header-photo

Se armó la cámara húngara: Boroman’s World Cup Form Guide

Dicen que es la segunda competición más importante del planeta football



Brazil - The favourites, no doubt about it. Don’t expect the flowing football of old though. This lot are bit more rough and ready like a night out in Stockton but they’ll be hard to beat especially with Lou Ferrango in the team. Will the weight of expectancy prove too heavy a burden?? This country will not accept failure.
Croatia - Expect the usual mix of elegance and grit like Fer and Argie combined. Will the rarefied atmosphere be their undoing as it always has been for European teams? Will rely heavily on Mandzukic for goals but will be in the mix.
Mexico - Struggled to qualify and about as exciting as a $1 taco. Last time they had a decent squad Pancho Villa was president. Will be Mexican waving bye bye at the first stage.
Cameroon – This could be the youngest squad in the competition or the oldest who can tell? This isn’t the team of previous World Cups though. They will struggle to make any real impact and we’ll be left with memories of Roger Milla the oldest swinger in town.



Spain - Will the holders be able to reproduce the style that made them kings? Looks like a squad who may struggle to score despite a lot of possession. Nowadays Torres would lose a foot race with Fatty Arbuckle. They will progress from the group but like Barca they will be found out later in the competition.
Chile - I tip them to be the surprise package in this group. They will be fun to watch and tough to play against, just like the Boro. As an omen they have a player named after two Galician legends Arturo Vidal you can play the guitar like a god and like pies, probably...
Netherlands - Strolled through the qualifiers but usually flatter to deceive in the later stages. I’m not a fan of the Dutchies, always think they are better than they are. I predict a shock and they will fall at the first hurdle. Cocky bastards.
Australia - If they can get their squad of beach bums from spending all of their time eyeing up the totty on Copa Cobana they will be difficult to beat, but get beat they will. Stick to Aussie Rules lads.



Ivory Coast - Star studded team with not one but two Toure’s and the old diver Drogba. They are all getting on a bit to be honest but they’ll still make it out of the group stages.
Colombia - Bit of a mystery this lot but you can usually be guaranteed some entertainment on the way be it on the field or off with the fear of reprisals from the Drug Lords should they lose a game. They also beat Uruguay and Chile in qualifying. I still miss Carlos Valderrama’s hair. He looked like he should have played bass in Earth, Wind and Fire.
Greece - Defence is as stable as a Greek Bank. These guys take austerity to new levels. All of their matches could end up 0-0 but it won’t be enough to make them progress. Thank the Gods.
Japan – Makeweights in this group, they have some useful players but just not enough experience at this level. Defence is prone to committing Hare Kari so there will be no Rising Sun this time around.



Italy - Always well organised and used to progressing in World Cups but this is not a great Italy team. They lack any real superstars. Will qualify from a weak group but then it’s Arrivaderci Azzuri.
Uruguay - It’s all about Suarez it seems. Will we get the goal scoring genius who has set the Premier League alight or the arm bighting diver? I hope it’s the former, except when they play England of course.
England - 1966 seems a long way away. We will continue to pay the price of too many exports in the Premier League and the skill gap will be in evidence. Most of these lad’s couldn’t trap a pig in a passage. Will Hodgson let the youngsters have their head and attack attack? Doubt it. It’s not coming home. Get used to it.
Costa Rica - A bit of an unknown quantity this lot. They could cause an upset, though beating England wouldn’t be an upset, but not strong enough to progress.



Switzerland - In my Panini stickers album most of these lads look like they should have been extra’s in “The Last of the Mohicans” but they are a good side. They defend like the Spartans at Thermopylae and could be one fore the neutral, boom boom.
Ecuador - Talented attacking team but with no defence to speak of they will be like the Stags after a night on the beer. Start well but quickly degenerate into a shambling mob. At least they won’t have the hangover to go with it.
France - A team still in transition. The Gallic flair and élan of the teams of Platini and Zidane seem a distant memory. I can see only failure here. More Bo Diddley than Baudelaire.
Honduras - Could be another surprise package. They are going where the weather suits their clothes and will be workmanlike rather than thrilla dilla but will be hard to beat.



Argentina - My favourites to win. Quality throughout the team and is this the time for Messi to finally set the world stage alight? I think so. See I have mentioned them without reference to the Hand of God – Oops sorry.
Bosnia-Herzegovina – Their first World Cup but I reckon they will make the last 16. They attack with the abandon of an alcoholic getting to the bar for last orders. Expect goals, goals at both ends when these lads play.
Nigeria – An ageing squad who could only draw with Scotland in a recent friendly. They must be shit. The Super Eagles look more like the crap budgies these days so an early exit expected.
Iran - Qualified in a very week group and the quality of the opposition will be too much for them. The moving finger writes, and having writ gives it a big middle digit and moves on.



Germany – I hate to say this but this is an excellent team that should be in contention right up to the closing stages. Excellent players in all positions but at least they haven’t got Franz Beckenbauer strutting about like he’d just won a seat in the Reichstag. I just hope England don’t have to play them.
Portugal - Qualified on the back of a remarkable Ronaldo performance. Will the presence of the preening ponce be enough to help them progress? Bet he wishes Gareth Bale was Portuguese.
Ghana – The African Nations Cup is usually a tedium fest of 0-0 and 1-0’s. Like most of the African sides these boys will be skilful but you just can’t see where the goals will come from.
USA – You still expect these lads to come up to the line of scrimmage after a goal. Just like the Porcos they don’t seem to have a settled starting line up. As soon as they lose Jurgen Klinsman will look for a job in the English Premier League so I hope they make it to the final.



Belgium - This team is full of excellent players so could be one of the surprises. Well organised and with a potent front line they will be influential but can you be confident in a nation who put mayonnaise on their chips? I can’t. Good choice for an after match beer though...
Russia - This team proves the adage: Money can’t buy you love. Will get through the group but Vlad’s lads will go no further and the free world with breathe a collective sigh of relief. Hope they get kicked in the oligarchs.
South Korea - Any mention of Korea brings back memories of the North Koreans at Ayresome Park in 1966. Everyone was worried about mass defections to the West but the ploy of basing them in Boro worked. It was so bleak and desolate they were happy to go back to Korea as will this lot.
Algeria - A few people fancy this squad to cause a few upsets but I’m not one of them. Will they sweep majestically through the competition like a desert wind? No they will disappear like a Camel’s fart in a sandstorm.

An Bailéad an Torc. The Fields of Anfield Road by Isaac Xubín

A Carlos Seco e a aqueles tres nenos.
E tamén a Frankie,
onde sexa que esteas: Come on the 'Pool!




Aconteceu varios anos atrás. A tarde anterior aos feitos chave deste relato, o meu compañeiro de despacho e mais eu acudimos ao Welcome Inn para ver o Irlanda-Francia do Seis Nacións. O Welcome Inn é a taberna pequecha e vella no cruce entre Oliver Plunkett e Parnell Place onde se xuntan, sobre todo nas fins de semana, moito vellote working-class, seareiros do Liverpool e bastante xente do rural que se achega á cidade rebelde de Cork para beber pintas e copazos até non poder, literalmente, cos seus corpos. Carlos e mais eu facíamos iso moito, beber stout, nunca Guinnes, no Welcome Inn e sobre todo el era un habitual do local. Abofé, agora que el volveu a Galicia teñen unha foto súa alí, na parede fronte á barra.

O caso é que aquel día, como sempre que se retransmitía un evento deportivo, a pequena taberna estaba petada. Irlanda recibía unha boa malleira e malia que a diferenza no marcador non era excesivamente grande, a derrota final era máis que evidente. Menos mal que estabamos ao carón da barra e podiamos subministrarnos de Beamish sen problemas. Todos mirabamos para o televisor, en pé, como se estivésemos no mesmo Stade de France, aburridos e en silencio. Sei que só bebín dúas pintas por cada 40 minutos de partido, tomábao con calma porque despois do partido faría acto de presenza o magnífico Roy Buckley para amenizar a noite coa súa guitarra. A noite sería longa.

O asunto é que efectivamente Irlanda camiñaba con paso firme cara a derrota e aquilo era un decepción, toda a provincia de Munster estaba orgullosa de liderar a idade de ouro do rugbi irlandés e aí estaban os quince homes de verde a perder o partido penosamente, contra os trampulleiros froggies, os comedores de ras. Frankie, un dos máis vellos searerios do Welcome Inn, estaba ao noso carón. De súpeto, a dez minutos para o final, pousa a pinta de Murphy’s na barra, ao carón do vaso de whiskey, mantendo a orde, e berra incomprensible, quijotesco e desesperado Come on the ‘Pool!!!

