spent the game trying to tear your head off. You know what they say: Rugby is a game for thugs played by gentlemen and football is a game for gentlemen played by thugs.

The game has changed a lot from my time. The players all seem to be beefed up behemoths – even the scrum halves – the jockeys of the Rugby world. The rule changes have also made it much more difficult for teams to turn the ball over. The scrum seems to be becoming more and more redundant. How many times to you see a strike against the head? Despite this it’s still a game I love and watch when I can. The “Six Nations” is a major part of the sporting year and we often spend all day in the Lord Byron pub on a rugby weekend. The banter is great especially as I have a Scottish friend who takes great pleasure in England’s every miss-step. Funny that.

The rugby field is still a place to relive old National grudges. Games make the spectator revisit clashes of the past – the Scots can’t get past Bannockburn when they sing “Flower of Scotland.” You had your chance for independence and you blew it, get over it lads. And the Welsh and the frankly ludicrous, but admittedly rousing “Sospan Fach” or little saucepan!?!. Plus we get the ‘Oirish singing the decidedly Republican “Soldiers Song” even though the team is picked from Northern Ireland too. Don’t expect many of the Ulster lads to be singing along. Then there is the legendary Hakka, don’t you point that tongue at me mate, and the Aussie anthem erm “Australia forever” or something. You can’t expect anything lyrical from a bunch of convicts. I recall during the last World Cup watching Russia play Georgia in a boozer in London (I was in the boozer, they weren’t actually playing the game in the lounge of the Porcupine Inn you understand). There were only a couple of people watching but one chap, obviously a Russian, was singing away until a couple of very large lads, who turned out to be Georgian and could have easily made their front row, came in. Things went rapidly downhill from there as National boundaries’ were drawn and insults traded. it wasn’t long before the Police were called to separate the two factions. Despite the rampant Nationalism on display I’m looking forward to passionate renditions of National Anthem of Namibia, though hearing the “Star Spangled Banner” still seems just wrong on a rugby field (or anywhere come to think of it).

To help the uninitiated I’ll provide a brief run down of the combatants.



Pool A

England – We can only dream. Have beaten Wales, Australia and New Zealand in the past few years so a good side but will the expectations of a Nation prove too much? Will we regret leaving out Cipriani? Swing Low Sweet Chariot etc etc.
Wales – An excellent team who on their day can beat anyone but they always struggle against the Aussies and England beat them last time out so may just fall short. I expect the Porcos will be rooting for these Celts…
Australia – One of the favourites, strong in all areas, with a real big game temperament. Will only really fear the All Blacks who I hope kick their collective arses.
Fiji – Expect the usual mix of flair and brutality in equal measure but a team in decline. Will provide some great moments but no shocks.
Uruguay – Semi-pros find themselves in the Group of Death with 3 of the world’s top 6 ranked teams. Could be a humbling experience.

Pool B

South Africa – Another one of the favourites. Success built on their always powerful pack but due to meet New Zealand in semis so it could all end there.
Scotland – Performed poorly in 6 Nations though there were signs of moving to a more attacking game. In a weak group there will be some success but not enough.
Japan – Excellent record against the weaker opposition but cannot make the step up to match the big boys.
Samoa – They will be committed and dangerous. Have the ability to provide an upset against Scots or Japan.
USA – Sorry this is just wrong! A team in decline they will finish bottom of this group. Stick to rounders lads.


Pool C

New Zealand – The overwhelming favourites. I just can’t see anyone beating this lot and some of the teams in this group could be in for a major mauling. I suspect we’ll be seeing the Hakka at Twickenham come the end of October.
Argentina – Another team who sporadically threaten to get into the big league then fail to progress. Strong pack and always have a good kicker they should finish second in the group but that’s it.
Tonga – Ageing and inconsistent they will struggle to make any real impact in the competition.
Georgia – Like a team of lumberjacks these lads are very powerful in the set piece but have little to offer in the flair department. Rugby as it was played in the Dark Ages but strangely compelling.
Namibia – The lowest ranked side in the competition. They will be lucky to get out of their own 25 most games so expect a few cricket scores against them.

Pool D

Ireland - Another team who on their day could beat the best. They will be well prepared and dangerous in all areas but capable of the odd slip-up so they will ultimately miss out.
France – What’s happened to French rugby? Nowadays they seem to have little of the legendary Gallic flair that could destroy teams in an instant. Though there are always brief flashes of brilliance they just can’t sustain it. Wide open for an upset and not make it out of this group.
Italy – The Auzzuri have gone backwards in the past year or two despite trying to move away from their previously forward dominated tactics. Lack of a consistent goal kicker will always haunt them. Could fall to one of the minnows.
Canada – Another team in terminal decline. They’ll be hammered more times than a Porcos in the Toon. Expect them to finish bottom of this group.
Romania – A decent side that could cause a few flutters before ultimately bowing out.