O que veu despois non importa un carallo, podería falarvos das cancións que cantou o bo de Roy Buckley pero tampouco procede para a historia, vai ti saber, igual investigo de máis e resulta que o mangallón éche do Man United. O caso é que ao día seguinte eu tiña unha resaca considerable e o mellor que se me ocorreu para aliviala foi baixar ao centro e meterme un almorzo irlandés no lugar máis cutre que puidese atopar. A graxa fixo bo efecto no meu sistema dixestivo ou, cando menos, admito que quizais estaba toda acumulada no meu cerebro e iso era o que me facía pensar que non estaba tan mal, e iso era abondo, máis que suficiente.

O que decidín despois si pode parecer unha sorte de suicidio definitivo. Diante da miña primeira casa en Cork hai un parque, Tory Top Park. No medio estaba o campo de fútbol do equipo do barrio, coa herba sempre ben coidada, sen mácula. Ver aquel céspede facíame desexar ser xogador de fútbol, só por ter o pracer de pisar aquelas pequenas febras verdes que saían do chan irlandés, disputar algunha vez, cando menos, a Anglogalician Cup. Nas fins de semana o parque enteiro estaba cheo de nenos a xogar e a bourar cos seus xoguetes, bicicletas e a escapar das nais. Decidín xuntarme a eles porque a miña casa era fría coma o inferno. Así que afinei a gaita na casa e me dirixín a Tory Top Park.

Pousei o cu contra o pequeno valado que delimita a zona do campo de fútbol e empecei a inflar o fol da miña gaita, o aire empezou a circular con relativa harmonía polo roncón e polo punteiro. A primeira vez que toquei en Bilbao axiña acudiu xente para deixar moedas no interior do estoxo aberto da gaita. Daquela non sabía até que punto ía ter que repetir aquel proceso para subsistir naquela cidade vermella. Pero aquel día de resaca eu non quería que ninguén se achegase a darme diñeiro ningún, así que pechei o estoxo para facer máis evidente que estaba a tocar por puro pracer. Isto non evitou que a xente se aproximase para mirarme durante uns segundos antes de seguir co seu paseo. E cando xa ía aló a marcha do Reino, Freixido, Padrenda, Aires de Pontevedra e mentres estaba a tocar a marcha de Corpus de Pontevedra, achegáronse tres rapaces.





O maior deles, co balón apertado contra o corpo co brazo dereito, non pasaba dos doce anos. Era evidente que eran seareiros do equipo vermello de Liverpool, esa cidade onde seguro que aínda queda algún recuncho onde se pode ulir o bravú dos Porcos Bravos. Os tres levaban cadansúa camiseta do Liverpool, noviña do trinque, a da temporada en curso. Ía un frío de carallo pero aí estaban eles pletóricos de enerxía, camiseta e pantalón curto. Permaneceron uns segundos a tres metros diante de min, escoitando abraiados, até que o maior deixou o balón no chan, meteu a man no peto e achegouse. O estoxo da gaita permanecía pechado aos meus pés. El amosoume con dous dedos unha moeda de cincuenta céntimos e cunha habelencia incrible conseguiu que ficase en equilibrio sobre o único sitio onde realmente podía pousar a moeda: sobre a cremalleira pechada do estoxo. Levantou a mirada e sorriume, colleu da man ao máis pequeno e marcharon cando eu estaba a tocar a muiñeira de Ramelle, a favorita do meu irmán. E de súpeto, sóubeno, berrei: Come on the ‘Pool!

Porcos Bravos Scales New Heights of Glory



La sinécdoque es mala compañera de viaje. Nubla juicios, bastardea perspectivas. Llovía en Sheffield el uno de Junio de 2008. Los stags ganaron 1 a 0 en un tenso partido, dejando a los porcos bravos con el desolador bagaje de tres derrotas en otras tantas ediciones. Condenados a remar contracorriente. La sinécdoque vestida de púrpura es traicionera. Es 15 de Octubre de 2011. La Grande y Felicísima Mesnada muerde bordillo en Sheffield contra pronóstico. Estamos en la octava edición. Os porcos jadean sobre las playas del Devónico, se arropan bajo estrellas neolíticas. Escupen sangre entre dientes machacados. Los stags se distancian otra vez. Cinco anglogalician a tres. Cuesta recuperarse en las tierras baldías. Un cónclave sobrevolando las Islas Anglonormandas da con la tecla. Víctor Hugo nos bosqueja un Ronnie Farras libre y salvaje. La metonimia es una ramera despiadada. Ningunea ocho largos años, ¿o son siete putos años?. El tiempo de una guerra, de la maldición del espejo, el círculo de una Nawyecka cabalgada por los centauros del desierto.
La metonimia desnuda al desnudo seduce. Hace que olvidemos que hubo un tiempo donde el Correcaminos ejerció de Coyote.

La otra crónica, la escrita según el tradicional método galeguidade ao pao, informa:


Porcos Bravos 8 - Sheffield Stags 1


Os Porcos Bravos: Santi Barrilete (Gk); Josué; Fontaiña; Frank (1); Martín (1); Lutzky (1); Del Río; Fer (1); Serge (1); Marcos; Xandre (1); Fandiño (2); McKey.

The Sheffield Stags: Dave Moxon (Gk); Thomo; Albert Finney; Fenners; Col W; Jonathan; Mido (1); Rob Roy Hist.

Venue: Campo de Monteporreiro. Pontevedra. Cielo encapotado. En perfectas condiciones a pesar de la manguera externa.

Attendance: Unos treinta y cinco privilegiados. Afición entregadísima a la Causa a la par que elegante, entendida y animosa.

Uniformes:
- Os porcos, del invicto negro Ronnie Farras que ha hecho correr ríos de tinta. Excepto uno, que pensó que aún jugábamos la VII.
- Los stags, de verdiblanco manque pierda.

El Laurence Bowles al mejor jugador porcobravo es para Sergio.

El Derek Dooley's Left Leg al mejor jugador inglés, se lo lleva Fenners.

Barrilete, tres de tres como entrenador. A la altura del gran Bob Pasley.

Mido se convierte en el primer jugador egipcio en participar en el torneo.

The Anglogalician Cup tiene nuevo Rey Psicopompo. Por primera vez en la historia de la competición más famosa del mundo, os Porcos Bravos lideran el palmarés. 6 triunfos a 5.

Os Porcos Bravos no tenían alternativa en la XI. Ganar o ganar. Más presión que la cerveza. Una cita con la Historia no se tiene todos los días. Era su gran oportunidad de cambiar la marea de la Anglogalician Cup por primera vez desde el inicio del Todo, allá por 2007. En la senda de los inmortales. Los stags, no nos engañemos, lo pusieron fácil. A huevo. Viajaron con un equipo tan capitidisminuido que hasta echaron mano de refuerzos afincados en Pontevedra. El chorromoco se les veía venir. Las goteras. Si vas a bailar con el Diablo, que toquen una lenta.

Quizás por todo lo expuesto arriba, a Barrilete le dio un ataque de entrenador. Revolucionó tanto a la Muerte Negra, que en los primeros compases del encuentro es difícil distinguir churras de merinas. Son unos minutos iniciales tensos, de tanteo, donde parece estar penado pasar bien un balón. En esto, Fer se incorpora al ataque, tira una pared, y define con categoría. El gol sienta peor a los porcos que a los stags. Cousas da Porcallada. En una de esas habituales perdidas de balón que tanto daño le hacen históricamente al porcobravismo engreído, Mido exhibe su clase contra la zaga local y empata. Queda un mundo dentro de un mundo. Los stags conscientes que no tienen cambios, se atrincheran atrás, acechando otro regalo. Os Porcos, conscientes que los stags no tienen sustituciones; elevan el ritmo dentro de sus posibilidades, y, sitian la portería de un inmenso Blond Cat Miller. El segundo gol gallego está a la vuelta de la esquina. Momento olímpico del choque. No habrá segundo acto en la tragedia stag. Mientras agoniza el primer tiempo, os Porcos marcan el tercero tras un nuevo córner. Asunto liquidado.

El descanso no da para arengas de baja estofa. Todo el pescado está vendido. Comienza una segunda parte que se antoja eterna para el equipo inglés. Sin posibilidad de dar descanso a sus jugadores, éstos dan una lección práctica de las virtudes que han hecho grande al Imperio. Entre ellas, y no es la menor, no rendirse jamás por jodida que esté la cosa. Os porcos a los suyo. Abusan del tiqui-taka y del toque-caca. Aún y así, saben que van a seguir marcando. Trallazo de Xandre que revienta el balón. El cuarto. Los stags siguen atrás, buscando evitar al hombre del saco. Fandiño se adueña de la pelota a la par que hace un doblete. Falta el gol de Martín. Os porcos saben que no hay resaca feliz si no marca su killer, y juegan para él. No les falla. Cuando consigue el con ocho basta, acaba el partido.

Aparte de lo obvio, quedan las pinceladas de rigor: Josué se revela como la pieza que faltaba en el puzle defensivo del porcobravismo. A la Vieja Guardia le quedan muy pocas campañas. No son los años, es el kilometraje. Por ahí cojea el equipo. El relevo generacional se antoja necesario pero siempre hay un pero. Algunos de los que vienen a por la antorcha, se creen más de lo que son. Naufragan una y otra vez en estas finales. Habrá que cavar en la victoria para que no nos llamen ventajistas. Los Stags lo tienen más difícil. Su proyecto clama por una Restauración. Destacamos en sus filas a Colin W, Cundy y Jonathan.

Equipo XI AGC
The Black Death

La XII subirá al patíbulo al norte del Río Bann, donde terribles sueños fruncen el ceño de Inglaterra. Necesitamos que el león dormido ruja de nuevo, aunque no despiertes a la serpiente. Precisamos nuevos desafíos en las viejas cumbres de Yorkshire. The Anglogalician Cup está obligada a vivir acorde con su Leyenda. A veces, la obstinación es el mejor atributo. El útil ciclo de venganza, redención y cicatrices debe continuar.

Pig, Goose and Boar no quarter found. Yet let's be content, and the times lament, you see the world turn'd upside down


Once Upon a XI. Onceando el Poder y la Gloria



La sangre es el vientre de la lógica



Programa Oficial de la XI Edición.
Un Jabalí y un ciervo llegan empatados a orillas del Rubicón. Si se trata del inicio de una fábula, de un chiste o de una crónica de sucesos, sólo lo saben las Parcas y las Nornas

28 de Marzo.- Los Redcoats aterrizan en Lavacolla a eso de las 10.15, hora local.

12.04 Ourense.
A Esmorga. Registro en el Hotel Irixo. Breve paseo cultural y primer run amok afilado por los vinos que definen el casco antiguo

14.35 Comida copiosa en el Bar Melón. Café, puro y siesta para quien guste.

17.50 O Moucho. La jornada alza el vuelo contemplando la huella de los astros.

19.06 Segundo run amok cervecero por la ciudad de las Burgas. Lo mollar será hollar el mayor número de bares y tascas posibles.

23.03 Café & Pop Torgal.
Cando paramos de correr, aló pola praza do Corrixidor, ouvíronse no reló da catedral as badaladas de meia noite

29 de Marzo. ¿Esto no pasó ya en la IX?

10.55 Nos despedimos de Ourense con suavidad.
12.31 Los Stags repiten cuartel en el Hotel Apartamentos Dabarca. Registro, breve respiro cerveza en mano, y, otra vez a la carga.

14.29 Vigo Cuesta
Partimos hacia la ciudad olívica. En los aledaños de Balaídos se nos unen otros ilustres integrantes de la Causa. Regresamos al Tercer Tiempo y al Arredemo para pinchos y pintas. El resto de las paradas técnicas es cuestión de cercanía e instinto.

18.00 Celta contra Sevilla Fútbol Club
El equipo andaluz es uno de los 9 clubes que pueden presumir de haber ganado la liga de la Primera división. Fue en 1946. Les entrenaba Ramón Encinas, un pontevedrés que, una guerra civil mediante, había sido míster del Celta. Estrella Galicia tiene el detalle de regalarnos 20 entradas.

20.41 Volvemos a Pontevedra

21.19 Cena en O Milano. Como es víspera del partido, sólo habrá verdura, pescado hervido y agua sin gas.

23.03 Visita guiada por psicopompos nativos al  Gato Cheshire, Grifón, Basset y demás lugares de perdición.

Nota más que Importante: en la madrugada del 29 al 30 de marzo de 2014 se realiza el cambio horario. A las 02.00 horas de la madrugada serán las 03.00 horas, con lo que bebemos una hora menos.

30 de Marzo.- Hoy es el día en que alimentamos a la Bestia

EL PARTIDO. 12.09 en Monteporreiro.
Mismo Battlefield de la IX. Los remozados stags son un acertijo envuelto en un misterio dentro de un enigma. Tanto, que se han acogido al comodín de plantar la Cruz de San Jorge en el Teucro, para reclutar ingleses afincados overseas. Os Porcos Bravos vuelven a apelar a su condición de héroes locales y al extenso kilometraje de su versátil, aunque azotada por las lesiones, plantilla.

14.29 Tercer Tiempo
Debutamos en Santiñas’ Street. Festín de la carne. Acabamos las Black&Tans elaboradas por la Octopus Brewery. Se pronostica la atmósfera habitual en la kermés ctónica de porcos y stags: unos sonríen, otros contienen el llanto, todos beben se alaban se culpan.

17.00 Pontevedra-Barbadás.
Partido del grupo I de la Tercera División. En la década de los 60 del siglo pasado, el Pontevedra jugó seis temporadas en Primera División. Fueron los tiempos del  Hai que Roelo. Estamos invitados por la Directiva.

20.19 Quinto aullido de la “Anglogalician Cup es otro cantar” en el Pequeño Karma.
Una mirada psicogeográfica: magia, cerveza y las performances apocalípticas de Ronnie Farras & The Psicopompos, Los Leprosos del Lérez, Somormujo Buckley y Nihil Old & The Beaten Victorian entre otras fieras corrupias de ambas orillas del Bann. Si alguien alberga cualquier tipo de reserva o suspicacia con respecto a la implicación de la Anglogalician con la música, esto bastará para acallarlo. Va a ser jodidamente acojonante.

23.03 Visita guiada por psicopompos autóctonos al  Gato CheshireGrifón, Basset y otras oquedades de vicio.

31 de Marzo.- Nuestro gozo en un Pazo.

13.01  Rumbo a Barrantes.
Poe es más del país que el vino Barrantes, eso deberían decirlo en las escuelas. Run amok de mancha azul en los manteles, por los maizales de Gog que bordean el Umia en su ribera norte. Se incluye comida sin vino de mesa. Ritos híbridos subiendo 33 escalones. Don Ramón agonizando paupérrimo muy lejos de las tardes doradas del Salnés nos saluda con la mano roja. Y si esto no es así, nos vamos a Bueu, comemos en O Muiño, pateamos Cabo Udra, bebemos en O Farol.

18.54 Pontevedra. Visita guiada por somormujos en vías de extinción al The Basset, Gato CheshireGrifón e incontables catacumbas de depravación. Hasta que el cuerpo se exilie o un tractor arrolle a los viajeros al final de la noche.

1 de Abril

12.25 Santiago e pecha a XI!
Los stags se van volando. Aunque la media luna amenace cierta idea de continuidad, no será día apropiado para hacerse el inocente o el tonto. Para la XII nos toca a nosotros hacer el Waltzing Matilda. Mientras la Idea brille, nuestro mundo no será pequeño.

E como sempre o de sempre, Galicia Über Alles!

Tan Irascible como el Oleaje y la Bruma. Una aproximación épica al Lesende Lege.




Aquí se otorga a la nostalgia la resonancia de un mito.

Ante ellos se extiende el océano Atlántico. No hace frío pero todo está inmerso en un gris profundo y suave.

Ahora los porcos bravos son de nuevo convocados a luchar y beber, y es tan alto el destino de los porcos bravos en la lucha por la XI que “quien muera en ella muere mil veces”.

No exagera. Cuando se tañe el toque a rebato, el paradigma feniano del porcobravismo rampante es el único capaz de encauzar lo que el sentimiento proclama:

Defenderé
la casa de mi padre.
Contra los stags...

Es la oportunidad para la Manada de cerrar un ciclo. De culminar una remontada.
En casa. Delante de los nuestros.
Es una epifanía momentánea, un fogonazo hacia lo jugado desde 2007 que sólo dura un instante porque basta con eso para darle un sentido a toda la competición, un verdadero aturuxo colectivo sin voces discordantes.

Un marinero vasco que frecuentaba las tascas de Port Drake salmodió la saloma que no lo era:

me cortarán las manos
y con los brazos defenderé
la casa de mi padre;
me dejarán
sin brazos,
sin hombros
y sin pechos,
y con el alma defenderé
la casa de mi padre.
Me moriré,
se perderá mi alma,
se perderá mi prole,
pero la casa de mi padre
seguirá
en pie

Se debe ampliar a otros campos, otros ámbitos.

Aquí otorgan a la nostalgia la resonancia de un mito. Te quieren engañar diciendo que los buenos tiempos no volverán. Si es que alguna vez los hubo. No cuenten con nosotros para perpetuar este chorromoco de resignación, estos cuentos de la abulia. No se equivoquen. Sabemos de dónde venimos, honramos nuestras tradiciones, exhibimos nuestras raíces. Entonces, avezados, avanzamos. Mientras pagamos peaje al redoble de tambor

¿Qué haremos cuando juguemos la XI?
– Prepararnos para la siguiente. Y para la siguiente de la siguiente.

Encontré esta mandíbula a orillas de nuestro mar. No sólo hablaba de fútbol.

Tales son los logros del Atlántico.