So enjoy the spectacle boys and girls. There will be a few beers supped during this marathon I suspect. Let battle commence and the best team win – as long as it’s not Australia.


This Summer The Pines Are Drying



I.
Paso cada verán dende fai moito polo camiño que en Bon descende dende a casa dos meus pais á praia. Un camiño formado por dúas rectas de apenas 100 metros de lonxitude entre ambas, baixando entre casas que coñezo dende fai varios séculos aproximadamente. No tramo final os piñeiros que nalgún momento xa moi lonxe no tempo plantou FM pai, saúdan a aqueles que se achegan ao semicírculo areoso, vixías incansabeis da nada que diría algún escritor norteamericano exitoso e alcohólico revirado por algunha dor estraña. Os piñeiros saúdanme dende fai varias décadas como eses vellos coñecidos do barrio cos que un nunca chega a intercambiar máis que un par de palabras. Máis que formar parte da paisaxe, eles son a paisaxe. Dende fai algún tempo van secándose progresivamente. Enfermas de algo que non son capaz de identificar, as árbores que acubillaron baixo a súa sombra parte da miña adolescencia e da miña infancia van despedíndose sen doerse, convertidos en monolitos vexetais, en lembranza de algo inasible. O campo de fútbol no cal tantos boniatos dilapidaron tanta eternidade en tantas tardes de verán semella un pouco máis baleiro cada tempada a medida que os piñeiros van deixando atrás o seu antigo esplendor vexetal, a súa maxestuosidade orgánica, o seu carácter de escultura viva moldeada pola climatoloxía e o paso do tempo.

II.
No século XIV, o libro The Travels of Sir John Mandeville recolleu a primeira referencia occidental coñecida ao Júggernaut-Jagannāth. A crenza hindú establecía que calqueira persoa que falecera ante a presenza física de Deus podía obter a liberación espiritual. Isto facía que, na cidade sagrada de Purī, moitos fanáticos adoradores de Jagannātha se lanzaran baixo as rodas dun enorme carro de dezaseis rodas que sacaban en procesión. Jagannāth, representado baixo a forma dese carro demoledor, foi traducido ao inglés como Júggernaut co significado de "forza irrefrenable que no seu avance aplasta ou destrúe todo o que se interpoña no seu camiño”. Os ingleses, como é habitual neles, foron quen de recoñecer nunha cultura allea unha versión exótica do seu propio espírito conquistador e avasallador.




III.
En países como Francia, Inglaterra ou mesmo os Estados Unidos de América, o amarelo é a cor da ignominia. Etimolóxicamente, esta verba significa "perda do propio nome". Ás veces, non é complicado que tal cousa suceda. Basta con olvidar o que un é en si para renunciar a el e deixarse destruir en pouco tempo por razóns difíciles de determinar. Non é sinxelo achegarse aos motivos que levan a unha persoa ou a un grupo delas a deixar arruinar a súa propia imaxe e a súa propia idea de si mesmos nun breve lapso de tempo. Aínda que si é fácil facer a lista de pecados habituais nos que se pode incurrir facilmente. O máis frecuentado, por motivos tamén pouco claros, é o abandono de funcións. O amarelo é, polo tanto, a cor do abandono. A cor da deserción.

IV.
Ás veces, seguindo as peripecias do porcobravismo atlantista feniano, lémbrome das verbas que Balzac poñía en boca de Vautrin, o fáustico protagonista de varias das súas novelas: "un home que presume de de non cambiar nunca de opinión é un home que se preocupa de ir sempre en liña recta, un inxenuo que cre na infalibilidade. Non hai principios, non hai máis que acontecimentos. Non hai leis, non hai máis que circunstancias. O home superior cásase cos acontecementos e as circunstancias para poder mandar neles".