Demo de rabo! Día de Pedra by Aser Álvarez


O tipo aquel case que nin me mirou. “Noooon, si cando o demo non ten nada que fagueeer mata as moscas co raaabo”, dixo aquel petrucio chepudo sen erguer a vista do chan cando me dispuña comezar o meu primeiro ascenso a Pena Trevinca. Aquel vellote con acento oriental andaba a acomedar os porcos e quixo avisarme dun perigo mortal mais dun xeito sutil. Eu fixen que non escoitaba e teño que recoñecer que foi unha cagada boa porque case remato a miña historieta naquela subida invernal que mesmo chegou a ser infernal por momentos.

Unha inmensa praca de xeo baixo a neve fixo que andivera a escorregar coma unha cucaracha sobre un espello branco coas Trevincas ao fondo. Unha bimbarreira insondable turraba de min dende abaixo coa fodida dozura da vertixe que provocan a nada e os xistos de coitela. Un cumio branco e xeado, afiado coma una faca xitana de corte limpo, desafiaba calquera rastro de vida que puidera alviscar entre o medo dende o alto do ceo, coma unha anfetamina xigante de luz branca de charcuteiro. Non sei moi ben como nin por que carallo, mais o certo foi que demo quixo darme outra oportunidade.

Dende aquela aventura montañeira con final feliz trato de reservar o rabo do meu demo interior para actividades que non teñan nada que ver con iso de matar moscas que tan ben facedes por estes lares. E agora que o penso ben, revisando as entradas e as calvas deste blog anglogalaico, penso que aquela frase pronunciada polo sabio labrego de Prado resume ben o procobravismo ilustrado, vitalista, cervexeiro e futbolante que catacteriza ao fato de tolos que andades polas ribeiras desta nosa mar, onde conviven os deuses celtas co demo priscilianista que todos levamos na punta do nabo. E por iso cando o demo non atopa nada mellor que facer mata as moscas co rabo.

Pola vosa puta culpa galicialbiona andiven toda a noite polo faiado da casa dos vellos na procura da musa que se agochaba dentro do meu Spalding de rugby. A mesma pelota coirona que cruzou comigo a nosa mar no maleteiro do Seat 124, un coche coñecido na familia coma Pomba Branca e que tiña eu daquela. O moi atrevido mesmo chegou a escribir unhas memorias de ultratumba despois dun ano xogando o seu tipo latino por conducir pola outra beira da estrada cos tolos dos ingleses. E mira que estivemos con Chateaubriand e coa derradeira pita de monte de Anglesey, e choveu un mundo durante aquela viaxe de retorno ao principio do mundo, de Plymouth a Santander, con ondas de oito metros meneando o universo enteiro. E chove hoxe miudo nos prados galeses que percorro montado no google earth, dende onde vexo medrar a herba e os cogumelos e fago voo rasante sobre as agullas de Snowdonia onde se mataron os fodidos londoners por non facer caso dos sabios. E furo esta noite polas toxeiras da costa de granito de Pembrokshire e reviso os portos dos contrabandistas de Cornualles.

Onde cona van xa a miña pombiña branca, a xefa da ferralla, e a pelota dos domingos soleados de resaca que me dera o welsh thug vexetariano, o grande bimbas Watkins, canda unha camiseta dos all blacks cheirando a crica podre. E onde il vai xa a musa putona do noso barrio obreiro de Cardiff, e aquel waterfront oxidado que anos despois mercou un emigrante de Santa Comba, quen se fixo rico coa venda de viños a granel, para erguer o Millenium Stadium e a casa do fodido fodedor de mulleres e de ovellas, como lles din os ingleses, o gran Tom Jones de escrava, cruz e pelo en peito.

Xa non sei canto tempo hai que Dylan Thomas me deixou tirado no pub da aldea a cambio dunha manchea de berberecho podre e unha pinta de cervexa quente galesa?. E que ben fixo o marraxo. Mais foi demasiado tarde, galo, demasiado tarde... Xa non cantes que pasou a primavera e nin a cheiramos con aquelas cuncas de fungos disecados pola mesa adiante e o disimulo do meu escuro pasado como lateral dereito do Sporting de Celanova. E toda aquela montaxe para que me deixaran sentar arredor das do ganchillo das mesas camilla (ou debera dicir mesas padiola in enxebre style) desta incivilizada parroquia de canibalismo como Dior manda (con rotacirmo fashion).

Hai que dicir na miña defensa, se existise algunha defensa posible, que a amnesia foi aplicada a base de estadullazos sobre un pasado duro, violento, marxinal e perigoso. Penso que renunciei a facer memoria definitivamente cando voltei do meu retiro espiritual en Gales, xusto antes de deixar o opio e trasladarme a Madrid para coñecer ao futuro padriño do meu fillo, Luis Boullosa, que xa daquela estaba deixando de fumar e escribindo con moito xeito. Mais xa choveu tanto sobre os nosos mortos que a auga borrou ata a memoria das corridas de touros en Pontevedra. So escoito xa , moi de cando en vez, as voces ancestrais que turran de min coma o ouveo dun lobo dende o alto do Penagache.

Cando chove miudo nos Mociños, por baixo da Coriscada, na faldra do Leboreiro, no mesmo principio do mundo, lembro de onde son os antergos e recoñezo na intimidade do cemiterio que os mellores anos da miña vida xuvenil paseinos fuxindo de Compostela, de Celanova e de Cardiff. As tres ces que me deixaron eivado e me levaron a Swansea, Cardigan e Llareggub, onde cheguei sen saber moi ben que carallo andaba a procurar. Atopei a Dylan Thomas unha noite nun andel cunha folla medio abterta e xogando ao snoocker. Intimamos unha tarde gris nadando arredor da Boathouse do artista maldito, onde mataba de fame aos pequenos. Xa lle dixen eu que non se liara con Stravinsky pero non fixo caso. As anfetas e a noite neoiorquina fixeron o resto. E no derradeiro taxi da esmorga ficou esquecida aquela obra mestra titulada Baixo o Bosque de Leite, escrita para a BBC e que despois recuperamos porque o taxista era de Celanova, capital Newark, e adaptamos ao teatro aquel fermoso texto na sala Nasa de Compostela. Ata Vidal Bolaño veu presenciar aquel atentado feito para esquecer.

Cando podo deito no esquecemento aquel pastilleo de Bristol, o house e os viños malos e as nenas con cara de vella que pululaban por aquela cidade de triquinose e purgatorio victoriano, onde os contrabandistas sempre nos sentimos coma na casa, arrolados polo mar e pola raia invisible que cruzaba o seu porto pirata a altas horas da madrugada. Sempre aquela raia e outra irrepetible cruzando a circunferencia infinda da rosa dos ventos. Aquela raia seca e branca que marcaba os lindeiros do lateral dereito, arrepentido crebanoces da rexional preferente grupo sur do norte. A sempre lonxana raia da liña de gol trala que agardaba aquela moza a xogar coa cometa azul celeste en Castro Baroña, agardando a chegada da novena onda e unha pinadela de rabo de demo ipso facto. Porque na raia onde se xuntan a terra e o mar sempre acontecen cousas interesantes.

Son arraiano porque me peta e dame a gana, dende as raigames do tempo. Habito a mesma raia onde o demo xoga a matar moscas co rabo e onde o rabo do demo mosquea ao destino xogando coa vida e coa morte de xeito circular. Debeu ser aquela a derradeira raia que quixemos cruzar cando fundamos en Malasaña o mesmo destino daquela banda de rock chamada os Porcos Celtas, o desgrazado grupo terrorista que nunca deu ensaiado porque Shane MacGowan sempre deixaba os dentes na casa e porque Luis Boullosa non confiaba no ritmo tribal deste menda, que proviña do interior da terra, da gran cona santa de Pena de Numao. E cantos mortos aforramos grazas a iso...

Lembro que deixamos Vilanova dos Infantes a rolos. Ficamos derrotados definitivamente no Cristal e collimos monte arriba pola congostra que leva a Castromao, con corenta quilos de metralla ao lombo e unha botella de augardente de herbas. Vimos Celanova ao fondo dende aquel outeiro, coma unha raqueta de tenis, e deixamos a San Rosendo facendo o peixe grellado na Chaira de Amoroce mentres as vacas andaban a pacer tranquilas e os lobos fozaban polos carreiros dos contrabandistas na procura dos mellores poemas de Curros e Celso Emilio Ferreiro e algunhas pedras de chisqueiro coas que prender o derradeiro xaruto da noite.

Dende Penagache ao Castro Leboreiro fomos perseguidos pola terrible besta do Castelo das Poulas, onde fomos finalmente esmagados baixo as grandes gadoupas peludas e sepultados nas pedras inmensas das motas, os mesmos megalitos onde xa foran soterrados os nosos antepasados e os antergos da outra ribeira do mesmo mar. Son as mesmas penedas onde estivemos a comer enormes bocadillos de chourizo con pan de broa e onde a graxa e o pemento ficaron gravados coma unha pintura rupestre e unha marca do noso sangue porqueiro galaicoalbionante. E xogamos despois unha pachanga no mato entre as carqueixas e as torgeuiras, chegando xa de paso ao remate deste singular exercicio de onanismo inocuo do que debedes procurar aos reponsables entre as vosas bancadas.