V.
Ata a XII edición da AGC tiña a impresión de que esta era un Juggernaut, un carro de Visnú capaz de aplastar todos os inconvintes que se lle puxeran por diante. A imaxe que trasladaban os seus protagonistas remitía a unha fratría galaica -de claras orixes boniatas- capaz de facer fronte a calqueira adversidade. Mesmo preparada para sobrevivir aos adoradores extremos do main, criaturas capaces de inmolarse diante do seu carro indetible para acadar a gloria a calquera prezo. Porén, a crónica descarnada desta última edición, evidenciando ignominias dificilmente xustificables, fan correr unha certa onda de pesimismo. Como se a competición tivérase impregnado dunha desagradable cor amarela, dunha especie de abandono dos principios fundamentais e das leis que lle son propias en favor dunha moral oportunista, acontecimental e circunstancial a máis non poder. Dende as alturas que concede o cáñamo e dende a posición de quen está sometido ao movemento pendular que propician as brisas que percorren o Bann, un non pode evitar certa preocupación, certa intranquilidade fundamental ante a vindeira edición en Pontevedra. Unha XIII que se presenta ante o seu público cargada de desercións interiores e de desafección disimulada. Algúns tememos que o acontecido na XII vaia ser o prólogo de algo máis grave. Só espero que os feitos nos dean un zasca ben grande nos fuciños.

VI.
Nos días finais de cada verán, cando as primeiras borrascas do outono comezan a entrar polo suroeste azotando ás escasas árbores que están en primeira liña de costa, 'resulta interesante achegarse a Bon e botar un ollo aos piñeiros que siguén alí plantados dende fai tanto. Exemplifican algo difícil de expresar pero que calquera pode recoñecer de inmediato ao observalos durante un tempo. Unha vocación de permanencia difícil de atopar nestes tempos, unha resistencia ás circunstancias e mesmo ao paso do tempo que sintonizan cun estado de ánimo. Entre a inevitable decadencia e o pulo por permanecer percibimos a vibración de algo que nos supera e que, de cando en vez, ten a forza suficiente para atravesarnos.

VII.
Nunha entrevista recente a Rutger Hauer, o xornalista pregúntalle pola parrafada que solta o seu personaxe, o replicante Roy, no momento da súa morte na película Blade Runner. O home, totalmente convencido de si mesmo responde: "Foi nese momento [da rodaxe] cando se me ocurriu 'Todos eses momentos perderanse no tempo como bágoas na chuvia'. Paréceme extraordinario que vintecinco anos despois á xente aínda lle impresione o final". É unha historia ben bonita, quitando que ese verso e parte de ese monólogo que supostamente foi inventando sobre a marcha son obra do eternamente adolescente Arthur Rimbaud (no poema "o barco ebrio"). Ás veces, e só ás veces, estaría ben ser un pouco Rutger Hauer.

Enterrádeme O Meu Corazón en Crookes Road. Eu vin a vitoria do cervo, by Isaac Xubín



Aparece o porco bravo por entre os matos, os que están ao carón do tronco que acolle un niño de azor. Ti xa sabías que estaba alí, sabías que aparecería por entre esas pequenas ponlas esgrevias, como se formase parte do seu caracter. Observas o animal e durante uns intres a túa alma coñece, instálase nese lado da empatía, imaxinas que foxe, que ergue os fociños e que marcha pola esquerda, ocultándose detrás dun carballo, como se fose o protagonista dunha desas obras iniciais de Harold Pinter. Probablemente foi por iso que, mentres contemplabas a silueta do porco bravo a fozar no humus, apareceu no teu recordo unha imaxe moi concreta: o teu bisavó baixando do HMS Leviathan, a piques de invadir Menorca.

Escoitaches a historia centos de veces nos labios da túa nai e o teu irmán pequeno, enfermo naquela cama do hospital, pedíalle que a repetise unha e outra vez, coma se fose un deses contos populares que a ti nunca che produciron interese ningún pero que a el tanto lle gustaban. Pero non é o relato da invasión, dos 300 homes ás ordes do home que daquela era tan só o coronel Paget, non é o relato da lenda familiar que segundo as crónicas militares foi verídica e que o fixo ao teu parente merecente da condecoración que debe estar metida nalgunha das caixas noutrora brancas que tes almacendas no sobrado da casa e que resumen a vida física da túa nai.

Tampouco é o nome desa illa no Mediterráneo, Minorca, o que fai callar o odio no teu interior, a lembranza da túa propia derrota, a lembranza do feito que resume a túa dor. A casualidade fixo que acabaras alí e que tiveses que ser ti o que descubrise polos teus propios medios a traizón. O ideal tería sido coñecelo por unha boa confidencia, coa compaña doutro fiel camarada e unha botella de islay. Chegaches alí, a Menorca, despreocupado malia ter escoitado unha primeira advertencia: ‘Se dás ese paso eu estarei contigo, pero lembra que a hostia virá de quen menos o esperas, alguén que será moi próximo, sempre acontece así’.