Eu non sei escribir ben. Iso ficou claro dende sempre, mais seino facer sen utilizar nin un til en todo o texto. Heivos confesar que non foi unha licencia. Simplemente o feito de que este teclado andara tan mal coma min, desconfigurado, e non soubera onde carallo andaban os putos tiles. Desconfiado, agora ben podes comprobalo. Hai que ser valente. Os erros atopados poden canxearse por unha cervexa na vindeira viaxe dos bravos porcos celtas a terras dos nosos antepasados. Xa sabedes que cando o demo non atopa nada que facer, mata as moscas do rabo. Se non os houber, vou a gastos pagos, como quedou acordado en Ribadumia. Que demos e rabos habelo hainos. E de demos anglogalaicos imos sobrados, como se pode comprobar nesta poza sen fondo onde nos emborcamos de cando en vez co xabaril que todos levamos dentro, para fozar nos baixos da fochanca.



Los caballeros de la tábula rasa - un paseo por los maizales






No hay ninguna guerra como la guerra ya perdida. Sólo en ella el hombre se encuentra a sí mismo. Quizá por eso hay quien considera que apenas hay tres cosas importantes: la cerveza, el fútbol y los bares de maricones. El orden en que, a partir de una edad, deben administrase tales sucedáneos de la vida ciega y heroica lleva años siendo largamente discutido en la tascas de Galizalbión, nuestro segundo país inventado favorito, lo cual parece indicar una apuesta encubierta por la primera de las disciplinas.

Los que os quedéis con los titulares podéis dejar de leer aquí. El resto no será mejor para vosotros.

Los que prefiráis el pensamiento crítico de altura id a otra parte.

Los que no tengáis gran cosa que perder, ni familia que os lastre, ni más que la montura, podéis seguir, si os place.

Se me requiere un texto y yo lo escribo desde mi lecho acuático, como un Marat cualquiera, que espera la inspiración y que olvida la muerte, la cabeza ceñida por una toalla que será ya para siempre la última corona. Estoy enfermo. Los achaques de viejo me sobrevuelan. De Carlota, ni rastro.

-Nena, ¿dónde estás?

Carlota es fantástica. Puro realismo mágico.

-Ahora voy, mi amor.

No hay ninguna guerra mejor que la guerra perdida de antemano para aquel que ansía la libertad, decíamos.

Llegué a esa conclusión, por otro lado obvia, durante alguno de mis largos paseos con Bloody Bill por los maizales que bordean el Umia en su ribera norte. Quedábamos cada miércoles a las once allí, exactamente en el lugar donde lo mataron a traición unos tipos de Deiro, hace ya un tiempo, dicen que por cosa de faldas. Bloody Bill era de Mosteiro, aunque emigró pronto a Las Américas, donde, no se sabe muy bien cómo, acabó en la raia entre Kansas y Missouri, llevando a una pandilla de porcos bravos tirando a jodidos. Hay quien dice que cayó allá, en el condado de Ray, pero es mentira, lo mataron en los maizales del Umia, años más tarde, a escasos cien metros de una casa de comidas donde ahora sirven unos chocos suculentos y cuyo nombre omitiré. El me enseñó el lugar.

A Bloody Bill los chocos, la cerveza, el fútbol y los bares de maricones ya le dan igual. Hasta las guerras perdidas le dan igual. Habla poco, fuma en una pipa de mazorca y tiene muy buena planta, aunque el hueco de un tiro le atraviesa la cara de mejilla a mejilla y le afea un poco el gesto. Cuando bebe caña el líquido se le vierte por los dos lados y parece una fuente.

- ¿Tú qué opinas de las guerras perdidas, Bill?

- Depende.

- ¿Crees que son las mejores o las peores?

- Si están perdidas de antemano, las mejores. Si se podían ganar y se pierden, ya es harina de otro costal.

Y exhala una bocanada de humo blanco.

Y eso es, exactamente.

A Bloody Bill le gustaba quemar graneros, arrancarle la cabellera al personal y casarse con putas. Para la segunda cosa le fue bien largarse del país. Al final volvió como hacen muchos, sin saber muy bien porqué, y lo mataron en una emboscada junto al río, ya lo dije, una mañana de niebla tenue en que había salido a ver como los chavales pescaban muxos.

- ¿Pican?

- Bah. Non moito. Xa non hai nada.

Las guerras perdidas también son excelentes para quien tenga la capacidad de manipular la construcción de una identidad mítica. Esto lo pensé después. Quizá lo pienso ahora.

Los irlandeses lo saben. Ellos han ganado al menos dos guerras, la de su independencia y la de su imagen, y la segunda la ganaron, precisamente, mitificando la pérdida. Actualizan y alimentan constantemente su propio derrotismo romántico con una especie de relamida satisfacción folclórica.

Nosotros les compramos todo el paquete. Nos queda como un guante, pensamos, porque ni siquiera hemos empezado guerra alguna ni sabríamos como hacerlo. Aunque la añoramos, claro. Añoramos una guerra que ganar, probablemente. Pero a buen seguro añoramos una que perder de verdad.

No es mal rasgo, porque todo hombre sano que vive en paz añora una guerra que le permita definirse como hombre y lo libere de las pequeñas servidumbres diarias que lo convierten en un hacendoso ratón. Todo hombre desea que le partan los morros al menos una vez.

Bloody Bill conoció a W. Quantrill. Una vez le pregunté.

- Conociste a Quantrill.

- Pse…

Que si Quantrill esto, que si Quantrill lo otro.

Últimamente –quizá por esa tara irlandesa que compramos al por mayor- cada burgués en babuchas que me encuentro quiere ser Quantrill. Y cuando me hablan de Quantrill parece que están cantando una puta canción de U2. Ni él ni Bloody Bill eran resistentes heroicos, porque nunca desearon ganar, fuera o no fuera posible, y porque no resistían ante cosa alguna: eran simplemente libres y felices sabiendo que todo se había ido al carallo. Al menos Bloody Bill lo era. Me lo dijo él. Vivía en el interregno aural en el que cualquiera lo bastante loco puede ser un príncipe.

Y el hombre espiritual, sólo o en compañía de otros, añora esa felicidad casi animal pero tan humana, esa felicidad sólo posible en el intersticio mínimo entre lo animal y lo social, cuando el macho con el que te acuestas tiene aún cara de lobo, aunque sepa hacer café por la mañana, cuando la mujer con la que yaces posee todavía algo fluvial, mineral, por más que lo cubra con faldas. Y así, en busca de esa única bisagra posible, el hombre espiritual –que suele ser el más carnal, no obstante- se ve forzado a rechazar la posibilidad de ganar.

He visto a las mejores mentes de mi generación boicoteándose a sí mismas, os lo puedo asegurar.

Ahora hace tiempo que no veo a Bloody Bill, porque los miércoles siempre suelo estar enfermo, metido en la bañera, con un turbante medio cómico en la cabeza, escribiendo cartas a mano y esperando a Carlota. Pero él me lo me lo contó a su manera, entre gruñidos, escupitajos y silencios: Cuando Bloody Bill llega a Missouri le dan una guerra ya perdida y es feliz. Es salvajemente feliz. Puede dedicarse a matar putos yanquis a cartuchazos, a coleccionar cabelleras y colgarlas de la silla de su caballo pinto, a quemar graneros con gente dentro y a casarse con putas jamaicanas de baja estofa y hacer que todo el mundo las llame señora. Señora por aquí, señora por allá. Viaja de noche, bajo la luz de lunas recortadas de papel maché que descienden a tumbos la colina, como un tonel. Y no es Dios, pero es un hombre de verdad. Vive en el instante previo a la humanidad y posterior a la jungla magmática, y ese instante feroz parece durar para siempre.

Todas las autodestrucciones gozan de esa raíz de alegría satánica. Son inmolaciones a falta de marco. Esto también lo pensé después. Hay algo celebratorio en ellas. Quien lo probó, ya fuera momentáneamente, lo sabe.

Mi amigo C. me lo explicaba muy bien hace años, mientras nos emborrachábamos en un bareto de Cristo Rey, Madrid, bajo una bandera hispaniola: “La revolución sólo dice NO. Lo único que la revolución quiere decir es NO”. En esa sencilla frase cabe toda la tragedia de cualquier derribo del estado establecido que tenga éxito: tras el éxito viene la reconstrucción, y la reconstrucción es ya de nuevo el sistema. Y si es sistema, no es revolución.

De eso habla Camus en “El hombre rebelde”.

Bloody Bill no leyó nunca “El hombre rebelde”. Evidentemente, no le hacía falta alguna.

- ¿Entonces hay que tender a la tábula rasa?

- ¿La tábula qué?

Como todo el mundo en Galizalbión sabe, tres de los protagonistas de la entrada que abrió el año que acaba de morir en nuestras manos, Shane MacGowan (gurú nihilista irlandés), Edgar Morin (antropólogo cósmico) y Carlos Oroza (poeta atlantista mendicante), siguen vivos a día de hoy (hay alguien que me debe tres cuartos de whisky y una reverencia). El primero de ellos es un buen ejemplo de todo lo que digo:

Shane, San Shane de Tipperary, emociona en lo personal pero es profundamente nihilista en lo social. Shane, San Shane, esgrime sus escupitajos a favor del IRA y de la ejecución de los ricachones igual que los ‘porquos’ de Bloody Bill invocaban al sur, como una bandera utilitaria que les permitiera esa última inmolación, esa primera cabalgada de pura libertad. Por supuesto, en persona Shane no podría matar ni a un pajarito. Es pues, como nosotros: desea la épica última. Pero no es como nosotros: no confunde la épica última con la revolución que quiere suplantar algo dado. Sabe que la verdadera revolución dice “NO” y quiere la tábula rasa, aunque a menudo él la confunda con –o la vea en- un pasado misérrimo de felicidades infantiles.

Hay más ejemplos que cortan tangencialmente esta discusión esencial que habita, conscientemente o no, en el corazón de cada hombre. A vuelapluma, tres, cuatro, no sé:

- El Baudelaire, que decía “El trono y el altar, máxima revolucionaria” entendió en esa sola frase toda la paradoja. Probablemente eso lo mató en parte, además de la sífilis.

- La sabina de “La insoportable levedad del ser”, quizá el mejor personaje de esa buena novela-ensayo de Kundera, muerde sin saberlo el centro del problema: su vocación de traición no se diferencia nada de una abrasadora sed de liberación. Su definición del “Kistch” es necesaria. Forzando una guerra perdida tras otra, Sabina se evade –feroz, aunque temporalmente- del “Kistch”.

- Todos los deformes siameses de Pessoa, quizá más vivos que él, son testigos a medio hacer del puro horror al compromiso de cualquier tipo que precede a la verdadera libertad.  Su translúcida presencia dice algo de todo esto, aunque nos sea complicado definir exactamente qué.

- El John Chapman que afirma “Desearía retirarme con los solitarios (de la Isla de Caldey) en lugar de ser superior y tener que escribir libros. Pero no deseo conseguir aquello que deseo, por supuesto”, elude (y por tanto define) el escollo con una apuesta, inversa, por la heroicidad social. Por mucho que la frase sea fantástica, entendida en este contexto es un sofisma: no se diferencia nada de los mensajes que nuestros padres siempre usaron para mantenernos atados a la rueda.

- Mucho más Bloody Bill es la Emily Dickinson que, como pocos, describió el sencillo placer pánico y ebrio de perder pie: “Bred as we, among the mountains/can the sailor understand/the divine intoxication/ of the first league out of land?”.

- También lo hace John Varley, a quien casi nadie recuerda, y que cierra su muy recomendable novelita “La persistencia de la visión”, con uno de los finales más hermosos, entregando a su héroe a la mudez y la ceguera como quien lo entregase a la absoluta felicidad de la liberación: “Vivimos en los maravillosos silencio y oscuridad”

Podría seguir, pero basta.

Todos –menos el de Chapman, en cierto modo enfrentado a Francisco de Asís- son intentos de liberarse de la paternidad espiritual forzada. Reclamaciones de la única prerrogativa que nos atribuimos y nos queda: ser hijos de quien queramos y no de quien se nos diga.

Al final, el único modo de conseguirlo es no ser hijos de nadie. Por eso una guerra perdida es un regalo.

- La única diferencia es que hasta nuestras guerras perdidas son metafóricas, Bill.

Bill gruñe y escupe al suelo. Hemos llegado de nuevo al lugar donde cayó, junto al río que baja turbio hacia Cambados. No sé si Bill sabe lo que significa “metafóricas”.

No hay nada metafórico en nada de lo que hizo Bill.

Mientras, nuestra cerveza, nuestro fútbol y nuestros bares de maricones son pura metáfora -metáfora de una metáfora, quizá- por mucho que los maridos regresen a casa tarde y cargaditos, al emperador le duela el empeine y alguno que otro tenga que dormir boca abajo unos días. Son las metáforas de la rebelión pura. Del desacuerdo total. De la parte de nosotros que vive en el resquicio. Que su consistencia, por ahora literaria, sea un buen principio o una patética claudicación, supongo, depende de cada cual.

Y Bill y yo nos saludamos con una inclinación de cabeza y yo me vuelvo a la vereda. Y él se desvanece en el relente de niebla que flota sobre el río.

Ahora hace ya tiempo que no quedo con él. Los miércoles los tengo ocupados. Ahora yazgo en mi lecho acuático: Marat de vuelta a un lodo primordial, tan paso a paso, portando la corona como una Prima Donna de barrio un poco histérica. Noto un dolor en el costado y otro dentro del pecho, y otros más laten agazapados en partes distintas de mi cuerpo, engordado y amoratado por los años. En la cabeza me bailotean poemas y recuerdos.

Se me requiere un texto, y yo lo escribo.

-Carlota, ¿a qué andas?

-¡Ya voooooooy!

Carlota es puro realismo mágico.

La tendríais que conocer.


Cenedl Heb Iaith, Cenedl Heb Galon. Cousas da Porcallada by Manuel P. Lourido





Desistín de entregarlle ao rodillarato un texto para estas páxinas despois de ler "El sueño de Polífilo y los Porcos Bravos". Non só considero este coma o retrato máis acertado que da Porcallada se poida facer, senón que non atopo o xeito de engadir nada salientable. Só o feito de tentalo xa sería pintar a mona. Pero o caso é que a min pintar a mona é, con diferenza, o que mellor se me da nesta vida. Son moitos anos de práctica. Así cheguei á conclusión de que non pasaría nada por me inmolar unha vez máis, desta volta tamén en nome da amizade e mariconadas desas.

Fútbol, música, literatura. Non precisamente nesta orde, non precisamente con esta obviedade. A anglogalician cup é un feito literario en si mesmo. Pódense facer esexeses futbolísticas, musicais ou dionisíacas, pero só se pode entender dende un punto de vista literario. Trátase de converter en épico o anecdótico, de escribir unha novela co material dun relato curto, de comezar a describir unha madalena e rematar facendo sete libros. Hai quen lle topa mérito a todo isto, eu non. Cadaquén que baixe a escaleira como lle pete, por suposto, por min como se mexa en cada chanzo, tanto me ten; ningún baile, ningunha prosa, ningún tiro que entre pola escuadra terá máis mérito ca o que nós lle queiramos outorgar, e iso non é mérito ningún. Pero tampouco me fagades moito caso, que o meu, xa volo digo, e facer o parvo e canto máis o fago máis a gusto me atopo. De feito, chego á conclusión de que pintar a mona é a única opción vital seria para enfrontar o paso do tempo, calquera cousa que sexa isto do paso do tempo, que a tenor do que escriben e bailan del, debe ser algo bastante arrepiante.
Pero estabamos coa porcallada e os seus avatares. E a súa parafernalia, ou parafilias: que sería dos porcos bravos sen parafernalias e parafilias. Por non falar das parafobias, que tamén as hai, pois todos levamos un mandril no lombo que nos vai sinalando que é o que non nos agrada e que é o que nin sequera aturamos.

Eu coma todos, tamén estiven borracho algunha vez, entre pinta e pinta de cervexa, e tampouco alcancei sabedoría algunha no instante, pero nunca se me deu por fundar cousa tal coma esta porcallada que nos atinxe agora. Medio secta, medio conclave de raros, medio sínodo de anacoretas, medio coro de pasados de rosca: catro medias partes dun todo imposible.

Repito, non sigan lendo, busquen a entrada de Rodrigo Cota, empápense. Aínda que si podo, e debo, e vou confesar algo. Eu son moito de confesar, senón que carallo fago escribindo. Houbo unha ocasión, un instante, no que cheguei a comprender, a xustificar, incluso a apreciar, toda a leria esta. Foi na ultima visita dos amigos de Sheffield, no derradeiro día, no evento final, aquel concerto en sala Karma. Copas nas mans, instrumentos apagados, gritos de gorxas prexudicadas, e unha voz comeza un cántico que pronto é coreado pola inmensa maioría dos presentes. Un cántico simple e visceral, orfo de elocuencia pero cheo de sentido, pois era verdadeiramente o único verdadeiro que se podía cantar naquel intre final. O canto dicía: ANGLO-GALICIAN-CUP, ANGLO-GALICIAN CUP!. Ese xeito de atopar unha razón de ser pola vía estreita da tautoloxía non deixaba de ser emocionante.

Tomando Té con Mr Bowles. Their Heads are Green and Their Hands are Blue.