O porco bravo move só unha pata dianteira e permite observar a punta do seu fociño que segue a fozar na terra. Emite un son, o aire tremeu na súa gorxa e páraste uns segundos a admirar a fermosura salvaxe do animal, o equilibrio que atopan os teus ollos ao contemplar a súa figura, a longura do lombro, a proporción da cabeza con repecto ao corpo e a querencia que tes polos hábitos que caracterizan a súa vida, os seus costumes. É todo isto o que volve traer ao teu interior, inconsciente, unha forza por identificarte con el, pensar que ten saída. Pero es maior abondo para ceder agora.

Non foi difícil atopalos en Ciutadella, é un pecado común en calquera amante, sexa cal sexa a súa nacionalidade ou condición: pensar que nada importa. Ela estaba sentada nunha terraza ao carón da catedral e chegaches a dubidar se non sería mellor, máis digno, sorprendela sen o barquillo na man, cando estivesen os dous xuntos, fose quen fose quen a acompañaba na viaxe. Ela viute chegar dende a porta da catedral e ao saír sentiches a calor da tarde coma un golpe que presaxiaba a decepción da nada. Ela fixo forza por non sentirse abraiada de verte alí, non foi difícil, aínda estabas un pouco lonxe para interpretar o movemento das súas pupilas. Sentaches ao carón e agardaches a que acabase o xeado. Entón non foi necesario abrir a boca, ela miroute en fite e acusoute en primeiro lugar. De inoperancia. Despois confesou directamente que era teu irmán quen estaba alí, con ela, e que moi probablemente te observaba dende o cuarto do hotel, na esquina, sen atreverse a saír. Non dixeches nada, non volviches dicir practicamente nada dende aquel día ou, cando menos, fixeches por non ter que dar nunca máis explicacións. Apuntar e disparar a todo cristo.

O vento cambia de súpeto, xa o avisaba o ceo, o porco bravo ergue de súpeto a cabeza na túa dirección pero non importa se viu a túa silueta ou non, sabe que estás aí e ten medo, malia que o puidese parecer, non ten escapatoria. Polo xeral, a xente do común non contempla a pericia das persoas coma ti. Entón pechas o ollo esquerdo e non o pensas, disparas.

La Historia No Se Escribe, Se Hace: Del Sikaru a la lager Pasando Por La Reina De La Cosecha. Brewed By Lois Alfaya


“Desayuné un pedazo de pan seco y un vaso de cerveza. Es este un acto recomendado por Dickens a los que están a punto de suicidarse, como especialmente adecuado para alejarles durante algún tiempo de tal propósito. Y aun cuando no esté de todo en esa disposición de ánimo, está bien hacerlo de vez en cuando” 
V. Van Gogh

Se dice que elamitas, sumerios y egipcios se discuten el honor de ser los primeros en realizar una cerveza. Estos brebajes fueron denominados de diferentes maneras, sikaru para los sumerios o heneket para los egipcios. Consistían en una mezcla de cereales fermentados libremente con agua, algo similar a lo que hoy entendemos por cerveza. Este producto era aderezado con hierbas de todos los estilos, desde potentes psicotrópicos que hacían las maravillas de los engullidores de la época, a astringentes combinaciones capaces de deshacer cualquier paladar poco entrenado. Dioses de todas corrientes se intentaron adueñar de su creación, desde incas que sólo permitían a las jóvenes vírgenes su elaboración, a vikingos que prometían la inmortalidad tras su ingesta antes del combate.

En la península ibérica, los celtas popularizaron su fabricación, siendo desplazada como principal bebida por los invasores romanos, que impusieron la marcha del vino tan presente en la actualidad. Así se convirtió la birra en el manjar de la clase trabajadora y las celebraciones populares. Ave César! Al mismo tiempo, La Vieja Inglaterra resistió el envite, manteniendo hasta hoy la Ale como fuente de embriaguez suprema.


Sin más dilación viajamos a Galizalbión, donde la creencia vikinga cobra sentido. Dos estilos cerveceros unidos en armonía y difusos en la práctica, comparten espacio, conversación y vaso. Arte y pasión se extienden entre pintas agujereadas a través de las cuales fluyen las palabras del despotismo ilustrado. Creación derivada de la reunión continua alrededor de la pinta. Lúgubres ambientes donde versados en líquidos comentan “Good ale is meat drink and cloth”, a lo que son respondidos, con “I have fed purely upon ale; I have eat my ale, and I always sleep upon ale”. La genialidad perturbada irradia conocimientos cruzados, conversaciones demenciales y singular bravuconería en pubs hechos a medida. Un mundo propio donde discernir despiadadamente sobre cualquier tema con una sola excusa, abrigo y paraguas tanto de grandes y excelsos actos, como de caóticos y desmemoriados finales. En ellos Stags y Porcos Bravos discuten sin cesar sobre las palabras del galés J.B. Toshack “si no se bebe cerveza después de los partidos, ¿cuándo hay que beber? ¿Antes?”, llegando a comunes acuerdos viaje tras viaje. Días y noches, en donde la cerveza transcurre entre dialéctica y pantomima, donde las historias no se escriben, se hacen, donde la búsqueda de la reina de la cosecha tiene lugar. Imposible saber exactamente cuándo, ya que no está escrito, pero se intuye. Posiblemente desde el mismo instante de su nacimiento. Al despiste, en algún momento, la música popular hace presencia y se escucha de fondo:

Bring us in no beef,  for there is many bones
But bring us in good ale,  for that goeth down at once.
Bring us in no eggs,  for there is many shells,
But bring us in good ale,  and give us nothing else.

Pero la evolución del principal sustento de la región crea desconfianza. La tradición Ale discute diariamente con una Lager devaluada, nada que ver con la original de tierras checas y alemanas, fresca y ligera pero con sabor y carácter. No es algo nuevo. Inglaterra luchó bravamente durante años contra la cerveza lupulada al grito de “Beberemos nuestras cervezas hasta que no nos mantengamos en pie y brindaremos por el honor de la Vieja Inglaterra”, acabando al grito de “la cerveza que nos dejó en la dulzura, volvió en la amargura”. Perdieron una batalla lógica que les aportó mucho, haciéndola más única y especial. Gran derrota, pero ¿sería posible un cambio más brutal que ese? Mi gaznate se mosquea. El sustento de la brillantez mental y demoníaca de la existencia de Galizalbión y la Anglogalician Cup no se pone en duda. Aunque no quiero pensar en terceros tiempos regados con Carling o Cruzcampo, entre música electrónica y jóvenes desatadas al ritmo del jagerbomb. No es posible. La cerveza manda y guía. Sin su aliento, nada tendría sentido. El bebé no habría nacido, la madre volvería al whiskey y a la jeringuilla y nada sería igual.

Los Stags, fieles a la tradición de pub y Ale, ven como en la última época los jóvenes adoradores de Lager y chupitos de whiskey (aunque sea escocés) aumentan en su tierra. La frescura en el juego discute con las sagradas raíces imperturbables del origen. Sus visitas a la otra orilla muestran su completa pasión por este elemento. El peligro está ahí, aunque ellos aguantan su estilo y lo refuerzan. Mantienen la Ale firme, alzan sus vasos y los vacían al ritmo de The Strolling Bones, porque la historia no se escribe, se hace, del sikaru a la lager, pasando por la reina de la cosecha. Diriman otra batalla con su alma en juego. Salgan victoriosos e inunden estas tierras de sabiduría fermentada, a través de su más preciado bien, la Ale.

Mientras, los Porcos Bravos inmersos en su propio mundo, pero muy atentos a las evoluciones Stags, ya han librado esa batalla, o no. Conviven en paz. No discuten con la Ale o la Lager, se empapan de ambas, buscando el camino. Es su fuente de sabiduría y cambio. Apostaron por las raíces, y a ellas se amarran. Y a partir de ahí nacen nuevos brotes. Los mismos que impulsan frescos brebajes que asoman en el horizonte, y sus respectivas folerpas y eventos, en los que agua, cebada, levadura y lúpulo harán su presencia, acompañando al balón redondo. Aun escuecen meses pasados, pero los líquidos hidratan el cuerpo de la batalla, elevando la moral de las tropas, que ansían recuperar el trono cedido temporalmente. No es tarea fácil, y el rival está crecido.

No asustarse. La historia no se escribe, se hace, del siraku a la lager, pasando por la reina de la cosecha. Seguirá habiendo buena Ale y buena Lager que continúe guiando Galizalbión y la Anglogalician Cup a la excelencia. Se mantiene el espíritu. Se agranda. La corrosiva velocidad del tiempo solo perfila nuestra voracidad. Y en ella reside nuestro alimento. La cerveza, nai e señora.

Disfruten el verano y beban en consecuencia!

Salud!

I’m Immensely Proud Of Being From Yorkshire. Interview With An Umpire.