El Hombre tras el Nombre


Uno de los galardones más prestigiosos del fútbol mundial lleva su nombre. Pese a ello, Laurence Bowles (St Asaph, 1961) soporta elegantemente el peso de la fama con una arrogante mezcla de retranca, humor inglés y flema británica. Igual las tornas se vuelven después de esta entrevista. Ya saben, Honi soit qui mal and Good-Bye to All That. Sin más preámbulos y con nube de leche, una entrada para sajar en dos idiomas.


We can trace almost all the disasters of English history to the influence of Wales

Aunque nací en el País de Gales, no me considero galés. Mis padres estuvieron de paso y tres días después de nacer, estuvimos en Reading, donde viví toda mi infancia. No tengo nada en contra de Gales; sólo hay que mirar lo que han dado al mundo: el rugby moderno, Shirley Bassey, los coros masculinos, los Jones (Tom y Catherine Zeta), Anthony Hopkins y la piedra angular de la cocina británica: el puerro. En mi pasaporte pone británico. Dejémoslo así.


Yet each man kills the thing he loves, by each let this be heard

Reading es una ciudad realmente fea. Mi madre, hermana y yo (nunca conocí­ a mi padre) vivíamos en una urbanización de pisos sociales a la cual llamaban Dodge City por el alto nivel de vandalismo. Las únicas memorias decentes que me quedan de haber vivido en Reading son los siempre presentes aromas de las galletas recién horneadas de la fábrica de Huntley and Palmers y el lúpulo de la cervecería Courage, de aquella, la más grande de Europa. Más tarde, descubrí­ el Festival de Rock, lo que que añade un punto positivo.


Such, Such Were The Joys

Cuando tenía 11 años mi madre me mandó un colegio interno bastante exclusivo con una beca completa (era un niño extremedamente inteligente, no sé qué pasó luego) que era una preparación para Public School, que curiosamente significa colegio privado. Al principio lo odiaba. Te llamaban por el apellido, hacía frío, jugabas deportes que yo no sabía que existían y los demás niños, a pesar de su procedencia dinero y supuesta educación eran tan crueles como los del colegio estatal de Reading. Dos años después gané una beca para estudiar en Stowe, un colegio moderno (fue fundado en 1923). Los que estáis pensando en Tom Brown's Schooldays y películas sobre Eton no podéis imaginar cómo era Stowe. El primer director dijo,"cualquier niño que haya estudiado en este colegio reconocerá la belleza para el resto de su vida". Y es verdad. Los jardines eran inmensos, con templos, puentes y arcos de estilos romanos y griegos. Los profesores querían que aprendieras, no había castigos físicos, los pequeños no eran los esclavos de los mayores aunque tenías que evitar a algunos maricones. Junto con la educación escolar, te inculcaban un autoestima alto, te preparaban para la vida real y te hacían creer que podías comerte el mundo. A mí­ no me funcionó muy bien pero yo venía de otro estrato de la sociedad. No había football. Jugábamos a rugby, hockey, cricket, squash, fives (buscadlo en Google) y esgrima. La experiencia individual fue maravillosa, pero no encajaba y me lo hicieron notar.


Hacerse culé en Andalucía

En 1981, después de terminar Hispánicas, me ofrecieron un trabajo como profesor en Jerez de la Frontera. Cogí­ el autobús de Victoria Station a Sevilla y pasé dos años en Jerez. No me sentía cómodo conviviendo con los jerezanos, demasiado superficiales. Los dos mejores amigos que tuve eran de Ferrol y de Burgos. Un día, en una clase que tenía sólo para chavales de la Fuerza Nueva, me preguntaron si era del Madrid o del Barça. Como todos llevaban pins del Madrid y ya eran unas fachas de cuidado a sus 15 años, me hice culé y sigo siéndolo.


Miña Terra Galega

Luego conseguí­ trabajo en Pontevedra y casi era como volver a casa. La lluvia, lo verde y la gente, que una vez que te hacías valer, te acogían totalmente. Llevo 30 años, tengo una familia que me apoya y protege y muchos amigos con los que puedo contar en cualquier momento. Los gallegos en general son cultos, curiosos y muy acogedores. Me siento en casa, es mi casa y mi vida y no me puedo imaginar la vida en otro lugar.


A rose by any other name would smell as sweet

Abrí­ mi propia academia en 1998 (Larry Bowles English World). Realmente es un puesto de trabajo a medida. Tengo una oficina, un aula y trabajo solo. Estoy cuatro horas cada tarde y me quedan las mañanas para cosas de casa, jardín y, si no llueve, el golf, aunque los escoceses dicen que se puede jugar al golf incluso cuando hace sol. Al salir del trabajo me da tiempo a tomar una pinta en el Grifón, Gato Cheshire o Can Fraco, según el día de la semana. Tengo unos horarios muy estrictos, como un buen inglés. Sólo bebo en Pontevedra los fines de semana cuando están los Stags


Con The AngloGalician Cup hemos topado.

Sobre la Anglogalician, he comentado mucho en el blog estos años. Me parece una idea brillantísima que ha creado una hermandad entre dos ciudades que nunca ha conseguido ningún concello, y mira que hay pueblos hermanados con pueblos patrios por todo el mundo, hermanamientos que no dejan de ser un dato sobre papel sin más transcendencia; un viaje de lujo con comidas suntuosas para cuatro políticos una ceremonia, una placa en la entrada del lugar y vuelta a casa y nunca más se habla del pueblo en cuestión. La Anglogalician Cup sí­ es un intercambio cultural de verdad, y creo que los Porcos sacan mucho más partido de los viajes que los Stags. Sus visitas a Blighty están muy bien organizadas, cada año hay itinerario distinto, visitan pueblos que no suelen salir en las rutas turísticas y beben cerveza a Dios y su madre. Los Stags hacen lo mismo cuando nos visitan excepto lo último. Más importante que todo esto y el partido, son las amistades entre equipos que se han forjado a lo largo de estas diez ediciones y esto es un tributo a Fran, Thomo y todos los que toman parte en estos viajes. Yo diría que es el culmen de mi calendario social.


De nuestro enorme aparato mediático

El blog, toda la máquina propagandística, está teniendo mucho éxito, si juzgas el éxito por el número de piontas y las miles y miles de visitas. Me gustan la mayoría­ de las entradas pero no entiendo el 80% de los comentarios. Hay demasiado corte y pega, poemas larguísimos que no parecen tener nada que ver con las entradas, listas interminables repetidas y, a mi parecer, mucho pseudointelectualismo. No obstante, si tienes tiempo para seleccionar lo que vale la pena leer, hay cuatro o cinco escritores que me encantan, y, sólo por eso seguiré entrando y comentando.


A Porcallada versus The Stagjada

¿La diferencia entre la manera de enfocar las visitas por parte de los equipos? Es evidente que los Porcos visitan Inglaterra de una forma que muchos nativos nunca han hecho, incluyendo a mí­ mismo. Se planifican las rutas muy detalladamente para combinar lugares históricos, aldeas pintorescas, alguna ciudad más grande y, por supuesto, cervecerías. Los chicos de Sheffield, una vez llegados los Porcos, también organizan eventos cojonudos así­ que los gallegos meten mucha cosa en su corta estancia. Normalmente los Stags llegan directamente a Galicia y cumplen el programa que les elabora Fran, y aunque ven gran parte de la Galicia rural, creo que es una experiencia algo más limitada porque ellos prefieren acampar en Pontevedra toda su estancia. No me malinterpreten; no juzgo a nadie. Quizás los Stags aprovechen sus viajes tanto como los Porcos. Simplemente digo que prefiero el enfoque de viaje de los gallegos


El Turista Accidental

Estuve 26 años sin regresar a Inglaterra. Hubo un cruel rumor que circulaba por Pontevedra que decía que estaba esperando que algún crimen que había cometido hubiera prescrito. Desde luego, esto es totalmente incierto porque esa clase de delitos no prescriben (humor inglés). Lo que pasa es que, al no tener familia allí, no me gusta la idea de visitar mi propio país como un turista en un hotel. Mi mujer insistía que fuésemos a Londres y hace dos años me decidí. Ella me enseñó la ciudad, lo cual es algo embarazoso dado que es gallega. Me encantaría que los Porcos me guiasen por Inglaterra pero nunca viajan cuando tengo vacaciones. Ya veremos.


Maggie! Maggie! Maggie! Die! Die!

Habiendo vivido en Inglaterra durante el reino de la Thatcher y viendo ahora las similitudes en cuanto lo que está haciendo el gobierno actual a este país, ahora que soy mayor, y me afectan más las decisiones políticas, me doy cuenta de lo terrible que fue el thatcherismo y como destruyó por completo el Estado de Bienestar. En fin, escuchad Tramp the Dirt Down de Elvis Costello.


Billy Fish: He wants to know if you are gods. -Peachy Carnehan: Not gods - Englishmen. The next best thing.