Una entrevista que va a cundir

I’m here in the Fat Cat interviewing Ray “Albert Finney” Cundy, a veteran of every Anglo Galician Cup battle and who, as new Stags supremo, masterminded the victorious XII

Ray Cundy (Sheffield, 1953)

Can you tell the readers a little bit about yourself?

I’ve been married to Janet for 25 years and have no kids. We celebrated our Silver Wedding in January by going on a cruise. At school, Myers Grove, I was a “goody two shoes”. I was school monitor so I helped the teachers keep order in the school (perfect experience for his later role as Stags manager – ed ) This taught me self-discipline. I’ve played football since primary school at Burgoyne Road and my first competitive game against Lydgate Lane was a 10-0 thrashing, I’ve loved playing ever since. The high point of my career (apart from the XII of course) was playing for Sheffield FC for three seasons in the 70’s – Sheffield FC are the oldest Football club in the world, fact. We went to Europe one close-season and played in a competition against German, French, Dutch and Belgian Teams and, playing in an official Sheffield Wednesday kit, we won the competition. Must have been the kit! Sheffield FC got to the final of the FA Vase the year after I left them. Make of that what you will. I continued playing for Sacred Heart FC who were a successful team, winning a couple of Championships and getting to two League Cup Finals, all against the same team (were there only two teams who entered the Cup in those years Ray?). They ended honours even. But I’m not a Catholic. In fact I’m an atheist. However I never got my “blue” at school for football, I got it for cross-country running and tennis would you believe. I ran the National Cross-Country Championships one year, fell down a rabbit hole at the start of the race, got up, saw I was last and put the burners on. I finished in the first 120 out of a field of over 1,000 kids. I also played Hortensio in a school version of Shakespear’s “Taming of the Shrew”. Whilst I enjoyed the applause and the laughter, it is a comedy!, I never fancied a career on stage. I won a book at the annual school prize giving for being “the most improved pupil in the class”. Didn’t say much for the others…I also came third in the Sheffield “Newspaper Boy of the Year” competition organised by the Sheffield Star Newspaper (yes the same one with the Stags video in it – I’m just saying) I won a £1 Premium Bond but so far it hasn’t come up on ERNIE. I was a football referee for about 6 years. I challenge players to do the same. Learn the Laws and take the basic 12 week course to get started. It isn’t as easy as picking up a whistle I might add. I retired from work on 30 September 2010 after being a career Civil Servant for almost 40 years. Best team I worked on was the Sports and Entertainment team who considered work permits for all sportspeople, actors, technicians and all musicians entering the UK even for one gig! (I worked on that team too – best job ever) l’ve met and talked to some pretty famous people as a result and if you buy me a pint I may well have a story or two to tell.

I know you are proud to have be born within the “Broad Acres” – what does it mean to be a Yorkshireman?

I’m immensely proud of being from Yorkshire. I’m proud of my working-class roots and where I come from. I am the eldest of 3 brothers who at one time all slept in the same bed because my parents were living with my grandparents in a terraced house. We never had a car until I was about 13 and I was the only one who didn’t get a bike for Christmas. Funny how you never forget these things but at least they had to wear my “hand me downs” so it wasn’t all bad. I’m biased, of course, but I don’t think you will find a more friendly and genuine set of people than those in Yorkshire, in particular this great city of Sheffield (yes Ray you are biased). Perhaps this is why so many people have said they came to Sheffield for work or to attend University and never left. I fly the Yorkshire flag – a white rose on a sky blue background – as often as I can but especially on Yorkshire Day on August 1st to celebrate the rich history of our great county (I thought Yorkshire Day meant we all ate Yorkshire Pudding) It’s still the largest County in England despite losing the likes of Cleveland and Humberside to boundry changes (Though Middlesbrough is in Cleveland I’m still a proud Yorkshireman too. It says Yorkshire as place of birth on my birth certificate and that’s good enough for me, though it is in old Saxon). It’s such a diverse County with the Industrial South – though not as busy as it once was in the Steel making and Cutlery trade – the old woollen industry of the West and the rolling Dales and farmland of the North. We have our sporting legends who are too numerous to mention but I remember someone on the TV saying in the London Olympics of 2012 athletes from Yorkshire had won 12 gold medals between them, which put them 3rd in the International medals table. I am a member of the Royal British Legion and I commemorate every year what the men and women of Yorkshire have given to their country. I had tears in my eyes when I visited the Somme battlefield with Ron where so many of the “Sheffield Pals” died in 1916. What a waste of good people. I could wax lyrical about the County of my birth suffice to say that I do think it’s “God’s own country” but as I don’t believe in God I’ll say “it’s MY own country” and long may it be so. (Well said Raymondo)

Obviously you are a keen student of history. Tell us about that?

My favourite subject at school was always History. I was fascinated by long lost civilisations (like the Geordies?) and the Classical period intrigued me. I especially loved the conflicts between the Greeks and the Persians – the stand of the 300 at Thermopylae and the battles of Marathon and Salamis, the Roman Empire and the Punic Wars against Carthage. On one occasion at school our History teacher, Mr Grinter, took us to see Dr Zhivago at the cinema. Although a love story, the background was the Russia Revolution of 1917 which we were studying at the time. It was one of the best days out of the classroom. I’ve also been to several battlefields including Flodden, Bosworth Field and Towton, the latter two from the long dynastic conflict in England known as the Wars of the Roses. Towton has the reputation of being the bloodiest battle fought on English soil (it was also fought during a great snowstorm just to make things worse) Living in Yorkshire I have always been interested in King Richard III who was a Yorkist King whose family emblem was a white rose. I was thrilled when his body was discovered recently in a car park in Leicester. He was the last English King to die in battle and last of the Plantagenet line. I have never believed Shakespeare’s portrayal of Richard as a hunchback and a murderer (Tudor propaganda – History is written by the victors Ray). I am also a member of the National Trust which was formed to save historical houses for posterity and the Trust also owns several areas of land in trust for the nation to enjoy. As I said I’m a member of the Royal British Legion whose main aim is to remember the war dead and help care for ex-soldiers and their families. On 18th June it is the 200th anniversary of Wellington’s victory over Napoleon at Waterloo. I have already bought some momentos to commemorate the date. I can’t understand the comment that History is boring. How can learning about human civilisation over many centuries be boring and shouldn’t we learn from the mistakes of the past (judging by recent events in the UK I don’t think we do). Without History we would know nothing of our past and what made us what we are today. Surely that’s worth remembering.

And now on to the Football. After three defeats in a row the Stags finally triumphed…..

I have never liked losing at anything. Even at cards. I can remember as a kid my family would stay up until I had won a hand at a game called “Newmarket”. It was two in the morning when we got to bed! As for the Anglo Galician Cup – what a great event that is. It has brought so many people together so thanks to Thomo and Fran for starting it all off. We have lost friends along the way like “John Terry” and Julian “Smoking” Batty who gave me one of the funniest stories ever to come out of the Anglo-Galician with his Vigo police dog escapade. Rest in peace my friend. As for the XII, I think we won because we were more organised off the field and more disciplined on it. We agreed a formation and we stuck to it (don’t give too much away Boss) I think it shocked the Porcos and if truth be told it re-invigorated the Stags and was a good result for the future of the event – sorry Porcos!

Now you have successfully donned the managers sheepskin coat have you hung up your boots?

I’m still contemplating that decision. If it happens it will be a very painful one. I’m 62 now and I’ve done more in football than others have. With a bit more luck I might have done more but we can all say that can’t we (unless you are a Sunderland fan). Although my mind is still alert on the pitch the stamina isn’t. It comes to us all and I certainly won’t be doing any cross-country running anymore. Perhaps I’ll do more cycling to keep fitter but I still think I can get through a game with a little help from substitutes, something we’ve never had when we visit Galicia. I’d also like to score just one goal. I like to look after myself before a game but am always amazed by Thomo who seems to drink non stop then stagger onto the pitch, score a cracker then stagger off again. (Legend) But being on the sidelines is a fact of life. It’s not just with football, when you are my age life itself becomes a sideshow. There are things in life you have to accept. I would like to thank the lads for keeping me involved by making me the manager. I was very touched by the gesture and immensely proud of them when they did a job on the Porcos.

This result has clearly hit the Porcos hard. They will be “up for it” come the XIII. As manager how will you handle the “away leg” given our tendency to drink solidly for the duration resulting in us turning up for the match in a state of disrepair?

Well obviously I hope it won’t be “unlucky thirteen” for us. In fact I’m pretty confident we can continue our winning formula and get a result in Galicia for the first time since we won 4-3 on Thomo’s stag party in 2007. (I’m off down to Ladbrokes to put a tenner on the Stags) I think I have a very honest bunch of players, some of whom have already experienced the problem of getting pissed then playing a game on a large pitch at the hottest time of the day (or wettest – this is Galicia after all). I will ask my players for a bit of discipline and belief but I can’t ask them to spoil their trip by asking them to abstain from drinking – not when I’ll be chucking it down my throat at the same time (managers prerogative Ray do as I say not as I do) I will “request” they be careful and behave like adults but I ain’t going to the cop station to bail them out if the team antics get too rowdy. If we stay relatively sober we have more than a good change of winning (he said this with a straight face). If we don’t we’ll likely get hammered. Just thought, I could keep all their room keys and lock them in but do you think that’s going too far??