Muchos británicos viviendo en el extranjero creen que son moralmente e intelectualmente superiores a los nativos, vivan en el país que vivan. Más de una vez me he tenido que levantarme y marchar por pura vergüenza al ser testigo de este tipo de comportamiento por parte de mis paisanos. Conozco a pocos británicos en Pontevedra, aunque hay un montón, y procuro evitar a la mayoría quienes van por allí­ en grupitos y no se mezclan con los de acá­. ¿A qué vienen estos? Evidentemente hay excepciones pero conozco a extranjeros que llevan muchos, muchos años aquí y quienes nunca se han molestado en aprender castellano. Hasta Thomo habla mejor español que algunos de ellos, ¡por el amor de Ægir!


 Pisando la línea de 22 con un Hierro 1

Juego al golf siempre que pueda. No soy muy bueno (handicap 11) pero disfruto mucho y voy por el campo a toda hostia, así­ por lo menos hago ejercicio. Me encanta el rugby; uno de los momentos más felices de mi vida fue cuando Inglaterra ganó la Copa del Mundo en 2003. En Pontevedra hay dos clubs (Mareantes y Pontevedra Rugby Club) lo cual es extraordinario para una ciudad pequeña y he colaborado con ambos, yendo a los partidos y con un humilde patrocinio. Para mí­, es el rey de todos los deportes y conoces a gente con valores, lo cual es muy grato en estos tiempos.


This is Ferreira de Pantón Paso muchos fines de semana y gran parte del verano en Ferreira de Pantón, Lugo, na Ribeira Sacra. Es un pueblo de unos 2.000 habitantes donde nació mi mujer, y la mayor parte de su familia, hermanos, hijos, nietos, cuñados, sobrino nietos y primos vive allí y, curiosamente, unas veinte familias inglesas que se han instalado en los alrededores, aunque la mayoría no forma parte de la vida cotidiana del pueblo, cosa que he comentado antes. De hecho, me considero el inglés de Ferreira aunque vivo en Pontevedra. Hay una plazuela con los tres bares donde se encuentran todos y juegan los niños. La gente es de una educación exquisita y si tú les correspondes, pasas a formar parte del pueblo. Conozco a todos, juego a las cartas en los bares y, a veces, gente me saluda en la calle a la cual no conoce mi mujer siquiera. A veces, dejo a Charo en Poio y me voy solo, a quedarme en casa de su hermana. Hay un campo de golf al lado y, dos veces al año, 16 amigos de Pontevedra pasamos un fin de semana jugando, comiendo y bebiendo; tienen el mejor pulpo de Galicia, la carne es una maravilla y hay muy buen vino, lógicamente. Me encuentro muy bien en Ferreira ­, muy integrado y protegido. Es el sitio donde pienso jubilarme.


Bonus Track

As a kid in Reading we didn't own a TV or a hi-fi so my only access to music was on my little transistor radio. Of course I listened to Radio One and the top twenty. Off the top of my head I can remember The Osmonds, T-Rex, Brian Ferry, Slade, Jackson 5, The Move, ELO, Status Quo, Wizzard, some of which were fine but the offer was limited. Once at prep school after lights out you got your earplug out and tuned into Radio Caroline. Suddenly there was a new world of music that you could never have imagined. The first album I ever bought was A Night At the Opera (1975) and I've still got it, vinyl as thick as your thumb. I had to wait six months before I could play it at home when my mum bought a record player to listen to her Herb Alpert albums and Sound of Music Soundtrack. When I got to Stowe I was totally immersed in every kind of music imaginable. The younger kids shared a common room where the seniors had the only cassette player and the right to play what they wanted. They only had 3 cassettes: as I remember, Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy (to this day the best product of John and Taupin), Just A Boy by Leo Sayer and Crime of the Century. I spent a year listening to these 3 records and I still do today. When we were allocated separate study rooms (3 or 4 boys to a room) there was more choice and diversity. You could walk down the corridor and hear from different studies Jethro Tull, Pink Floyd, Deep Purple, Zeppelin, Genesis, Maravishnu, Be Bop Deluxe, 10CC, Crosby and Stills, Neil Young, Captain Beefheart; basically everything was available. I used to spend hours in other people's studies recording their records and doing my homework at the same time. In my last year, 1980-1, we didn't have to go to bed until 10.30 and we'd listen to the John Peel show at the time Punk and New Wave were on an upsurge: Stranglers, Clash, Buzzcocks with the multitalented Pete Shelley, Joe Jackson, Magazine, Simple Minds, SLFingers, Patti Smith, the Tubes, the Cure and so on. In a closed environment of 600 souls, the choice of music was unlimited and once the bug had bit me, I started going to gigs.

The best concerts I can remember: (1978-1981) just before I left England, Genesis-Seconds Out Tour, Steve Hackett's last appearance, The Climax Blues Band, Yes and Ian Carr's Nucleus free at Southampton Univ. Student's Union. Howard Devoto's Magazine supported by an unknown band called Simple Minds, The Tubes supported by Squeeze, not to mention three years of Reading Rock Festival.

In Spain I've seen Chick Corea's Elektric and Acoustik Bands, Elton John solo with a Yamaha minigrand midi piano in the bullring in Pontevedra would you believe, Neil Young, Eric Burdon, Roger Waters, Leonard Cohen and countless others. Something that many of you might consider a black mark on my report card could be the fact that I was a staunch The Enid fan while at university and toured with them as their lighting engineer for a couple of tours, which is why I only got a 2.2. They're still going strong and played in Portugal last year but I understand that it's something you either love or loathe.

¡Ah! ¡Pobres, pobres osos!

[la entrevista en inglés, aquí]

Amaneceres y Despedidas en la Vida de un Porco Bravo



- ¿Alguna vez piensas en Qui Nông?
- No, nunca -miente. Para olvidar la muerte de la inocencia. Qui Nông, Wagner derramado desde una vagina nimbada, sangre en el arrozal. Actitud feniana enfundada en M65, mil metros en la mirada. Qui Nông, cuando las palabras son napalm. -No, nunca.
- Pues suerte que tienes. Me acompañará en todas las pesadillas. Joder, lo que le hizo Boogie al camello, todo lo que trozamos, ¿cómo fuimos capaces?
- Estaba en el programa oficial.

Beben en un chiringo sin vistas a la playa. El cielo es azul, la cerveza negra, las chicas rubias. La marea sube consciente a veces de la mancha roja del sol. La vida es una canción de los Beach Boys versioneada por Gog y las Hienas Telepáticas.

- ¿Recuerdas Yardley Gobion?
- ¿Qué dónde está Alesia?... serás hijo de la gran puta
- Perdónperdónperdón. Se me escapó. ¡Olvídalo! No dije nada.
- Que sea la última puta vez que pasa. La última.

[Aquí Yardley Gobion llamando a quien esté por ahí, estamos muy jodidos, necesitamos refuerzos]
Lo que pasa en Inglaterra queda en Inglaterra. Es el dogma. La jornada en Yardley Gobion va más allá. Es tema tabú. La hora más oscura de la Manada. Seis pies de tierra inglesa sobre la memoria colectiva. No, nunca, nunca jamás. 
[Aquí Yardley Gobion, repito, ¿me reciben? Están (ininteligible) ¡Por Ægir! demasiado tarde, bombardeen nuestra posición, no duden, bombardeen nuestra posición, aquí Yard...]

Beben extramuros do Gato Gordo. Suspendidos los árboles otoñales, el cielo otoñal, la grey anónima. La cerveza es inglesa, la hamburguesa de buey, la chica se expresa en ugrofinés. Dentro, un mapa os explica la depravada orange plank road  que no cicatriza  las Islas. Suena Colin McRae de Tora Tora Tora, el youllneverwalkalone del porcobravismo ctónico.

- ¿Te acuerdas de Fryston Hall?
- Deberías olvidar el pasado o vas a convertirte en boniato.
- Jo y puñetero jo.
- Como no me des pistas...
- Dejamos atrás un reguero de tractores desguazados, orfanatos en llamas, y todo, por robar unos libros viejos de mierda, ¿me lo explicas?
- Nimiedades. Cumplimos órdenes. Vestir la Ronnie Farras tiene un precio.
- ¿Vender el alma? Conste que no te lo digo desde la perspectiva de la lacra asiática.
- El alma está sobrevalorada.
- ¿Vagar por Galizalbion hasta acabar en Fiddler's Green?
- “En la brecha donde ondee la bandera, estará nuestro hogar”. Si lo dice el himno y lo pone en los estatutos, es verdad. Anda, pide otra ronda y calla.

Beben en el Boot Room. Xa foi, xa vai. La obsesión hecha peltre, tal como entras, a la derecha. La noche no está estrellada, las cervezas son de cucurbitácea, las chicas estudian Bellas Artes. Querido Extraño trova de cortejos macabros y batallas ganadas en mares de coral. 
Zarpamos en 10 pintas.


- ¿Piensas alguna vez en Bon Leste?