Estrella Galicia or Kelham Island Best Bitter – discuss.

No contest it has to be Kelham Island Best and I’m not being patriotic for once. Estrella is nice on draught but it’s mostly bottled and I’m not a fan of bottled or canned beer. It’s too gassy for my taste and believe me I need no help in that Department! (as anyone who has shared a room with Ray in Pontevedra will attest). I think any fan of real ale will say the same, plus I’ve visited the brewery at Kelham Island, it’s a local brew and I feel more at home with it.

You are also a chap who likes his “bait”. Galician cuisine – what do you think?

I’ve always enjoyed my food. The Galician grub is no exception. I love octopus and calamari, patatas bravas, gambas and all tapas dishes (pretty much everything then). If you aren’t into your food don’t go out with the Porcos. Eating well is always a part of the journey for me and I’ve always embraced trying the local food and specialities. I’m not really a MacDonalds, Burger King guy. In my opinion eating out is a social grace. Judging by the predominance of take-aways on our High Streets eating out is a social event fast disappearing. By this I mean good conversation should be part of a good meal and the meal should last at least two hours. (have you seen how much food these lads could demolish in two hours??) It’s something I think we Brits could learn from some of our European neighbours.

If the Anglo-Galician Cup were a movie which one would it be?

That’s an interesting question. Which part of the whole experience do I think is most appropriate? We have “At World’s End” the Simon Pegg movie which starts off basically as a reason for old buddies to meet up and get totally pissed then develops into a sort of apocalyptic message. Not sure if that is an appropriate analogy. Now that some guys are into their music we could associate with “The Sound of Music” but I can’t see Arturo or Bill dressed as nuns though they both probably have nasty habits. Boom boom (a police restraining order forbids me from donning the cassock I’m afraid) For me it has to be “Gladiator”. It’s got a great theme tune to satisfy the music lovers and the Anglo-Galician rivalry reminds me of two side who respect each other but take no prisoners when the action starts. We’ll be the Romans, being the civilised ones, against the Porcos who are wild and savage Celts who need taming. I fancy my role as Maximus when he says “Unleash Hell”. That would be the Stags on the Porcos obviously. No need for head throwing yet guys.

Since our glorious victory we have had much more input onto the various websites. As a man of letters, how do we maintain that impetus?

I’ve no innovative thoughts on this I’m afraid. I know the Stags have struggled to contribute to the various sites and I know following your intervention and urgings this has improved considerably. Whether there is a link with being successful on the pitch and having enthusiasm for the sites is a factor I don’t know. As many of us as possible should contribute. I’ve been as guilty as anybody but I think the main problem is translating the comments into recognisable English. (I have the same problem in Newcastle). We all know in this day and age patience is no longer a virtue and if something doesn’t grab the attention in the first few sentences then it is ignored. We English are lazy (no comment from you Main please) but perhaps it might help if the main articles were also in English so that people didn’t have to waste time in translation. We should of course also translate the English articles to Galician/Spanish too.

You have been part of the Anglo-Galician family from the start. What do you think the future holds?

Who would have thought that after Thomo’s Stag Party we would be celebrating 10 years of the competition in 2017? Let’s face it, the first game was a kick-about between two sets of guys on a piss-up (not much change there then) We had such a great time in Pontevedra we wanted to continue the competition and develop the friendships we had forged. Football is truly international and we are living proof it brings people together. That’s one in the eye for those non-believers, including my wife, who think the game is overrated, boring and just a load of men chasing a round object full of air. (She must have a Chelsea Season ticket) This has developed into much more than a football match. As for the future, the sky’s the limit. The different websites prove the interest worldwide in the Anglo-Galician family. All sorts of subjects are discussed from the sublime to the surreal. Sometimes when I managed to translate an article it has been so high brow, even for me but that’s part of the diversity. Whatever we decide to do in order to celebrate 10 years it has to include a mix of travel, football, music, food, drink and friendship because they are the building blocks of this great competition (well said Ray) Personally I would like to see Thomo involved again because not having him around is like losing a founding father. We understand why he can’t be with us and he’s having the time of his life but we need him back. Just like the Stags are back!!!

Thanks for that Ray, very illuminating, now it’s your round mate…….Ray? Where’s he gone……


.